Hondje lopen (3)

Het besluit om weer over mijn omzwervingen met onze viervoetige huisvriendin te verhalen valt samen met een blik op mijn laatste blog. Daaronder staat een advertentie met de prozaïsche headline: "Last van harde ontlasting?" Shit. Krijg ik nog voor betaald ook, wel drie of vier cent per klik, dat wil zeggen, als u op de betreffende advertentie klikt. Iets in m'n onderbewustzijn zegt me, dat ik hier niet rijk van zal worden. Dus, om in de lijn van het verhaal tot nu toe te blijven, pak ik de poepschep, hang de hondenriem om (altijd al tegendraads geweest) en roep, "Lotje, plassie doen!", hetgeen een hoop gestommel ergens achter in het huis teweeg brengt en iets ruig-harigs met de staart in de krul komt aangestormd.

Ik heb de hondenriem om, Lotje niet.

We lopen de voordeur uit, de herfstige tuin in en via de centrale hal van het Sint Anthony Gasthuis, waar ons huisje deel van uit maakt, belanden we op de Nieuwmarkt. Lotje volgt trouw, na al die jaren vertrouwen we elkaar blind. Op het gevaar af, dat ik zo heel af en toe op zoek moet naar een hond, die halverwege de tocht voor zichzelf is begonnen. Maar zo als ik al zei, dat is heel af en toe en tot nu toe altijd zit ze, als ik dan weer bij huis aan kom, trouw te wachten voor de voordeur met een kop van, "Waar was je nou?" In de tussentijd heb ik tien keer kunnen uitleggen, waarom ik als een halve zoete door de stad loop met een hondenriem om m'n nek, zonder dat er een hond in de buurt is.

Lotje

Deze keer niets van dit alles, Lotje loopt in de doordeweekse modus en is van zins er een "gewoon" rondje van te maken. Dat komt goed uit, want de baas is er niet erg met zijn hoofd bij.

Op 11 september 2012 j.l. is ons vorig adres Broerestraat 5 en 5a gedwongen geveild in de WTC-expo te Leeuwarden. Ons eigen rampje. Het bieden stopte bij € 97.000,00 en het bleef angstvallig stil tijdens het "afmijnen", de hypotheekbank gunde het pand aan de bieder voor dat bedrag en ondergetekende en echtgenote gingen op dat moment voor 1,3 ton!!! de teil in. Daar word je wat ingetogen van, zal ik maar zeggen. Een week later zag ik het op de site van de makelaar waar ik het pand zelf in de verkoop had, alweer te koop staan voor € 139.000,00. Daar word je niet ingetogen van, maar dan krijg je hartgrondig de pest in, maar je kan er niets aan doen. Als je geschoren wordt, moet je stilzitten, is het oude gezegde. Op het moment dat dit stukje op geboerd wordt, is het 25 september, 14 dagen na "nine-eleven". We hebben nog niets gehoord over de volgende stappen voor wat betreft de restschuld aan de hypotheekbank (de RABO) en weten dus nog steeds niet waar we aan toe zijn.

Het meest waarschijnlijke is het volgende scenario: de hypotheekverstrekker vordert het bedrag aan de schuldenaar (ik zei de gek en zijn echtgenote), die vervolgens de schuldhulpverlening inschakelt. Dat betekent een jaar of vijf op een houtje bijten, zodat we zo rond onze AOW van alle ellende af hopen te zijn. Maar dit alles is nog steeds koffiedik kijken, we weten nog niets, geen nieuws uit Eindhoven tot nu toe. En dus loopt de baas te piekeren, blind vertrouwend dat de hond tijdens het uitlaten zich aan de regels houdt.

Gisteren heb ik me ziek gemeld, het loopt me over m'n schoenen. Het vrijwilligerswerk heb ik vorige week al tijdelijk gestaakt, voorlopig maar eerst eens de zaken op een rijtje zien te krijgen, dat kost moeite genoeg.

Inmiddels lopen we in de buurt van het busstation van Bolsward, waar een andere hoofdpijnveroorzaker aan het werk is. Een enorme hei-installatie drijft een stalen buis een twintig meter de grond in, waarna er beton in wordt gestort, vloeibare palen dus, althans........ tijdelijk. Er wordt een appartementen-complex gebouwd met drie woonlagen en op de begane grond een Aldi en wat andere zakelijke activiteiten. De lokatie kon niet ongelukkiger worden uitgezocht, precies dertig meter ten oosten van waar eens de Snekerpoort stond, vlak bij de restanten van het bolwerk, complete landschapsvervuiling heet dat. Niet dat het busstation met het aanpalend parkeerterrein nu zo'n geweldig uitzicht vormde, maar je keek tenminste nog een beetje van afstand naar het bolwerk, je hebt echt het idee, dat je een oud stadje binnen rijdt. Dat wordt door deze nieuwbouw behoorlijk verpest. Jammer.

