Ik weet het, ik weet het. Dit is vast al duizend keer beschreven, door honderden sociologen en ik ben maar een gewone onderknuppel, die in Boerenkoolstronkeradeel woont. En toch wil ik er ook een stukkie over schrijven. Voetbal is een spiegel van de maatschappij en zoals professor Kees Jansma al debiteerde: het is de belangrijkste bijzaak in het leven. Voor een gedeelte van de menschheid dan.
Zo belangrijk, dat bepaalde groepen bereid zijn om gevechten aan te gaan met aanhangers van een andere voetbalvereniging. Ik heb het nu vooral over het betaalde voetbal. Vooral de supporters van Feyenoord, Ajax, Den Haag, AZ en Utrecht zijn berucht. Het grote dieptepunt vind ik zelf nog altijd het incident dat plaatsvond op 23 maart 1997 aan de A9 bij Beverwijk, waarbij een "supporter" van Ajax de dood vond. Rivaliserende hooligans van Feijenoord en Ajax gingen met elkaar op de vuist. Men had elkaar met emails en sms-jes opgejut en "afgesproken" om het uit te gaan knokken op een weiland aan de A9 bij Beverwijk. De nieuwe tijd, zoals u weet, vroeger troffen de relschoppers elkaar bij toeval en in 1997 kwam het internet en de mobiele telefoon voor het eerst op de proppen.
Waarom mensen elkaar aftuigen vanwege een voetbalclub is mij nog altijd niet helemaal duidelijk. Hoe lang is het geleden, dat men gewoon door elkaar stond in de diverse voetbalstadions en je gewoon "jouw" clubje kon toejuichen, zonder dat je buurman, die voor de tegenstanders was, zich daar aan ergerde? Ik heb het als volwassene nog meegemaakt. Goed, nu ben ik al een tijdje ruim 21, maar zo lang is het nog niet geleden. Volgens mij begon het ergens in de jaren 80. Ik herinner me, dat ik met de jongste zoon naar Ajax-Roda JC ging, nog in De Meer. Het uitje was georganiseerd door de jeugdcommissie van de voetbalclub waar zoonlief lid van was. We hadden plaatsen voor de "Gezinstribune", een mooi eindje verwijderd van de F-side, de tribune van de "hard-core fans". Ik geloof dat het toen mis is gegaan, door het verdelen in hokjes en vakken. De broeders in 't kwaad stonden bij elkaar en waren niet onderworpen aan de sociale controle van de grote grijze, zwijgende meerderheid. Als er een groepje schreeuwlelijken tussen een hele tribune vol met normale - what's in a name - supporters staat, kijkt men wel drie keer uit, om rellen te gaan schoppen, dat wordt niet getolereerd door de meerderheid. In ieder geval zag ik op het plein toen voor De Meer, de meute die richting F-side liep en ik kan u vertellen, die mochten niet op m'n zusje passen.
Misschien moet men de zelfde ballotage toepassen voor het bijwonen van een wedstrijd in het betaalde voetbal als bij het solliciteren in het onderwijs. Men moet een bewijs omtrent het gedrag kunnen overdragen. Elk seizoen opnieuw bij de aanschaf van de supporterskaart.
Dan kan het wellicht weer zo zijn als in de jaren zestig en zeventig, toen ik op sportpark Schoonenberg met mijn jongenskaart van 1 gulden 50 hartstochtelijk voor Telstar was, maar ook genoot van het spel van Ajax en dat kon rondvertellen aan wie het maar horen wilde, zonder dat ik het risico liep, dat iemand daarvoor mijn kop er af wilde draaien.
En nu Kamps, in 2011, ben je zeker voor Heerenveen? Want je woont in Bolsward, toch? Nee, want ik ben toch een import-Fries en zal altijd een Hollander blijven. Dus ik volg al meer dan 30 jaar de verrichtingen van AZ met meer dan normale belangstelling en ik kijk ook altijd even op Teletekst, wat mijn oude liefde, Telstar, heeft gedaan. En als would be Fries gaat mijn sympathie eigenlijk meer uit naar Cambuur. Past meer bij mijn bloedgroep.....
