Jan, Jans en de toestand in de wereld.....

14 maanden en 17 dagen heeft het geduurd sinds het overlijden van Lotje. Toen hebben we Jans opgehaald bij een vriend van me. Jans is gekomen, maar niet bedoeld.

Mijn vriend stopte Storm en Prinses bij elkaar in een grote bench en Storm vertelde Prinses, die op dat moment nogal wankelmoedig in het leven stond, smerige verhaaltjes in haar harig oor en van 't één kwam 't ander. Toen mijn vriend thuis kwam, kwamen de twee de bench niet uit, ook niet na herhaaldelijk roepen. Vriend werd sportief en keek of hij met rechte rug zijn beide handen op de vloer kreeg om in de bench te kunnen kijken. Met een rood hoofd zag hij toen, dat hij te laat was, ze waren van bil geweest en van zins aan het naspel te beginnen.... 18 juli 2015 werden er 7 pups geboren, waarvan 2 het niet hebben gered.

Prinses is een Alaskan Malamute en Storm het zondige gevolg van een gezellig samenzijn van een Mechelse herder en een Rottweiler. Jans is daar dus weer een combinatie van en sinds 19 september onze huishond.

Onder den tafel gelegen.

Nieuwsgierig naar de camera

Wordt een grote hond Kamps......
Yup, dat weet ik. Maar als het niet opgroeit tot een goede hond, hebben we hem hier helemaal zelf verkloot.... En we zullen ons uiterste best doen om dat niet te laten gebeuren. Jans is hond nummer 7 sinds wij bij elkaar zijn, dus dat moet gaan lukken, ervaring genoeg zou je zo zeggen.

Over pantoffels gespr..... over bij elkaar zijn gesproken, 29 augustus jongstleden anno 2015 waren wij 30 jaar in den echt met elkander verbonden...... Voorwaar één prestatie en op 8 februari 2016, dus over niet zo lang, dan leven wij ons halve leven met elkaar..... 't Is wat......

Ondertussen hoor ik nog steeds tot de zogenaamde "inactieven", oftewel, ik krijg geen centjes voor mijn "diensten". Onderhand meer bijstand, jawel, de grote sociale ruif, dan WW, jawel, de toestand waarin je bent "in between jobs". Wel, ik ben onderhand zo lang "in between" dat de premie daarvoor inmiddels het laatste jaar in is gegaan en volgend jaar omstreeks deze tijd mag ik zo'n beetje helemaal gebruik maken van ons vaak bejubelde maar inmiddels tot den onderbroek uitgeklede sociale stelsel. Ik solliciteer trouw hoor en ik wil ook best nog wel, maar 't wil niet zo lukken. Iets te maken met mijn geboortejaar? (1953) Eeeeeh, nee, nee.... want dat zou leeftijdsdiscriminatie zijn en daar doet men in dit land niet aan......

Dus ik doe allerlei soorten vrijwilligerswerk en ben daar toch wel een substantieel deel van de 168 uur in een week mee bezig. En alles is na te gaan, want ik ben een kind van deze tijd en maak vlijtig gebruik van de sociale media, dus het is de controleurs van de Staat der Nederlanden zelfs niet ontgaan dat ik zo'n drie keer op een dag luid schreeuwend mijn grote boodschap deponeer in ons bejaardentoilet aan het Gasthuis nummer 6 in Bolsward. Zo gaan die dingen.

En dat onderga jij allemaal heel blijmoedig Kamps?
Nou, mijn tijdlijn op Schmuhlenbuch overziend, wil ik nogal wat klagen tegen de wijde wereld en kom ik niet altijd, of liever gezegd altijd niet positief over. Wat pechdingetjes met de Belastingdienst, de gemeente SWF, de SVB en nog wat afkortingen aan ons broek gesmeerd gehad. Pechdingetjes die vooral een heleboel geld kosten, dat, zoals u allen weet, de huischvader en huischmoeder Kamps niet bezitten. Dus daar hebben we een heleboel energie in moeten stoppen, om dat een klein beetje op een nette manier te ontlopen en op te lossen. Zeg niet, dat "inactief" zijn betekent dat je niets uitvoert, want 't is hard werken om die paar rottige centen van het UWV, de Belastingdienst, de Gemeente SWF en nog wat afkortingen los te peuteren. Maar we hebben te eten, we betalen onze rekeningen, we hebben onze dagjes vrij reizen van de NS, een heel oud autootje, dus we mogen eigenlijk niet te veel klagen. Heb ik wel gedaan..... Mea Culpa.

Hoort een beetje bij de leeftijd ook, dat gejeremieer. Ik weet nog, dat we tegen elkaar zeiden, "ik hoop niet dat wij zo worden als we zo oud zijn", als onze moeders weer eens de ellende van zich af mopperden. En kijk ons, eeeh, vooral ik...... nu zelf eens??

Op Facebook heb ik het nu aardig onder controle. Zie ik dingen, die me niet aanstaan, of waar ik het niet mee eens ben, dan gebruik ik die handige tool, dat ik dit soort berichten van die en die afzender niet meer wens te ontvangen, al dan niet met een verklaring. Ik heb dat met het wijzende vingertje laatst eens hardop op Facebook verteld, aan iedereen die het maar wilde horen, maar blijkbaar ook aan mensen die dat niet wilde horen, want één van mijn Facebookvriendinnen wees me er fijntjes op, dat er vrijheid van meningsuiting bestaat in dit land en dat je letterlijk van alles mag vinden en als ik dan behoeftig ben om dat mijn medemensch te misch-gunnen, dan moet ik zelf de consequenties trekken en die menschen van mijn tijdlijn af flikkeren. En dat vind ik nu ook weer wat. Dus Kamps hanteert de struisvogelpolitiek en geeft braaf aan bij bepaalde berichten dat hij dit soort berichten of postertjes, vervaardigd door derden en gedeeld door anderen, niet meer wil lezen van die en die afzender en klaar is Cornelia!!!!