De tocht gaat verder om het sportcomplex van Bolsward, bestaand uit vijf voetbalvelden, een ijs- annex skate-baan, twee korfbal-velden en een tenniscomplex, gelardeerd met wat "wandelgroen" en een paar volkstuintjes, bij elkaar zo'n 2500 meter wandeling. Uiteindelijk kom je via de Franekerpoort de stad weer in. Genoeg om je hoofd een beetje leeg te maken.

Dus wordt je thuis opgebeld door het UWV, dat graag wil weten waarom je je hebt ziek gemeld. Ik ga er maar een stukje over schrijven denk ik..........

Klein Leed (3)

't Was zondagavond ergens in 1971 of '72. De familie zat aan tafel, vader, moeder, oudste zoon (scribent), dochter, jongste zoon. Het avondeten op zondag, toen nog een sociale gebeurtenis, bedoeld als een gezellig samenzijn, moeder had vers suddervlees in de pan, luxe groente, (witlof, spruiten of bloemkool) en soep vooraf. Maar ja, kinderen in de aanvallige leeftijd, tussen de 12 en de 18 en een moeder die een nogal kort lontje heeft, in een heel klein huisje met een nog kleiner eetkamertje, betekent een explosieve situatie........

Geen idee wat er aan vooraf ging en waardoor de situatie ontstond, maar dat is met enige zekerheid vast het volgende. Broertje wil iets en moeder ziet het niet zitten, komt in de meeste gezinnen ongeveer vijf keer per dagdeel voor. Zinloze discussie volgt, want pleitbezorger is twaalf jaar en dan zoek je de grenzen van je speelveld op. Broertje houdt vol en de toon wordt aan beide kanten hoger, een teken dat de zaak gaat escaleren en dan volgt op een goed moment het traditionele, "Vader, zeg jij er nu eens iets van". Bij ons dient het "Vader" vervangen te worden door "Geert", want mijn moeder sprak mijn vader altijd bij zijn voornaam aan. Pa kwijt zich met weinig enthousiasme van zijn opvoedkundige taak met het obligate "Ronald, luister naar je moeder". Mijn vader kon maar één ding tegelijk en hij was eigenlijk bezig met eten, niet met opvoeden en recalcitrante nazaten te corrigeren. Bovendien hield hij niet van discussiëren, daarom vroegen we alleen in uiterste nood iets aan hem. Het antwoord op je vraag was ja of nee en daar werd nooit meer van afgeweken, flexibiliteit was een woord en begrip, dat hij niet kon spellen, laat staan toepassen. Wel zo makkelijk, je wist precies waar je aan toe was.

Maar goed, mijn broertje was twaalf en moest alle fouten, die mijn zus en ik al lang hadden gemaakt nog maken. Hoewel hij van de meeste getuige was geweest, was er niets van blijven hangen, daar was hij op het moment suprème gewoon nog niet aan toe. Evolutie noemen we dat. Dus de discussie werd met verve voortgezet, met uiteindelijk een woede aanval van moeder ter afsluiting, waarin zij met veel decibellen een, moet ik eerlijk bekennen, treffende karakter-analyse van mijn broertje gaf, in een staccato van felle, korte zinnen, eindigend met de dooddoener, "En je houdt er nu over op, het gebeurt niet!!!!!" Mijn broertje werd nog roder in zijn gezicht, dan hij door de opwinding al was, haalde diep adem en zei, heel afgemeten: "Ik mag dit eigenlijk niet zeggen, maar ik doet het toch!!!! TEE-ER-UU-TEE!!!!"

Vader, zus en ik, keken elkaar in een onderdeel van een seconde aan en doken tegelijk alle drie onder de tafel, worstelend met ademnood om niet in lachen uit te barsten. Dit, terwijl boven de tafel "In al sijn grauwelijckheit" een openbare terechtstelling plaatsvond die zijn gelijke niet meer had gehad sinds 9 juli 1584 toen Balthasar Gerards op de Grote Markt in Delft heel langzaam werd dood gefolterd vanwege zijn geslaagde aanslag op Willem van Oranje.