Aanmelden bij Boalserter Maat
Posts
Alle reacties
vrijdag 21 oktober 2011
donderdag 20 oktober 2011
Grijze duiven in het nauw
Als je tussen 1945 en 1955 in Nederland geboren bent, lees je met afgrijzen het nieuws. Gisteravond, 19 oktober 2011, beweerde Gerard Riemen, hij is waakhond over de pensioenfondsen, bij Pauw en Witteman dat de pas gepensioneerden en de babyboomers de echte slachtoffers zijn van de kredietcrisis. De pensioenfondsen teren in op hun vermogen en op de korte termijn zijn de mensen, die nu van hun pensioen genieten en degenen die de komende 8 jaar, daarvan gebruik hopen te maken daarvan het slachtoffer.
De latere generaties hebben nog altijd hoop, dat ten langen leste het tij keert en zij alsnog voldoende voor hun oude dag kunnen sparen.
Hij 's fijn. Schrijver dezes is, zoals u wel zult weten een babyboomer. Om u niet te lang in onzekerheid te laten, ja.... dit wordt een zeikstukkie.
De babyboomer is vlak na de oorlog geboren, zijn of haar ouders hadden de tijd van hun leven moeten hebben in de jaren 1939 tot en met 1945, maar die beoogde mooiste tijd staat nu bekend als de Tweede Wereldoorlog en toen was Nederland bezet. Zoiets beïnvloedt de eerste jaren van hun nageslacht nadrukkelijk. Je kunt rustig stellen, dat een babyboomer is geboren met een postnataal oorlogssyndroom. Als je pech had, en je ouders hebben oorlogshandelingen van nabij meegemaakt of zijn daarbij zelfs betrokken geweest, dan telt dat nog eens dubbel. Tel daarbij op, dat de tijd na de oorlog ook de tijd was van het therapeutische "niet lullen, maar poetsen". Nader verklaard, van psychische nazorg had nog nooit iemand gehoord. We kunnen rustig stellen, dat die tijd werd gekenmerkt door het collectieve "grote zwijgen". Het was de tijd van de wederopbouw en tot ver in de jaren vijftig waren er goederen "op de bon". Er was woningnood, veel generatiegenoten zullen opa en oma aan de tafel wel herinneren. Pa en ma woonden bij hen in, want een eigen (huur)woning, daar stond je minimaal 7 tot 10 jaar voor op een wachtlijst. En waar veel mensen op een kluitje wonen, waarvan het volwassen gedeelte ook nog eens door de oorlog getraumatiseerd was, wel, daar was de corrigerende "grafklap" gemeengoed. Pas aan het begin van de jaren zestig was men toe aan de collectieve verwerking van de oorlog, met de televisieserie De Bezetting, gepresenteerd door de legendarische Loe de Jong, die aan het eind van dat decennium het eerste deel van zijn levenswerk Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog presenteerde. Kortom, we zijn in een bar karige tijd opgegroeid.
Tijdens de tweede helft van de jaren zestig kwam de ommekeer en kreeg je de studentenrellen in Europa en wat later (hier gebeurt alles later) in Nederland met de bezetting van het Maagdenhuis in Amsterdam, voor meer inspraak voor de studenten. Begin jaren zeventig kwamen de babyboomers op de arbeidsmarkt, zo'n veertig jaar geleden dus. Zij hebben meebetaald aan de VUT, en daar niet van mogen profiteren. Inzichten veranderen in de loop der tijden, nietwaar? Zo zijn er wel meer voorzieningen voor ouderen die langzamerhand zijn weg bezuinigd en waarvan de babyboomers niet zullen profiteren.
Ja maar, die babyboomers hebben toch ook de goede tijden meegemaakt en hebben goudgeld verdiend? Jawel, maar..... en dit geldt zeker voor de laatste tien jaar....., als je van de rijdende trein, die "vaste baan" heet dondert, dan heb je een probleem. Zeker als 50-plusser. Want die moet ook z'n hypotheek betalen en eten kopen. Maar aan het werk komen is een enorm probleem. Werkgevers zitten blijkbaar vol met vooroordelen voor wat betreft de oudere werkzoekenden. Te duur, niet flexibel genoeg, niet gezond genoeg, andere mentaliteit, verouderde diploma's. En als al die argumenten weerlegd worden, wel, dan past de oudere sollicitant toch gewoon niet in het team?