Laf? Ja.... maar 't scheelt een hoop gezeik....... En ik heb meer dan 280 vrienden en vriendinnen, dus dan kán je het gewoon niet met iedereen over alles eens zijn.

Dus lezers van dit ge-oh en vriend of vriendin op Facebook. Laat die Kamps maar zeuren en zeiken, want als puntje bij paaltje komt houdt hij toch van u.......

Moeizame tijden......

Ik ben de laatste weken niet bepaald in een goed humeur en zit, dat schijnt daarbij te horen, ook niet lekker in mijn vel. Een dikke maand geleden kocht ik een autootje, een oud barrel van het merk Fiat. Een Seicento.

Ik was even vergeten hoe het werkt met autohandelaars. Hoogst merkwaardig, want als ik ergens ervaring in heb, dan is het in het kopen van oude auto's. Ik ben al jaren geleden de tel kwijt geraakt, maar het zou me niets verbazen als ik inmiddels een dikke honderd exemplaren heb bezeten. Ooit. Maar even 14 maanden niet. In de schuldsanering mag je namelijk geen auto bezitten. Dat is luxe. En u zult toch heel even moeten lijden, als gevolg van hetgeen u ooit heeft aangericht. Namelijk een hypothecair krediet bij 's lands grootste hypotheekverstrekker niet terug kunnen betalen.

Maar goed, het afzien duurde dus veertien maanden, toen was 't klaar en nu mochten we weer een heuse auto aanschaffen. Bij een autohandelaar die ik geloofde op zijn helderblauwe, vochtige en onschuldige ogen, voor 6 bankjes. De één koopt er een eenvoudige doch degelijke schoolfiets voor, voor zijn ongetwijfeld talentvolle nageslacht, en ik een auto. Ik heb niet meer, ik heb de schurft aan fietsen en op school kunnen ze me niets meer leren. Na 17 dagen was de pret over en sindsdien staat onze "trots" afwisselend bij een garage of op de parkeerplaats. Rijden doet hij niet. Iets met de brandstofvoorziening. Nog een sms-je gestuurd naar de autohandelaar met de helderblauwe, vochtige en onschuldige ogen, maar vreemd......., nog steeds geen antwoord, en het is al drie dagen geleden. Raar. Toch?

Gisteren zat ik tijdens de avondmaaltijd Het Parool door te nemen. Hot items waren de vliegramp met het Duitse toestel in de Alpen met een piloot, die naar bleek aan een psychose leed, met als gevolg dat hij het toestel, waar hij op dat moment de controle over had, samen met alle inzittenden de dood injoeg. Triest, verschrikkelijk, er zal maar familie van je inzitten enzovoorts. Het andere hot item was de top van de ABN-AMRO die even ging cashen, volgens een al lang geleden afgesproken deal met de regering. Krokodillentranen dus van de politiek en door dit gehannes er over, kan de bank niet op de beurs, omdat de waarde hierdoor daalt. Erg.... Zeker omdat ik uit mijn jeugdervaring weet, dat je als jongste bediende bij filiaal Beverwijk geen moer verdient. Ik was 16 jaar toen ik daar begon, nadat ik mijn MULO-diploma had behaald, voor het geweldige salaris van, let op..... 267,25 per maand!!!! Guldens hé? Dat is in Euro's 120 Euro en 26 cent in de maand. Reken maar na, want dat heb ik daar wel geleerd. En ik werd geacht daarvan ook nog kostgeld te betalen en zag er de eerste tijd vijftien gulden in de week van terug. Oftewel 6 Euro 75.

Ik ben na verloop van tijd toch maar wat anders gaan doen en heb me om laten scholen tot typograaf. Zeggu? Grafisch tekstverwerker is dat, dat deed je toen nog met een machine die een regel, die uitgetypt was, omzette naar een loden staafje met verhoogd letterbeeld gespiegeld. Nog meer vraagtekens? Laat maar, want dat vak bestaat niet meer. Dat is mijn lot. Het vak, waarvoor ik ben opgeleid bestaat niet meer. Toen ik mijn eerste videorecorder kocht was dat uiteraard een Betamax, en toen dat niet aansloeg kocht ik het beste van het beste Video2000 van Philips, terwijl iedereen gewoon VHS kocht. U raadt het al, ik had naar iedereen moeten luisteren. Toen ik de opvolgers van mijn vak niet meer bij kon benen (desk top publishing en webdesign) besloot ik me om te laten scholen tot Onderwijsassistent ICT. Zelf betaald, die opleiding. Nooit vraag naar geweest. Nu ben ik 61 en moet nog tot 14 augustus 2020 wachten, voordat ik AOW en pensioen ga vangen.

Want plotsklaps was ik op pagina 19 beland van Het Parool, een rechterpagina (een oneven pagina van een krant is altijd rechts en anders begin je verkeerd met tellen). De onderste helft van de pagina werd in beslag genomen door Corendon met een schreeuwerige full-colour advertentie. Heel bescheiden, rechts daar boven stond een drie kolommertje van 85 millimeter, een stukje redactie. Misschien 1200 tekens, in mijn goede tijd, tikte ik het binnen de vier minuten op. Het kopte: "Breed draagvlak AOW-wet". Oftewel, het plan van het kabinet om de leeftijdgrens van de AOW naar 67 vanaf 2016 versneld in te voeren is met grote meerderheid door de Tweede Kamer aangenomen.