Moeders had geen breekbank nodig voor het radbraken, dat kon ze met haar blote handen wel af, ze had geen zwaard nodig om je hoofd af te hakken, ze trok gewoon je kop van je romp, dit alles onder het schelle roepen van "Hepjenou genoehoeg!!!!! Hepjenou genoehoeg!!!!?? (bis tot in de 5e macht). Als je overigens als deerniswekkend slachtoffer daar op bevestigend antwoordde, betekende dat niet het einde van de afstraffing. Dat "Hepjenou genoehoeg!!!!" had meer een begeleidende functie als een metronoom voor het tempo van de klappen op de stoffelijke resten van de veroordeelde.

Mijn moeder verstond het beroep van scherprechter in al zijn facetten. Scherprechters wisten door hun beroep een hoop over wondverzorging. Na de executie werden de treurige overblijfselen van mijn broertje met liefde weer aan elkaar verbonden en opgelapt. Hij loopt nog steeds rond als postbode in Alkmaar en een paar weken terug ben ik nog met hem naar AZ-Heerenveen geweest,  Overigens ook een treurspel.......

Facebook of kletskoek?

Facebook wil geen blote vrouwen op de site, overigens ook geen blote mannen. Een groot deel van de wereldbevolking schijnt daar niet tegen te kunnen. Vooral in Noord-Amerika in de Verenigde Staten wordt het als "not done" beschouwd. Het land van de onbegrensde mogelijkheden is net een meloen. De harde realiteit zit aan de buitenkant en daar vinden ze een blote vrouw, of man, of allemaal tegelijk helemaal geen bezwaar, maar de binnenkant van die meloen? Tja, dat is net Staphorst, maar dan wat groter.

Jaren terug haalde ik met een buurman een zakenrelatie uit de Verenigde Staten van Schiphol, iets met waterfilter systemen of zo. Mijn buurman begeleidde de Amerikaan op zijn trip door Europa. We reden van Schiphol naar Alkmaar en gingen in de binnenstad even lunchen. We liepen door de Langestraat langs een drogist, alwaar een reclameposter van een douchegel de aandacht van onze wereldreiziger trok. "He guys, that girl!!!!!!", "Yeah, what about that girl?", "She's............ nude!!!!", "Of course she's nude, she's taking a shower!" Nou, dat was wat, had hij nog nooit gezien en zeker niet midden op straat.
Je kan in de Verenigde Staten heel makkelijk aan hele zware vuurwapens komen als particulier, die de politie hier, als enige rechthebbende om vuurwapens te gebruiken, niet zou mogen kopen. In series als Bones en CSI wordt vrolijk in lijken gesneden met alle bloederige details close-up in beeld, maar borsten en geslachtsdelen, daarover ligt een oversized badlaken, driedubbel geweven en voor alle zekerheid met siliconen kit ingewreven. Een serie als Elisabeth R, met gruwelijk in beeld gebrachte, bloederige executies wordt op prime time uitgezonden, maar als een tepel van de 40-plusser Janet Jackson tijdens de pauze van de Super Bowl 1 seconde zichtbaar is, dan vergadert de senaat in Washinton DC daar drie dagen over en is het hele land, 52 staten bij elkaar van de rel del del.

Vanochtend een klein berichtje op Nu.Nl. Facebook verwijdert een afbeelding van de verkiezingsposter van de PSP uit 1971, naakte vrouw met armen gespreid en een koe, daaronder de tekst, PSP ontwapenend. Zie deze link: http://www.geschiedenis24.nl/nieuws/2012/augustus/Geschiedenis-van-de-PSP-poster.html
't Was de eerste keer niet, Facebook haalde al eerder het nieuws omdat ze foto's van vrouwen, die hun kind de borst gaven verwijderde. Meestal privé-kiekjes. Verbazingwekkend zoiets. Zeker op het internet. Als je op Google het woord cucumber intikt en je wilt alleen maar plaatjes zien, dan zijn de resultaten niet geschikt voor de gemiddelde marktaanbiedingen van de groenteboer, maar op Facebook weten ze dat allemaal niet, daar hebben ze een struisvogel als webmaster schat ik zo. De poster hing ruim 40 jaar geleden hier op straat, rond de verkiezingen en was een enorm succes. De PSP is er echt geen grote partij van geworden, maar de drukker is van de opbrengst van de extra posters die hij mocht drukken, stil gaan leven. 40 jaar geleden, volwassen vrouw, dus schaamhaar en niet zo'n beetje ook. De tijden veranderen. Tegenwoordig is een kale doos de trend, broodje ros op z'n kant. Nou ja, foto een beetje blurren, pixelen en in zwart-wit, heel artistiek allemaal. Maar niet voor Facebook. Cultuurverschil van over de grote haringvijver. Dat wij boter op ons hoofd hebben, ik weet het wel zeker, maar bij die Amerikanen moet dat bewustwordingsproces nog plaats vinden.