Het andere appeltje voor de dorst, het eigen huis is onverkoopbaar en als er nog hypotheek op zit, dan kun je die vaak vanwege de achteruitgang in inkomen niet meer betalen.
En nu vertelt Gerard Riemen, die de pensioenfondsen controleert, gisteravond bij Pauw en Witteman dat de babyboomer om zekerheid te krijgen over de hoogte van zijn oude dag voorziening, dat hij of zij maar beter langer kan doorwerken.
In de achtergrond klinkt de radio, een heel oud nummer, "Er zit een gat in m'n emmer....." van Dorus, het blijft de hele dag in mijn hoofd zeuren. Het is wel een goede samenvatting van deze blog. Een generatie wordt geslachtofferd om het ene gat met het andere te kunnen vullen.
O ja, daar komt ook het normen en waarden debat weer om de hoek kijken. Vroeger (heb je 'm weer) werden dit soort problemen opgelost door het solidariteitsbeginsel. Maar zo hebben we onze kinderen niet opgevoed, dat is dan wel onze eigen schuld........
De latere generaties hebben nog altijd hoop, dat ten langen leste het tij keert en zij alsnog voldoende voor hun oude dag kunnen sparen.
Hij 's fijn. Schrijver dezes is, zoals u wel zult weten een babyboomer. Om u niet te lang in onzekerheid te laten, ja.... dit wordt een zeikstukkie.
De babyboomer is vlak na de oorlog geboren, zijn of haar ouders hadden de tijd van hun leven moeten hebben in de jaren 1939 tot en met 1945, maar die beoogde mooiste tijd staat nu bekend als de Tweede Wereldoorlog en toen was Nederland bezet. Zoiets beïnvloedt de eerste jaren van hun nageslacht nadrukkelijk. Je kunt rustig stellen, dat een babyboomer is geboren met een postnataal oorlogssyndroom. Als je pech had, en je ouders hebben oorlogshandelingen van nabij meegemaakt of zijn daarbij zelfs betrokken geweest, dan telt dat nog eens dubbel. Tel daarbij op, dat de tijd na de oorlog ook de tijd was van het therapeutische "niet lullen, maar poetsen". Nader verklaard, van psychische nazorg had nog nooit iemand gehoord. We kunnen rustig stellen, dat die tijd werd gekenmerkt door het collectieve "grote zwijgen". Het was de tijd van de wederopbouw en tot ver in de jaren vijftig waren er goederen "op de bon". Er was woningnood, veel generatiegenoten zullen opa en oma aan de tafel wel herinneren. Pa en ma woonden bij hen in, want een eigen (huur)woning, daar stond je minimaal 7 tot 10 jaar voor op een wachtlijst. En waar veel mensen op een kluitje wonen, waarvan het volwassen gedeelte ook nog eens door de oorlog getraumatiseerd was, wel, daar was de corrigerende "grafklap" gemeengoed. Pas aan het begin van de jaren zestig was men toe aan de collectieve verwerking van de oorlog, met de televisieserie De Bezetting, gepresenteerd door de legendarische Loe de Jong, die aan het eind van dat decennium het eerste deel van zijn levenswerk Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog presenteerde. Kortom, we zijn in een bar karige tijd opgegroeid.
Tijdens de tweede helft van de jaren zestig kwam de ommekeer en kreeg je de studentenrellen in Europa en wat later (hier gebeurt alles later) in Nederland met de bezetting van het Maagdenhuis in Amsterdam, voor meer inspraak voor de studenten. Begin jaren zeventig kwamen de babyboomers op de arbeidsmarkt, zo'n veertig jaar geleden dus. Zij hebben meebetaald aan de VUT, en daar niet van mogen profiteren. Inzichten veranderen in de loop der tijden, nietwaar? Zo zijn er wel meer voorzieningen voor ouderen die langzamerhand zijn weg bezuinigd en waarvan de babyboomers niet zullen profiteren.