Weer een klap voor mij en mijn generatiegenoten die tussen 1953 en 1957 zijn geboren. Vaak op hun vijftiende begonnen met werken en nu binnen een paar debatten op stille dinsdagmiddagen in de Tweede Kamer zonder de minste moeite veroordeelt tot twee jaar langer werken. Het Parool en ook de rest van de pers werkt precies in de lijn van de regering mee, door dit ergens achteraf in de krant te vermelden. Komt goed uit, dat ge-emmer over het salaris van die paar bankdirecteuren en die vliegramp. Mijn generatie heeft mee betaald om de voorgaande generatie een genereus pensioen en AOW te geven. Mee betaald aan de VUT-premie, zodat ze er eerder mee konden stoppen, vaak al met 57 en een half jaar. De VUT is afgeschaft, je moet doorwerken tot je AOW, maar ook dat is niet genoeg, er worden te veel mensen 65 tegenwoordig, we verhogen de leeftijd naar 67. Dus zeggen ze tegen ons als je vijfenzestig jaar bent, "vijftig jaar gewerkt? Dan kun je ook wel door tot je 67-ste". 

De groep van werklozen die het moeilijkst aan de slag komt zijn de 50-plussers, als je inmiddels 60 jaar of ouder bent, is het puur mazzel en toeval wanneer je na een aantal jaren werkloosheid ineens een "leuk" baantje krijgt en in je eigen onderhoud kunt voorzien. Hier kan ik echt chagrijnig van worden én ik heb nog griep ook....... Ik weet het, dit hele verhaal moet nog door de Eerste Kamer, maar ik maak me geen illusies. Het CDA behoorde tot de voorstemmers van de wet. Wij zitten gewoon twee jaar langer in de bijstand.

Wellicht dat over een jaar of twintig er een parlementaire enquete wordt gehouden, omdat men het er eigenlijk wel over eens is, na voortschrijdend inzicht, dat men destijds in 2015 niet zo heel netjes is omgesprongen met die late baby-boomers. Grote kans dat wij dan allang aan gene zijde zijn, over is misschien in een la een vergeelde rouwbrief: Wij betreuren het heengaan van Jan of Wilma Kamps, zij zijn destijds genaaid door ene Jetta Klijnsma en weet je? Ze vonden het niet lekker..... Het heeft jaren van hun leven gekost.....

O ja, de verkiezingen worden de rest van mijn leven wel heel overzichtelijk: Ik zal nooit (meer) stemmen op de VVD, PvdA, CDA, D66, Groen Links en SGP. Want die stemden enthousiast voor deze onzalige wet. En ik stem al uit principe niet op de PVV, terwijl ik wel respect heb voor de Christen Unie, maar deze hoort niet echt tot mijn bloedgroep.

Het artikel eindigde met: Klijnsma hoopt haar wetsvoorstel voor 1 juni door de Senaat te kunnen loodsen, zodat de eerste stap met een extra verhoging van een maand op de AOW-leeftijd volgend jaar kan ingaan.

Ze zei blij te zijn met het brede draagvlak voor de nieuwe wet. "Dit is een belangrijke stap om de AOW als fatsoenlijke basisvoorziening te houden voor iedereen".

't Is maar net hoe je het bekijkt. Wij hebben het ook altijd opgebracht voor degenen die ons voorgingen. Waarom zou dat nu ineens niet meer kunnen? Denk je dat de maatschappij nu nog op ons zit te wachten? Met onze verouderde kennis op MBO-niveau, heel vaak is onze vakkennis en ervaring helemaal niet meer relevant.

Maar ook dit wordt weer zonder problemen geslikt. De laatste algemene staking die ik me kan heugen is uit januari 1982 vanwege het z.g. ziektewetje van Den Uyl. Is toen ingeslikt, dus zo'n staking werkt wel. En staken is geen burgerlijke ongehoorzaamheid, maar een recht!!!

Maar ook dit zal niet gebeuren, de tijden van grote mensenmassa's op het Museumplein of het Malieveld zijn achter de rug. Ik zie het op mijn eigen tijdlijn, je krijgt ik weet niet hoeveel "likes" op een steigerhouten tuinset, die "gratis" wordt verloot, en een heleboel verontwaardiging op zielige hondjes en poesjes. De mens anno 2015 heeft zich ingegraven in zijn stelling en wil alleen nog maar zien, wat zij of hij wil zien.

Politiek Den Haag staat voor een groot deel met de rug naar de maatschappij toe, maar dat doen de burgers ook. Als mijn afdeling maar geregeld is en ik zo af en toe eens een mazzeltje heb, dat ik een iPad met de verloting win (vind ik leuk!!!), dan hou ik mijn mond wel. Mark Rutte staat niet voor niets met zo'n grote grijns op zijn gezicht op de foto. Hij heeft het helemaal voor elkaar.........

Arm Nederland.

Snel en lekker. Bamisoep

Het bewust zijn van wat je eet is tegenwoordig hot!!!! Duivenvoer is gepromoveerd tot Superfood. Het befaamde Chiazaad kon je tot voor een jaar terug kopen voor 85 cent een pond bij de dierenzaak en inderdaad, de duiven waren er wel tevreden mee. Iemand heeft uitgevonden dat het ook voor mensen heel gezond is en nu betalen mensen, die denken dat je 150 kunt worden en dat dat vooral afhankelijk is van je voedsel er de hoofdprijs voor. Dat het niet te kanen is, is blijkbaar van secundair belang.

't Zal allemaal wel. In mijn perceptie leef je niet langer, maar lijkt het langer.

Je zult het in geen onderbouwd wetenschappelijk artikel vinden, maar volgens mij zijn we gebouwd om een jaar of vijftig, vijfenvijftig te worden. Ben je niet meer nodig voor de fok, dan fungeer je hooguit nog een paar jaar als oppas voor de nachwuchs van je eigen gebroed en daarna behoor je de pijp uit te gaan.