Met een grimlach denk dan ik terug aan de jaren zestig. Ik zal een jaar of elf geweest zijn en op bezoek bij familie in Amsterdam-Centrum. Met m'n neefje liepen we naar de aanlegsteiger van de rondvaartboten bij het Centraal Station. Daar hielpen we, wel opgevoed als we waren, oude Amerikaanse dames, met het uitstappen en aan elke dame vroegen we vriendelijk: "U naait nog steeds?" en elke keer kwam daar enthousiast de bevestiging: "Yes, yes, United States young man?" Dus ze doen daar wel aan seks. Toen al. Ik moet eerlijk bekennen, ik snap dat Facebook niet, echt niet........

Over onze eigen "Nine Eleven"

Elf september 2001. De meeste mensen van dertig jaar en ouder weten nog precies te vertellen wat ze deden toen ze hoorden en zagen hoe twee vliegtuigen zich in de Twin Towers in New York boorden en een ander op het Pentagon in Washington DC stortte. Mijn vrouw en ik liepen op dat moment in de MediaMarkt in Amsterdam Zuid-Oost bij de Amsterdam Arena rond. De stofzuiger diende vervangen te worden. Iedereen heeft wel een huishoudelijk apparaat, dat vaker dan andere stuk gaat. Wij helpen stofzuigers vaker dan de gemiddelde consument naar z'n ouwe moer. Jaja, ik weet het, klein leed dat aan je vreet.....

Mensen lijken wel wat op eksters, die blinkende en flitsende dingen ook niet kunnen weerstaan en die grote wand met allemaal beeldschermen trekt toch elke keer weer. Het nieuwste van het nieuwste was in die tijd het lcd- en plasma-beeldscherm....... en dan in de tv-uitvoering. Hebbedingetjes van zo'n slordige acht- tot tienduizend guldens, maar alleen er naar kijken kost niets. Niewaar? Voor de tieners onder mijn lezers (blijf hopen Kamps, blijf hopen), dat betekent, dat een lcd- of plasma-tv in die tijd zo'n 4.500 Euro kostte. Maar goed, op die lange, hoge wand vol met lcd-, plasma- en gewone beeldbuis-tv's zagen wij tientallen vliegtuigjes in tientallen wolkenkrabbers vliegen.
Ik zal de enige niet zijn geweest die dag in die MediaMarkt die tegen zijn vrouw zei, "Kijk, ze draaien een rampenfilm". Maar vijf minuten later, stonden er toch wel heel veel mensen naar dat zich almaar herhalende schouwspel te kijken en kwamen wij er achter, dat we naar CNN en rechtstreekse verslagen vanuit de NOS-studio stonden te kijken. Ik heb geen idee, wat voor een stofzuiger we die middag hebben gekocht, geen degelijke in ieder geval, want we zijn alweer zo'n 2 generaties verder en zoals gewoonlijk, bar ontevreden over de prestaties van het huidige exemplaar....... Ik heb het nog steeds over een stofzuiger. We reden zwijgend naar huis in Alkmaar met onze aankoop, met voor één keer de autoradio aan, en volgden zodoende de onheilspellende berichtgeving over de gebeurtenissen in de Verenigde Staten. Thuis hebben we niet de stofzuiger uitgeprobeerd maar de televisie aangezet.

Elf september 2012. Voor de meeste mensen een gewone dinsdag, maar 's middags om half drie wordt dan onze vorige woning, Broerestraat 5 in Bolsward, executoriaal geveild in het World Trade Center, of all places, in Leeuwarden, toeval bestaat niet. Oftewel, een gedwongen verkoop. Samen met nog zo'n dertig andere panden van wie de eigenaar de hypotheek niet meer kan opbrengen.