Ja maar, die babyboomers hebben toch ook de goede tijden meegemaakt en hebben goudgeld verdiend? Jawel, maar..... en dit geldt zeker voor de laatste tien jaar....., als je van de rijdende trein, die "vaste baan" heet dondert, dan heb je een probleem. Zeker als 50-plusser. Want die moet ook z'n hypotheek betalen en eten kopen. Maar aan het werk komen is een enorm probleem. Werkgevers zitten blijkbaar vol met vooroordelen voor wat betreft de oudere werkzoekenden. Te duur, niet flexibel genoeg, niet gezond genoeg, andere mentaliteit, verouderde diploma's. En als al die argumenten weerlegd worden, wel, dan past de oudere sollicitant toch gewoon niet in het team?
Het andere appeltje voor de dorst, het eigen huis is onverkoopbaar en als er nog hypotheek op zit, dan kun je die vaak vanwege de achteruitgang in inkomen niet meer betalen.
En nu vertelt Gerard Riemen, die de pensioenfondsen controleert, gisteravond bij Pauw en Witteman dat de babyboomer om zekerheid te krijgen over de hoogte van zijn oude dag voorziening, dat hij of zij maar beter langer kan doorwerken.
In de achtergrond klinkt de radio, een heel oud nummer, "Er zit een gat in m'n emmer....." van Dorus, het blijft de hele dag in mijn hoofd zeuren. Het is wel een goede samenvatting van deze blog. Een generatie wordt geslachtofferd om het ene gat met het andere te kunnen vullen.
O ja, daar komt ook het normen en waarden debat weer om de hoek kijken. Vroeger (heb je 'm weer) werden dit soort problemen opgelost door het solidariteitsbeginsel. Maar zo hebben we onze kinderen niet opgevoed, dat is dan wel onze eigen schuld........
woensdag 19 oktober 2011
Drank, voetbal en brommers
Donderdag 28 september 1972. Rob en ik namen een uurtje eerder vrij, we werkten allebei bij de Algemene Bank Nederland NV in Beverwijk en we gingen naar Ajax - Independiente in het Olympisch Stadion te Amsterdam. Ajax kon voor het eerst de "officieuze wereldkampioen" worden. Het was de tijd van het Ajax van Cruyff, Keizer, Neeskens, Rep, Haan, Suurbier, Hulshoff en Blankenburg, coach Vasovic, om een paar legendarische namen te noemen. Om op tijd te zijn en nog wat aan "persoonlijke verzorging" te kunnen doen gingen we wat eerder weg. We namen de trein en de tram. Bij de kiosk op het perron van het NS-station Beverwijk haalden we een paar blikjes bier, om de reis van Beverwijk naar Amsterdam Centraal te overbruggen. In Amsterdam kochten we allebei een heupflesje met sterke drank, ik herinner me niet meer precies wat, vooral om warm te blijven op de tochtige tribunes van het oude Olympisch Stadion, destijds nog met de tweede ring en een capaciteit van meer dan zestigduizend toeschouwers. Toen had je nog staanplaatsen, zodoende konden er meer makke schapen in het hok, veiligheid was toen nog niet zo'n issue.
Het Olympisch Stadion was eigenlijk gebouwd als atletiekstadion, maar sinds mensenheugenis speelde een andere eredivisionist uit Amsterdam er al, DWS. Ajax gebruikte het stadion als thuisbasis bij belangrijke internationale wedstrijden en de jaarlijkse confrontatie met Feijenoord. Toen al een klassieker. Dit had natuurlijk alles te maken met de capaciteit, of eigenlijk het gebrek aan capaciteit van hun eigenlijke stadion, De Meer.
Zo rond half acht waren we op het Stadionplein beland en scoorden we nog even wat blikjes bier bij een verkoper en maakten aanstalten om onze plekken op de tribune op te zoeken, we hadden zitplaatsen.