De mens, en ik neem als voorbeeld, de vrouwelijke variant, behoort tot de enkele soort, die na de overgang nog doorleeft. Behalve de orca, bonobo (een chimpansee-achtige) en de mens, betekent een lege eileider het einde van de rit.

Laat in de negentiende eeuw was de gemiddelde leeftijd van de Nederlander 38 jaar en voor een vrouw 33 jaar. Dat een vrouw minder oud werd, had vooral te maken door de onhygiënische toestanden rond het kraambed. De man werkte en zoop zich doorgaans dood.

Tegenwoordig zijn de leefomstandigheden socialer, hygiënischer en is het besef gekomen, dat je leefwijze van directe invloed is op de tijd, die je op dit ondermaanse mag doorbrengen. Kort gezegd, als je uitkijkt bij het oversteken en er overkomt je niet zoiets banaals als een slopende ziekte, dan kun je redelijk eenvoudig een jaar of 85 halen.

Het officieel gemeten record staat wereldwijd geloof ik op een Franse vrouw, die 122 is geworden en een Japanse man, die de 121 heeft aangetikt. Bij de Nederlandse recordhoudster heeft men na haar dood op 116 jarige leeftijd sectie uitgevoerd en men kwam er achter dat er van de oorspronkelijke plusminus 1400 stamcellen er nog 80, of 90 waren. Dus kun je er, volgens mij, van uit gaan, dat plusminus 120 het maximaal haalbare is.

Zoals ik al zei, als je uitkijkt bij het oversteken en niet tussentijds een fatale aandoening oploopt. O ja, en gezond hebt geleefd, dus matig in alles en als je vrouw bent, is kindertjes krijgen ook niet aan te raden, want dat kost ook jaren. Professor Kamps poneert hier de volgende stelling: "Van leven ga je op den duur dood".

Een lange inleiding, die nergens op slaat want ik wilde eigenlijk gewoon een recept met u delen, dat ik gebruik als ik lekker wil eten én het binnen twintig minuten op tafel wil hebben. Komt ie......

Bamisoep Knoflook Koriander

Ingrediënten:
Twee blokjes kippenbouillon
1 liter water

200 gram kipfilet (beter nog kippendijfilet)
1 paksoi
125 gram wokmie (eiermie)
Conimex woksaus Knoflook Koriander

Flinke wokpan of wadjan (Indonesische wokpan met ronde bodem)
Klein pannetje voor 1 liter bouillon

Zet het water met de blokjes kippenbouillon op, breng het aan de kook en zet het daarna uit.

Snijd de kipfilet of kippendijfilet in kleine stukjes en doe hetzelfde met de paksoi, was de paksoi en laat het uitdruipen in een vergiet.

De stukjes kip op hoog vuur wokken in wat olie of wokolie (niet strikt noodzakelijk, die wokolie, want dat is gewoon gesausde zonnebloemolie). Na vijf minuten de helft van de fles woksaus er bij gooien en nog twee minuten doorwokken. Dan voegt u de gesneden paksoi bij en wokt tot het begint te slinken.

Vervolgens giet u de bouillon op het mengsel en brengt het weer aan de kook. Dan breekt u de mie tot handzame brokken en voegt die bij de soep. De kokende soep blijven roeren totdat de mie los is en de normale dikte heeft bereikt (pak 'm beet een minuut of drie nadat het in de hete bouillon is gegooid) en opdienen. Tip: hak wat verse koriander en strooi dit over de soep. Deze hoeveelheid is voldoende voor 4 flinke kommen.

Eet smakelijk.

U kunt dit uiteraard eindeloos variëren door verschillende soorten woksaus te gebruiken en diverse groenten, zoals prei, de groenten uit een bami/nassi pakket. Wat pittiger? Sambal bij. Wedden dat dit recept een blijvertje bij u wordt? Ik gebruik het gemiddeld één keer in de week. Het verveelt echt niet.

Vraaggefprek

Als je nou....... ik noem maar iemand, de koning te spreken kreeg, wat zou je hem dan vragen of te zeggen hebben? Ik heb werkelijk geen idee. Nooit over na gedacht en ik hoef ook niet zo nodig. Per slot van rekening ben ik geen journalist, en ambieer ik ook geen carrière switch in die richting, nu mijn werkzame leven langzamerhand lijkt dood te bloeden.

Want hoe zou dat gaan? Ik fantaseer een vraaggesprek met zanger Rob bij elkaar. Alle overeenkomsten met bestaande zangers berusten op louter toeval.

De interviewer: Beste Rob, je hebt een nieuwe CD uitgebracht op de leeftijd van één-en-zeven-tig jaar. Mag ik je vragen wat dit album nog toe voegt aan je oeuvre?

Rob: "Wel.... in de eerfte plaatf; om te laten merken dat I'm ftill alive and kicking. Ik ben nog lang niet uitgebluft en dat wil ik onder andere laten merken door mijn foveelfte album vol te fingen".

De interviewer: Ik wil niet na laten om je te complimenteren met het resultaat. Een degelijk staaltje vakmanschap door iemand die er een generatie jonger uit ziet dan hij werkelijk is. Nog steeds met een oorringetje, nog steeds met dat spleetje tussen zijn eigen tanden. En daardoor nog steeds dat charmante slisje.....

Rob: ''O, maar dat komt niet door dat fpleetje tuffen mijn tanden hoor.... dat fliffen".

De interviewer: Nu maak je de lezer nieuwsgierig en dit is natuurlijk een in-kopper van jewelste voor een beetje journalist. Wil je dit verhaal met ons delen?