En dan? Tja, dat ligt enerzijds aan de hoogte van de opbrengst van het pand en de te volgen strategie van de hypotheekverstrekker, zijnde de Coöperatieve Raiffeisen/Boerenleenbank. In ieder geval is dit echtpaar niet van plan om de betreffende executie-veiling te vereren met hun aanwezigheid. We zijn niet echt geïnteresseerd of we nu voor tachtig duizend of voor meer dan een ton de teil ingaan. We horen het wel. In het grote spreekwoordenboek staat wel weer een passende uitdrukking en anders heeft mijn betreurde moedertje hem wel bedacht. "Als je geschoren wordt, moet je stilzitten". En zo is het maar net.

En als je dan met een restschuld van meer dan een ton wordt geconfronteerd Kamps? Want jullie zijn wel hoofdelijk aansprakelijk. Toch?
Ja. Wat we ook zijn, beiden zijn we 58 jaar en zeg maar, praktisch zonder werk. Wilma heeft een baantje voor zes uur in de week en ik ben "hoofdkostwinner" met acht uur betaald werk. Voor de rest eten we mee uit de grote ruif, om het eens dramatisch uit te drukken. De kans dat we fulltime aan de bak komen is hier in het noorden 3!!!! procent, dus ziedaar alle ingrediënten voor een hedendaags treurspel.

Als de RABO-bank de restschuld claimt, zit er voor ons niets anders op dan de schuldhulpverlening in te gaan. Verwacht inkomen, bijstandsniveau plus een beetje. Wij krijgen dan een zogenaamde case-manager die ons inkomen beheert en van wie wij leefgeld zullen krijgen. Te veel om van dood te gaan en te weinig om van te leven. Die situatie duurt dan zo'n drie, als we pech hebben misschien vijf jaar en daarna wordt de restschuld van Rijkswege kwijt gescholden. Verwachte opbrengst voor de eiser(s), misschien in totaal drie- tot vierduizend Euro's. Hoogstwaarschijnlijk kost de invordering-procedure meer geld. Dus is het nog maar de vraag of de restschuld geclaimd wordt. Bovendien loopt er nog een zaak bij het Europese Hof over het recht op invordering van de restschuld bij geëxecuteerde hypotheken.

In ieder geval wordt dit uitgevochten boven onze hoofden. Wij kunnen er niets meer aan doen en zullen moeten afwachten, wat er uiteindelijk gebeurt. Onze eigen Nine Eleven. Verdomd, als het niet waar is.

De Maatschappij van Weldadigheid. Genadebrood in de 19e eeuw.

Vakantie. Zo als de laatste jaren gebruikelijk is, kwam ik na het tellen van het beschikbare geld tot de conclusie dat een reis naar exotische oorden verder dan 100 kilometer van Bolsward niet onmogelijk is, maar het verblijf, langer dan twaalf uur begroting-technisch niet aan te raden. Wat eufemistisch gesteld, dat wel.

Waarom zou je dan – ter ontspanning – niet eens gaan kijken hoe andere armoedzaaiers in het verleden door het leven zwoegden? Dat is toch het eerste wat in een mensch op komt? Want cultuur opsnuiven geeft een rijk gevoel....... zegt men.
Daartoe smeert men bruine broodjes met dieetmargarine, die men (broodjes én margarine) daags tevoren bij de Aldi heeft aangeschaft en doet er wat beleg op (kaas en leverworst zijn beide redelijk goedkoop te verkrijgen) en stapt in de kleine Peugeot, die wij, zo lang we ons dat nog kunnen veroorloven, in bezit denken te hebben.

De reis gaat naar Frederiksoord, op de grens van Friesland en Drenthe, aan Drentse zijde. Om uw cartografische (on)kunde nog meer in verwarring te doen geraken, westelijk van Vledder, oostelijk van Steenwijk, zuidelijk van Noordwolde en noordelijk van Havelte. U bevindt zich dan midden in het Drents/Friese Wold, nu heel fraai, toeristisch en dierbaar, maar vroeg in de negentiende eeuw voor wat betreft de mensen uit die tijd aan het einde van de wereld. De Heere der Heerscharen had het daar nog "Woest en Ledig" gelaten, ter waarschuwing en ter leering van de Godvreezende om hem en haar te laten zien hoe het eens was geweest, voordat onze Redder de Husqvarna zitmaaier uitvond.