Op die leeftijd ben je niet zo "kranterig" en volg je de berichtgeving niet zo heel fanatiek. Tot onze verbazing werden we bij de ingang aangehouden en werd er op onze tassen met bier gewezen. Die kwamen er niet in. Een paar weken ervoor was er tijdens een voetbalwedstrijd een blikje bier op het hoofd van een grensrechter terecht gekomen, voor die tijd wereldnieuws en duizend keer herhaald tijdens NTS-Sport (opvolger van Sport in Beeld, voorloper van Studio Sport met dank aan @fzwaan). En dat waren we even vergeten.......
Weggooien is zonde, dus dronken we met een rotgang acht blikjes bier op en gingen alsnog het stadion binnen. Uiteraard vergaten we te melden aan de goedwillende suppoost, dat we ook nog allebei een heupflesje met sterker spul in onze binnenzak hadden. En aan fouilleren deden ze toen nog niet. Rivaliserende supporters sloegen elkaar pas jaren later bont en blauw, het was in die jaren doodnormaal dat je allemaal door elkaar stond. Overigens kwam Independiente uit Buenos Aires (Argentinië), dat was toen nog een eind weg en veel Argentijnen zullen er niet op de tribunes zijn geweest.
De wedstrijd kort samengevat: Johan Neeskens scoorde in de eerste helft 1 - 0 en Johnny Rep maakte in de tweede helft nog eens twee doelpunten. Koningin Juliana reikte de Supercup uit aan Piet Keizer en het feest kon beginnen. De inhoud van de twee heupflesjes heeft het einde van de wedstrijd niet gehaald, maar dat had u vast al geraden.
Hossend in de tram, (wel eens meegemaakt dat zo'n ding letterlijk huppelend over de rails ging? Ik wel, die avond) reisden we naar het centrum waar we op de Nieuwedijk nog wat biertjes achterover sloegen in het café van Tante Leen, voordat we de trein naar Beverwijk terug namen.
In Beverwijk aangekomen, moesten wij nog naar Velsen-Noord en mijn brommer (een opgevoerde rode Kreidler Florett met verchroomde tank en valbeugels, uiteraard met heel hoog stuur) stond in de NS-fietsenstalling. Rob bij mij achterop en we scheurden over de Stationsweg naar Velsen-Noord.
Bij de overweg, waar de Stationsweg zich splitst in de Velser Traverse en de Wijkerstraatweg ging het fout. Ik dook rechts de Wijkerstraatweg op met zo'n 70, 80 kilometer per uur en Rob hing niet mee, maar tegen, dus 't kreng reed rechtdoor en werd gelanceerd op de verkeersheuvel aan het begin van de Wijkerstraatweg.
Drank heeft ook zo z'n voordelen, dus we stonden op, lachten ons rot omdat we allebei nog maar één pijp aan onze broek hadden vanwege de klap. We schopten het stuur recht van de Kreidler, stapten op en reden naar huis.
De volgende dag had ik zo'n veertig minuten nodig om mijn bed uit te komen, alles deed me pijn. Maar ik ben nog van de generatie van: "Wie 's nachts vist, moet overdag z'n netten drogen", dus ik ging gewoon naar m'n werk. Rob niet. Die had veertig minuten nodig om zich om te draaien. Is door z'n moeder naar het ziekenhuis gebracht, had allerlei knie- en kruisbanden gescheurd en heeft een half jaar met krukken gelopen. En daarom weet ik die datum nog zo goed. Donderdag 28 september 1972. Overigens ook de datum dat Gwyneth Paltrow werd geboren.
Nu moet ik even aan de anti-depressiva, want bovenstaande zin doet me herinneren aan het feit, dat ik niet meer zo jong ben als ik zou willen.
Het Olympisch Stadion was eigenlijk gebouwd als atletiekstadion, maar sinds mensenheugenis speelde een andere eredivisionist uit Amsterdam er al, DWS. Ajax gebruikte het stadion als thuisbasis bij belangrijke internationale wedstrijden en de jaarlijkse confrontatie met Feijenoord. Toen al een klassieker. Dit had natuurlijk alles te maken met de capaciteit, of eigenlijk het gebrek aan capaciteit van hun eigenlijke stadion, De Meer.