Rob: ''Oké, 't fal een vijfenvijftig jaar geleden fijn:

't Leek al fomer, toch waf het paf eind mei 
Fo'n dag waarvan je denkt
"die gaat niet meer voorbij"
M'n vrienden kwamen langf maar ik wilde alleen
Aan het ftrand wat wandelen,
fomaar nergenf heen
 
Toen fag ik haar, fe riep me met haar ogen
Ik keek haar aan, en kreeg een vreemd gevoel
Want ik begreep wat fij me wilde vragen
Kom dichterbij me 

Ik was feftien, en fij waf achtentwintig
En van de liefde wift ik nog niet veel
Maar ik begreep wat fij me wilde feggen
Ik waf geen kind meer
En het werd fomer (fomer) 

Fe waf fo vrij, ik vond het eerft een beetje raar
Fe droeg nietf anderf dan haar lange blonde haar
Ik waf verlegen en wift niet wat te doen
Ik fond er maar te kijken, oh wat voelde ik me groen
"Ik begrijp 't", hoorde ik haar feggen
Je bent fo jong nog, en weet niet wat je moet
Weef maar niet bang, de nacht fal 't je leren
Kom dichterbij me 

We liepen famen verder langs 't strand
En alf een jongen pakte ik je hand
Maar alf een man fag ik de fon weer opgaan
En 't werd fomer (fomer)
't Werd fomer (fomer)


Maar voordat de fon op ging trok fe me mee de duinen in, duwde me op me rug en fe fei, "geef me een kufje". Lekker direct, maar ik fchrok er wel een beetje van, dus ik aarfelde wat. Ter aanmoediging denk ik, hijgde fe me toe: "Toe maar jongen, ik ben zo beil alf een geer". Ik aarfelde weer, want ik dacht dat ik haar niet goed verftond.

Ongeduldig kneep fe mijn neuf dicht, fodat ik naar adem fnakte en mijn mond open deed. Fe ftak haar tong in mijn mond en roerde duchtig in het rond. Toen kon ik me niet meer in houden en deed enthoufiaft hetfelfde terug. Ik ftak mijn tong in haar mond. 

Fij aarfelde geen moment en beet het puntje van mijn tong af........


En findfdien flif ik.........."

Sex, drank en rock and roll

Het was in 1979, jaargetijde weet ik niet meer. Ik was nog niet getrouwd, maar woonde samen met mijn aanstaande eerste echtgenote op een verdieping boven een drogisterij in Velsen-Noord. Ik werkte bij de Verenigde Noordhollandse Dagbladen in Alkmaar als teletypist, kort uitgelegd, fotozetter van redactionele artikelen in dagbladen. Er werden daar onder andere zeven dagbladen uitgegeven, een paar ochtendbladen en een paar avondbladen. Er werd dus in ploegendienst gewerkt. Verdiende goed voor die tijd en we konden ons een redelijk losse levensstijl veroorloven. Mijn verloofde werkte bij Johan Enschede in Haarlem waar zij op de controle-afdeling waardepapieren werkte. Oftewel, ze controleerde of de bankbiljetten goed gedrukt waren.

Ik was toen 25 en mijn vriendin een jaar of 20 en we waren jong en wilden wat. Grote feesten werden er op dat flatje gegeven tot groot verdriet van de omwonenden af en toe en tot grote vreugde van de lokale middenstand want er werd duchtig geconsumeerd. Een kratje of zes, zeven tijdens zo'n feest was normaal plus het nodige eetwerk. Alle lusten werden bot gevierd en zelfs door de week, kon het zo zijn, dat ik op het werk niet heel erg geïnspireerd werd en dan mijn lief opbelde bij Johan Enschede of zij ook zo zin had in onzedelijke handelingen. Dan lieten wij onze chefs weten, dat er plotseling dringender zaken thuis waren en namen de rest van de werkdag vrij en spoedden ons naar huis. En daar vierden wij bot..... of botvierden wij. U begrijpt wel.....

Een enkele keer kregen wij last van andere lente-verschijnselen, de zon scheen, de vogeltjes floten en ik zat dan mijn tijd te verdoen voor een zetmachine met een raadsverslag over de infra-structuur van de gemeente Wester-Koggenland. Ik belde weer eens met Haarlem, vroeg mijn vriendin aan de lijn en stelde voor om naar huis te gaan, spullen te pakken en een lang weekend naar het Moezeldal te gaan. Daar hadden wij een adresje, een wijnboer met Gästehaus aan de Moezel, een kilometer of acht stroomopwaarts van Cochem. Heel gezellig, met een hele grote voorraad Moezelwijn, die nodig gedecimeerd moest worden. Ook dan spoedden wij ons huiswaarts, pakten ons boeltje en stuurden richting Duitsland.