Vroeg in de negentiende eeuw besloot ene Johannes van den Bosch, militair én sociaal bewogen (hoezo, multi-tasking is van deze tijd) wat te gaan doen aan de hemeltergende leefomstandigheden van de "paupers" in de grote steden in het westen. Op de grens van Friesland en Drenthe was een woestenij waar niemand wat mee deed en als je nu de mensen waar je last van had – o nee, dat kun je en mag je zo niet stellen – die arme lieve mensen die het zo slecht hadden, nu naar die woestenij transporteerde, ze een huisje aanbood met een stuk grond, in fatsoenlijke kleding steekt en ze heropvoedt tot landarbeider, dan zij wij in het westen er van af – o nee, dat kun je en mag je zo niet stellen – dan bied je die mensen weer een toekomst.

Uiteraard kwam men er na enkele jaren achter, dat niet iedereen geschikt is om landarbeider te worden, dus kwamen er ook ambachtslieden, onderwijzers en winkeliers. Zij allen werden opgewacht door een nog steeds veel voorkomende soort in die contreien, de rechtzinnig gereformeerde dominee. Er was een streng regime, waar men poogde de vrijwillig verplichte kolonisten, te drillen tot voorbeeldige burgers, althans, naar de maatstaven van de Maatschappij van Weldadigheid. Een hoop would be kolonisten, knepen er dan ook voortijdig tussen uit en bouwden een hutje in de omgeving volgens het principe dat Thomas Roosenboom al beschreef in "Publieke Werken", binnen 24 uur een rokende schoorsteen en men werd gedoogd. Men hield zich veelal in leven met het vlechten van manden, die dan weer werden verkocht.

In het museum De Koloniehof kan men een tentoonstelling bezichtigen van het leven in die tijd, er staat een nagebouwd koloniehuisje, wat er op zich niet kwaad uitziet. Een voorhuis met woonkamer/keuken van baksteen en een houten deel er achter en plusminus anderhalve hectare grond, waar men voldoende kon verbouwen om een gezin in leven te houden.

Feit bleef, dat de stakkers in principe verplicht werden getransporteerd (vaak per schip) vanuit Amsterdam, Rotterdam, Den Haag enz. en in "The middle of drie keer niks" terechtkwamen. Wel heel veel natuur voor een stedeling en 's avonds kon men zich vervelen met het tellen van bomen of vroeg naar bed en vrouwonvriendelijke spelletjes gaan spelen. Voorwaar een zwoegend bestaan werd daar geleefd.

Het schijnt dat naar schatting zo'n achthonderdduizend landgenoten van deze "kolonisten" afstammen, waaronder natuurlijk de nodige mensen die als beroep "Bekende Nederlander" hebben. Daar ga ik u niet mee vermoeien, dan moet u er zelf eens gaan rond kijken, voor de entreeprijs hoeft u het niet te laten, voor zover ik weet drie euro per persoon. Zie: http://www.dekoloniehof.nl/

Wij gingen er vooral heen vanwege de boeren zomermarkt, die op het terrein van De Koloniehof werd gehouden. Allerhande kraampjes met creatief gedoe, onbespoten groente en vlees van dieren die biologisch werden gehouden en daarna ambachtelijk met ongeverfde van biologisch geteeld hout vervaardigde klompen werden doodgeschopt. O ja, uiteraard ook kraampjes met landelijke lifestyle producten, winkels, waar met name de dames helemaal dol op zijn. Mijn soortgenoten en ik hebben meestal zoiets van: "goh, heb ik altijd al niet willen hebben en dat allemaal in één winkel, hoe krijgen ze het bij elkaar".

Verder was er ook nog een beeldentuin, waar het thema deze zomer "tempo" is, mij viel op, dat er veel slakken gebeeldhouwd waren onder het mom van "een slakkengang is ook een tempo". Tsja, daar kan ik dan weer uren mee in de weer zijn. Op filosofisch gebied dan.

Of het nou geld kost of niet, mijn lief krijgt het altijd voor elkaar om wat spullen bij elkaar te scharrelen, waar ze creatief wat mee kan. De buit was dit keer, 2 schoven spelt-tarwe, de vacht van een blauwe Texelaar (schaap dus) en een jam-vul-trechter/dinges van keramiek. We bedenken thuis wel, waar we dit nu weer laten. Ook dat is een creatief proces.

In de voetsporen van Jopie Huisman

Wilma en ik hebben een paar rustpunten in ons leven en één daarvan is, dat we chronisch gebrek aan financiële middelen hebben. Komt door de economische crisis, leeftijdsdiscriminatie en doordat de afstand naar de arbeidsmarkt daardoor steeds groter wordt, veroudert je opleiding. 't Is jammer, maar wel een feit en daar moet je mee leren leven.
Neemt niet weg, dat we wel eind juli leven, oftewel vakantietijd. Dus doen we net of we met vakantie zijn. Afgelopen zaterdag stond er een wandelroute om Workum heen in de Leeuwarder Courant, een kilometer of vier. Een mooie afstand voor de zondagmiddag. Investering: een kilometer of vijfentwintig autorijden (vice versa, dat dan weer wel) en vier Euro veertig voor twee flesjes bier op een terras. Budgetteren avant la lettre.