Laat op een vrijdagmiddag zaten wij bij een pas getrouwd, bevriend echtpaar in Alkmaar aan de borrel, de plannen voor het weekend door te nemen. Geen feesten op het programma en ook geen inspiratie. Totdat ons adresje in het Moezeldal ter sprake kwam. Er werd in de bovenkamers even druk geschakeld, plannen gesmeed, vervolgens gebeld met Duitsland en binnen de kortste keren zaten wij in de auto en reden richting Moezeldal. Het was nog vrij vroeg in de avond, ik denk zo'n uur of zes, want vanaf Beverwijk, Heemskerk is Cochem toch wel een uur of vijf en een half, zes rijden. In ieder geval kwamen we zo rond elf uur aan en konden nog net de staart van een wijnfeest in het belendende dorpje van onze vakantiebestemming meenemen. Duchtig wijn consumeren na een stevige autoreis is redelijk voordelig want je bent dan goedkoop dronken. Ikzelf had achter het stuur gezeten en we hadden de auto bij het feestgedruis geparkeerd, dus ik vond het niet zo verstandig om zelf ook los te gaan en hield mijn gemak. Mijn reisgenoten gooiden alle remmen los en aan het eind van het feest had ik de dankbare taak om de stoffelijke resten te verzamelen. Alle 3 zo lam als wat en met wat zachte aandrang kreeg ik ze de auto in voor de laatste 3 kilometer. Twee vielen meteen om in het eerste bed wat ze zagen en dat waren toevallig mijn dame en de mannelijke helft van het bevriende echtpaar. Ik haalde mijn schouders op en voerde de dames de pil. Zekerheid voor alles. Daarna kostte het enige moeite om mijn dame naar onze slaapkamer te krijgen en de echtgenote van mijn vriend bij haar partner in bed te krijgen. Ik hou er wel van om op iemands anders bord te kijken, maar ik eet toch altijd maar liever thuis, om beeldspraak te gebruiken. Ik hou er niet van om dingen te moeten verantwoorden, die je niet wilt dat ze jou overkomen. Gelukkig was ik die avond nuchter.

Inmiddels ben ik al zowat dertig jaar samen met mijn lief, waarmee ik in tweede echt ben..... Maar met het voornoemde echtpaar heb ik nog steeds contact, hoewel dat jaren op een heel laag pitje heeft gestaan. Door de sociale media zijn de contacten weer wat hechter geworden. Zij waren vorige maand 35 jaar getrouwd, maar vierden dat met heel gemengde gevoelens. Ze hebben nog niet zo lang geleden te horen gekregen dat hij asbestkanker heeft. Dat betekent honderd procent zeker dat het levenseinde ras nadert. Over het algemeen binnen twee jaar. Veel te jong natuurlijk en dan blijkt maar weer dat het leven zijn wrange kanten kent.

Afgelopen week hebben wij het contact fysiek vernieuwd en hebben een middag herinneringen op zitten te halen, letterlijk en figuurlijk met een lach en een traan. Toen kwam ook dit nog ter sprake. Met een glimlach. Ik dacht er nog aan, een van de vaste gasten in dat Gästehaus had altijd de volgende uitspraak: "So jung treffen wir uns nie wieder". 't Was leuk om jong te zijn en zeker in die moeilijke momenten van het leven zijn ze een troost als herinnering. Ik hoop nog veel herinneringen met hen op te halen de komende tijd.

Gewonnen!!!!

Woensdag 17 september 2014. Een gedenkwaardige dag in meerdere opzichten. Eerst maar even de futiliteiten.

Ik heb een SIM-only abonnement voor mijn mobiele telefoon. Goedkoper, dan een abonnement met telefoon. Je betaalt dat ding dubbel en dwars in de maandprijs. Ik ben vijftien Euro in de maand kwijt, heb genoeg belminuten en data. De telefoon schaf ik zelf wel aan. Niet cool want geen Iphone of Samsung Galaxy S5? Boeiend. 't Is en blijft een speeltje en er zijn dagen zat, dat ik het ding vergeet op zak te steken. In ieder geval, ik mocht verlengen en kreeg er een Nokia Lumia 635 bij. Een Windows-phone. Ook dat is typisch iets voor mij. Toen de videorecorders in zwang kwamen (opa geeft geschiedenisles) nam ik onmiddellijk een Betamax-recorder en toen dat ding in elkaar stortte een Video 2000 systeem van Philips. Natuurlijk geen VHS, dat was me te gewoontjes en de kwaliteit was minder. Met de computer voor thuis was het al niet anders. Iedereen schafte een PC aan met MS-Dos en later Windows van Microsoft, ik ben vanaf het begin een Apple-klant geworden, sinds 1987. Met zaktelefoontjes is het al niet anders, nu heb ik een (gekregen) Blackberry 9860 en die vind ik niet heel geweldig, ik vind Androïd te lastig en Apple I-phone te duur en heb in de review veel hosanna en halleluja verhalen gelezen over de Windows-phone. En als je dat ding dan ook nog heel voordelig bij je abonnementsverlenging krijgt........ Deal!!!

Vanochtend las ik over een oude vriend, die ernstig ziek is. Gebeurtenissen, die je, bij het vorderen der jaren, steeds vaker onder ogen moet zien. Het drukt je met de neus op de feiten. Ieder huisje heeft z'n kruisje en je voelt je er knap machteloos bij. Ik heb m'n steun uitgesproken door een berichtje op Facebook en ik heb maar een flut gevoel door zo'n loze mededeling. Ik hoop echt dat ik tot steun kan zijn in deze barre tijden. Ik weet er zelf het een en ander van.

Bijvoorbeeld....... Vanmiddag ga ik naar het afscheid en de begrafenis van een mede-vrijwilliger van de voetbalvereniging. Iemand, die kan worden beschouwd als een van de motoren waar het verenigingsleven op draait. Vorige week is hij tijdens het sorteren van oud-papier, waar hij zich voor de voetbalvereniging voor inzette, overleden. De bewakingscamera's herleidden het moment van overlijden tot het moment dat hij gevonden werd tot drie kwartier. Boem.... over. Mooie manier om er uit te stappen, maar een hele schok voor de familie. Bovendien was zijn leeftijd beneden het landelijk gemiddelde, zeventig jaar jong maar. Het was, behalve een goede verenigingsman en vrijwilliger, ook een heel aimabele man.

Tenslotte..... Tussen vader en zoon bestaat behalve een familie- en emotionele band ook een competitie band. Als kleine jongen stoei je met vader en bewonder je zijn kracht en spiegel je je in hem. Als puber zoek je de grenzen op en wordt er verstandelijk een afspraak gemaakt, dat het stoeien wel recreatief moet blijven. Later vergelijk je je eigen kwaliteiten en talenten met die van je vader. Na het overlijden van je vader blijft er maar één uitdaging over.