Zondagmiddag om een uur of twee werd de rugzak gevuld met appels en de tas van Wilma, Lotje aan de lijn en togen wij naar de parkeerplaats waar ons zwarte spaarvarken op wielen op ons wachtte. Na een klein kwartiertje belandden wij op het Noard in Workum (centrum) en parkeerden daar vlakbij de start van de geplande wandeling, tegenover het Jopie Huisman-museum, een steeg genaamd "De Tillefonne"

Start van de route, groezelige vinger, HEMA-horloge en aan de andere kant van de hondenriem Lotje (niet op de foto).

Na een meter of veertig beland je dan bij een smal bruggetje en een info-bord waarop staat dat dit een eeuwenoud "Tsjerkepad" (Kerkepad) is en er nog een stuk of zes bruggetjes zullen volgen en o ja, Honden niet toegestaan. Ik had net verteld aan mijn lief, dat er een jaar of wat geleden een artikel in de Leeuwarder Courant had gestaan, dat honden werden geweerd bij dit kerkepad omdat de uitwerpselen van deze huisdieren het gras zouden infecteren met allerlei narigheid en dat was niet goed voor het grazende vee. Workum hoort tot de gemeente Sudwest-Fryslan en die maakt gebruik van zogenaamde handhavings-ambtenaren om zondaars te beboeten en die werken van...... maandag t/m vrijdag kantoortijden. Juist. Wij besloten tot burgerlijke ongehoorzaamheid. In een vorig blog heb ik al eens uitgelegd dat Lotje haar behoefte niet doet, als zij is aangelijnd en zo werd de zaak opgelost.

Bruggetje over en je staat in het weiland en loopt over een één tegel breed pad door de groene zee. Mijn echtvriendin merkte fijntjes op dat er tussen het gras geen enkel ander soort vegetatie te bekennen was, allemaal weggespoten, overigens liep er ook geen vee, puur hooiproductie weiland dus. Of dat zo gezond is voor onze lopende melkfabrieken en shoarmabeesten, maar ja, de discrepantie tussen redelijk denkende mensen en de politiek – in dit geval de lokale –, waar de landbouwlobby van het CDA nog steeds een aardige koevoet tussen de deur blijkt te hebben. De logica is weer eens ver te zoeken.

Gras en niks anders dan dat, op de achtergrond de stompe kerktoren van Workum.

Na een minuut of tien waren we halverwege tussen Workum en de Makkumer Dijk en zo drie bruggetjes verder, aan het weer mankeerde niets en we genoten van het authentieke uitzicht, heel dierbaar en 't is dat we onze smartphones bij ons hadden anders waren we helemaal één met de natuur, voor zo ver je daar van kunt spreken in dit landschap waarin elk grassprietje recht was gedrild. De tranen welden bij me op, maar dat kan ook door de leeftijd komen en de wind die waaide, want dan tranen mijn ogen ook. De onzekerheden stapelen zich maar op, naarmate de jaren vorderen.

Bruggetje midden in het weiland met op de achtergrond dagjesmensen, die de Leeuwarder Courant ook lezen.

Uiteindelijk belandden we op de Makkumer dijk, het hoofdmenu van de wandeling en liepen richting IJsselmeerdijk en de haven van Workum, pak 'm beet een kilometer of twee. In het begin liepen we enthousiast boven op de dijk, laverend om de schapen keutels heen (zij wel, Lotje niet) met links en rechts een prachtig uitzicht over het Friese land (heel groen, met sloten en af en toe een boerderij), maar al vlot maakten we kennis met de in de Nederlanden wel meer voorkomende drang om overal een hek omheen te plaatsen, gelardeerd met prikkeldraad. Dus gingen we over de weg verder om uiteindelijk bij de haven van Workum uit te komen, daar liggen voornamelijk zeiljachten en staat een zogenaamde "leugenbank", dat is een bank waar de lokale niet werkzame bevolking (meestal oudere mannen) elkaar bezig houdt met niet noodzakelijkerwijs waar gebeurde verhalen. Van daar was het niet ver meer naar het centrum van Workum, waar wij op een terras nog even genoten van een pilsje. Je hoeft niet per se naar de Stille Zuidzee met een cruiseschip om het vakantiegevoel op te roepen. Het leven kan in al zijn eenvoud zo prachtig zijn.