Mijn vader overleed aan de gevolgen van kanker op 28 september 1981, 60 jaar, 9 maanden en 2 dagen oud.
Vandaag, 17 september 2014 ben ik zelf 60 jaar, 9 maanden en 3 dagen oud..... Gewonnen!!!!!!

Week van het afscheid....

Af en toe heb je periodes waarin je afscheid neemt van dierbaren. 2003 was zo'n jaar, binnen 3 maanden stierven mijn schoonmoeder, moeder en een heel goede vriend. Ook de hond blies de laatste adem uit. Daar moest ik deze week aan denken.
Afgelopen maandag hadden we een retourtje Bolsward - Zierikzee, God zij dank met een geleende auto van de buren, voor de uitvaart van Gea Opdam, een heel goede vriendin van ons. Zij overleed op de veel te jonge leeftijd van 58 jaar aan de gevolgen van kanker. Afgelopen woensdag ging ik met Lotje, de hond, naar de dierenarts en moest haar, eigenlijk heel onverwacht, daar achterlaten. Ook kanker.

Gea Opdam (Rotterdam, 1 november 1955 - Zierikzee, 25 juni 2014)

De zomer van 2003 was warm, zo warm, dat ik er last van had. Ik rookte zo'n vier pakjes Zware Van Nelle in de week en had, mede als gevolg van die stomme verslaving, etalagebenen. Ik ben blij dat ik er vijf jaar geleden mee gestopt ben, met dat roken bedoel ik. Bolsward heeft nog een stukje Bolwerk en daar loopt een mooi pad overheen, met uitzicht op het zwembad en de sportvelden. Je moet dus een stukje helling nemen om boven te komen en dat kostte moeite. We hadden Lotje een maand of vier, ze had me net zo'n beetje geaccepteerd als baas en daarom besteeg ik het Bolwerk elke dag wel een stuk of drie keer, om haar uit te laten. Zo ook op die zomerse dag en toen ik met hijgende adem en bezweet voorhoofd en vermoeide benen weer terug kwam van het hondje uitlaten, zat er bij mijn vrouw in haar werkruimte achter de winkel een dame aan de koffie. Van begin af aan maakte zij een sympathieke indruk. Mede door haar wat chaotische manier van doen. Na een half uur met haar gepraat te hebben, had ik haar al in mijn hart gesloten. Gea heette ze en ze was diezelfde week in een door haar gekocht huisje bij ons in de straat getrokken. Ze werd vergezeld door twee honden, een grote zwarte kruising, Yasmine en een jonge border-collie, Daisy.

Gea had net een scheiding achter de rug en was van Zeist naar Friesland getrokken, om een nieuwe start te maken. Zij was vast van plan om haar leven voortaan positief te gaan leiden, op haar manier. Haar wat chaotische performance had te maken met het feit dat ze stijf dyslectisch was. Af en toe leidde dat tot vermakelijke misverstanden, want dan zei ze heel andere dingen, dan ze in feite bedoelde.
Ondanks de "handicap" dyslectie had Gea door zelfstudie tot aan de Universiteit van Utrecht aan toe zichzelf opgewerkt tot een leerkracht aan het HBO. Ze gaf humanistiek en ze was relatie-therapeute. Dat vertelde ze met pretlichtjes in de ogen, omdat ze zich realiseerde, dat ze zelf net was gescheiden.
Ikzelf was met name zwaar onder de indruk van haar bibliotheek, die zo omvangrijk was, dat de eeuwenoude vloeren van haar huisje in de Broerestraat er van kraakten.

In de bijna vier jaar, dat Gea in Bolsward woonde, ontstond er een innige vriendschap tussen ons. We hebben lief en leed met elkaar gedeeld en heb me af en toe kostelijk vermaakt om Gea. Om zichzelf en haar veestapel een beetje onafhankelijk te maken van het openbaar vervoer schafte zij een brommobiel aan en zo zag je Gea vaak rondtuffen in de omgeving van Bolsward, achterin haar honden en zo reed ze behoorlijk wat kilometers door het Friese land. Ik vermoed dat het te maken had met de dyslectie, maar richtinggevoel had ze niet. Ze is ook menigmaal terecht gekomen op de A7 met haar brommobiel en dan haalde ze haar schouders op, trapte het gaspedaal zowat door de vloer heen en reed dan stug op de vluchtstrook door tot de volgende afslag. Voor zover ik me kan herinneren, is dat slechts één keer uitgedraaid op een fikse prent.

Gea had een groot hart, een veel te groot hart om lang alleen te kunnen of te willen blijven. Dus er kwamen vrienden. En die gingen ook weer. Ze had ingeschreven op een datingsite en in de zomer van 2006 maakte ze kennis met Gerrit. Een ingenieur uit Zwolle en dat bleek een blijver. Op 18 januari 2007 trouwden ze in het stadhuis van Bolsward, tijdens een vliegende storm. Samen met Gerrit kocht Gea een huis in Zwolle en zo vertrok ze uit mijn directe omgeving. We bleven gelukkig wel bevriend, hoewel de frequentie dat we elkaar ontmoetten wat afnam, maar dat is normaal. In 2011 werd Gerrit projectleider bij een bouwproject op de Tweede Maasvlakte en zochten zij woonruimte in Zuid-Holland of Zeeland. Tijdens die zoektocht werd Gea ziek. Keelkanker.

Het was een bijzonder agressieve vorm van keelkanker en de vooruitzichten waren niet goed. Gea en Gerrit zijn echter vechters en na doorzoeken vonden zij een behandeltraject met goede kansen in het UMCG te Groningen. Gea heeft in de periode meermalen de poorten van de Hel gepasseerd, door de in mijn ogen, vreselijke behandelingen en ik had diepe bewondering voor haar doorzettingsvermogen. Maar met resultaat. Na een half jaar was zij vrij van kankercellen en zij verhuisden naar Zierikzee. In de zomer van 2013 kwam de kanker terug, in haar longen en weer ging Gea de strijd aan, hoewel zij wist, dat zij uiteindelijk de strijd zou verliezen. Eind december 2013 waren de uitzaaiingen door de kuren met succes verdreven en in maart 2014 gingen Gea en Gerrit op een lange vakantie naar Zuid-Europa met hun camper. Tegen het einde van de reis kreeg Gea weer pijntjes en ze vertrouwde het niet helemaal. In mei kwamen ze een aantal dagen met de camper naar Bolsward en Gea vertelde dat ze dezelfde week weer een mri-scan liet maken, omdat ze het niet helemaal vertrouwde. Ze had teveel pijn in de omgeving van haar borstkas. Terecht bleek later. De kanker was in volle hevigheid in haar longen teruggekeerd en alleen pijnbestrijding bleek nog een optie.

Gea in haar woonkamer 's ochtends op 4 juni 2014 in Zierikzee.

Ik heb haar op 3 en 4 juni jongstleden nog bezocht in Zierikzee. De foto is gemaakt op 4 juni. Vorige week woensdag op 25 juni 2014 blies zij in het bijzijn van haar dierbaren de laatste adem uit. Op dezelfde datum waar op elf jaar terug onze vriend Huub Effern het tijdige met het eeuwige verwisselde. Opdat zij rusten in vrede.

Lotje (voorjaar 2002 - 2 juli 2014)

Lotje is geboren in Griekenland voorjaar van 2002 en uiteindelijk door een vrachtwagenchauffeur in Nederland afgeleverd bij de stichting "Redt een hond". Daar wierp zij een nest jongen en nadat de jongen groot genoeg waren om naar een nieuwe baas of bazin te gaan, was het ook de buurt aan moeder. Wij waren de gelukkigen. We vielen onmiddellijk voor de asymmetrie van haar oren. Een oor stond en het andere hing.

Lotje (2002-2014) en kater Hannes (1994-2009)

Lotje moest niets van mannen, en dus ook mij, hebben. Het waarom kunnen we alleen maar naar gissen. Van haar leven in Griekenland weten we niets. Alleen dat ze een zwerver was en van straat is opgepikt door een Nederlandse vrachtwagenchauffeur. Na een maand of vier vertrouwde ze me net genoeg om haar in goed fatsoen te kunnen uitlaten. Lotje had een speciale gebruiksaanwijzing. Als ze aangelijnd liep, deed ze haar behoefte niet, alleen los. Dan is het wel makkelijk, als ze onmiddellijk komt, wanneer je haar roept. Nooit een probleem geweest en dat, terwijl mijn kennis van de Griekse taal beperkt blijft tot woorden als tzatziki, giros, bifteci, soufflaki en hoppa!!!!

Als het leven een rekensom is, dan is het leven van Lotje heel goedkoop geweest. Behalve de aanschaf, voer en de bezoeken voor onderhoud aan de dierenarts heeft zij eigenlijk nooit veel gekost. Een heel gezonde hond.

Qua karakter is het altijd een heel afstandelijke hond geweest. Zij bepaalde de uitingen van genegenheid. Die bleven beperkt tot drie of vier keer per week even een neus tegen je been, als blijk van verstandhouding. Dan mocht je haar wel even aaien. Voor de rest bleef ze op afstand.

Een jaar of twee geleden liep ik langs de passantensteiger van Bolsward, waar een "huur"jacht van een metertje of vijftig lengte lag afgemeerd. Op het achterdek zat een Zwitsers stel, dat enthousiast opsprong toen ze Lotje, die achter me aan sukkelde, in de gaten kregen. "Ach.... ein Picard" zwijmelden ze enthousiast. Waarop ik mijn pas inhield en nadere informatie ging inwinnen. Zij riepen iets naar binnen en er kwam een hond te voorschijn. Groter en zwaarder dan Lotje, het was een reu, maar ontegenzeggelijk een zelfde type. Lotje bleek een Picardische herdershond te zijn. Een oeroud ras, dat in de vroege middeleeuwen al bestond en waaruit later o.a. de Bouvier Flandres is ontstaan. Raskenmerken..... ach, google zelf maar. De karaktereigenschappen komen overeen met het gedrag van Lotje in ieder geval. Op afstand, niet echt een sociaal type.

De laatste tijd werd ze steeds humeuriger en dat uitte zich o.a. een twee maanden terug in het bijten van de jongste kleinzoon. Ze ging steeds langzamer lopen, kreeg steeds meer last van huidproblemen en begon op het laatst te hinken. Afgelopen woensdag, 2 juli, besloten wij naar de dierenarts te gaan, om te kijken wat er aan de hand was en te investeren in het herstel van Lotje. Ze bleek botkanker te hebben met uitzaaiingen naar de lever. Volgens de dierenarts leed ze veel pijn en ze adviseerde euthanasie.

Dan staat een goede baas maar één ding te doen en er restte mij niets anders dan haar te laten in slapen. Na de injectie om haar te laten slapen legde ze rustig haar kop neer. Daarna kreeg ze de riem om de poot en de laatste injectie, ze trilde even en het was over.

Ik heb dit nu al zo'n vijf keer meegemaakt met een hond en even zo veel keer met katten en het went nooit, maar het is het beste wat je voor je huisdier kunt doen.

Lotje was een goede hond, rust zacht.