Alleen Lotje vond er geen ruk aan, aangelijnd lopen, dat is niet haar grootste liefhebberij en in dat geval "Life is a bitch" en dat is in Lotje's geval de waarheid als een koe...... Tot zover mijn agrarische bespiegelingen van deze week, terug naar de studio in Bussum......

Hondje lopen (2)

't Is na elven 's ochtends en bloed verziekend heet! Lotje heeft recht op een tour langs Bolswards' dreven. Mijn planning is nooit gelukkig, ik doe altijd alles in de verkeerde volgorde, chronisch! Dus dat betekent afzien in het aanschijns van de schroeiende koperen ploert. Lotje sjokt geduldig achter de man aan, die haar elke avond voedt en vindt dat hij daarom recht heeft op de titel "baasje". Als ze schoenen aan zou hebben, dan hing haar tong op haar schoenen. Ik heb wel schoenen aan en daar voel en hoor ik een licht soppend geluid. Gelukkig is de afstand schoenen neus zo'n 190 cm en is mijn reukorgaan ernstig mishandeld door 40 jaar zware Van Nelle, dus ruik ik er niets van.

Op het hofje staat één van de oude buurvrouwen (we hebben alleen maar oude buurvrouwen, gemiddeld achter in de zeventig schat ik en dan halen wij de leeftijd nog omlaag) onkruid tussen de tegels los te peuteren aan de schaduwzijde van haar huisje. 't Is een rijzig mensch en zomers gekleed en verdomd lenig voor haar leeftijd, ze staat met de knieën recht tussen de tegels te wroeten. Helaas heeft ze een iets te ruim vallend bloesje aan en kijk ik rechtstreeks in wat rest van wat eens een decolleté moet zijn geweest. Hormoon onderdrukkend, echt waar.....  Mijn fantasie is redelijk grenzeloos en ik ben een beelddenker. Binnen tien meter lopen heb ik daarom deze theorie ontwikkeld. Door mensen van haar leeftijd is het leren pakje en het zweepje ontwikkeld. Vroeger mocht je als echtgenoot op sex hopen en nu moet je, desnoods onder dwang. Blauw pilletje erbij en moeders een boerka aan en gaan met die banaan (want zo zien die dingen er als de leeftijd vordert ook een beetje uit, niet alleen je rug wordt krom hoor). Boalserter Maat prijst zich gelukkig met zijn echtgenote, een kleine frèle vrouw, die goed op haar figuur let. Gelukkig in de liefde, dat wel.

Zodra we in de buurt komen van straten, waar ook auto's mogen rijden, lijn ik Lotje aan. Niet omdat ik haar niet vertrouw, maar er rijden "handhavings-ambtenaren" van de gemeente Sudwest-Fryslân rond en een hond die niet aangelijnd wordt betrapt, vergt een investering van 85 Euro van de man, die zich baasje meent te moeten noemen. Lotje is zo afgericht, dat ze alleen haar behoefte doet, als ze los loopt.
Dat leer je haar moeilijk af, 't dier is inmiddels de tien jaar gepasseerd en dat leer je niet zo snel meer wat nieuws aan. Zodra we buiten de doorgaande routes zijn, laat ik Lotje weer los. Rustig kachelt ze achter me aan, de Griekse start zit er nog steeds in, met de zon vol op je kruin moet je je niet al te druk maken en ze wandelt van schaduw naar schaduw. Overigens zijn we er nog niet zo lang geleden achter gekomen dat Lotje een Picardische Herdershond is.
Een aantal weken terug lag er een kapitaal charterjacht aan de passantensteiger, gehuurd door Zwitserse toeristen. Die hadden net zo'n exemplaar als Lotje bij zich, een reu, dus wat groter en allebei de oren rechtop. Deze mensen hadden de papieren van hun hond bij zich en het bleek om een Picardische Herdershond te gaan, een oeroud ras, afkomstig dus uit Noord-Frankrijk. Er bleken er wereldwijd nog zo'n 3.500 rond te lopen, waarvan hooguit 100 in Nederland. Google er maar eens naar, je ziet echt familie van Lotje voorbij komen.

We maken er vandaag niet zo'n lange tocht van, veel te warm, vanavond maken we de kilometers wel.