Zo rond half acht waren we op het Stadionplein beland en scoorden we nog even wat blikjes bier bij een verkoper en maakten aanstalten om onze plekken op de tribune op te zoeken, we hadden zitplaatsen.
Op die leeftijd ben je niet zo "kranterig" en volg je de berichtgeving niet zo heel fanatiek. Tot onze verbazing werden we bij de ingang aangehouden en werd er op onze tassen met bier gewezen. Die kwamen er niet in. Een paar weken ervoor was er tijdens een voetbalwedstrijd een blikje bier op het hoofd van een grensrechter terecht gekomen, voor die tijd wereldnieuws en duizend keer herhaald tijdens NTS-Sport (opvolger van Sport in Beeld, voorloper van Studio Sport met dank aan @fzwaan). En dat waren we even vergeten.......
Weggooien is zonde, dus dronken we met een rotgang acht blikjes bier op en gingen alsnog het stadion binnen. Uiteraard vergaten we te melden aan de goedwillende suppoost, dat we ook nog allebei een heupflesje met sterker spul in onze binnenzak hadden. En aan fouilleren deden ze toen nog niet. Rivaliserende supporters sloegen elkaar pas jaren later bont en blauw, het was in die jaren doodnormaal dat je allemaal door elkaar stond. Overigens kwam Independiente uit Buenos Aires (Argentinië), dat was toen nog een eind weg en veel Argentijnen zullen er niet op de tribunes zijn geweest.
De wedstrijd kort samengevat: Johan Neeskens scoorde in de eerste helft 1 - 0 en Johnny Rep maakte in de tweede helft nog eens twee doelpunten. Koningin Juliana reikte de Supercup uit aan Piet Keizer en het feest kon beginnen. De inhoud van de twee heupflesjes heeft het einde van de wedstrijd niet gehaald, maar dat had u vast al geraden.
Hossend in de tram, (wel eens meegemaakt dat zo'n ding letterlijk huppelend over de rails ging? Ik wel, die avond) reisden we naar het centrum waar we op de Nieuwedijk nog wat biertjes achterover sloegen in het café van Tante Leen, voordat we de trein naar Beverwijk terug namen.
In Beverwijk aangekomen, moesten wij nog naar Velsen-Noord en mijn brommer (een opgevoerde rode Kreidler Florett met verchroomde tank en valbeugels, uiteraard met heel hoog stuur) stond in de NS-fietsenstalling. Rob bij mij achterop en we scheurden over de Stationsweg naar Velsen-Noord.
Bij de overweg, waar de Stationsweg zich splitst in de Velser Traverse en de Wijkerstraatweg ging het fout. Ik dook rechts de Wijkerstraatweg op met zo'n 70, 80 kilometer per uur en Rob hing niet mee, maar tegen, dus 't kreng reed rechtdoor en werd gelanceerd op de verkeersheuvel aan het begin van de Wijkerstraatweg.
Drank heeft ook zo z'n voordelen, dus we stonden op, lachten ons rot omdat we allebei nog maar één pijp aan onze broek hadden vanwege de klap. We schopten het stuur recht van de Kreidler, stapten op en reden naar huis.
De volgende dag had ik zo'n veertig minuten nodig om mijn bed uit te komen, alles deed me pijn. Maar ik ben nog van de generatie van: "Wie 's nachts vist, moet overdag z'n netten drogen", dus ik ging gewoon naar m'n werk. Rob niet. Die had veertig minuten nodig om zich om te draaien. Is door z'n moeder naar het ziekenhuis gebracht, had allerlei knie- en kruisbanden gescheurd en heeft een half jaar met krukken gelopen. En daarom weet ik die datum nog zo goed. Donderdag 28 september 1972. Overigens ook de datum dat Gwyneth Paltrow werd geboren.
Nu moet ik even aan de anti-depressiva, want bovenstaande zin doet me herinneren aan het feit, dat ik niet meer zo jong ben als ik zou willen.
dinsdag 18 oktober 2011
Gôh, wat krijg jij een ouwe harses!!
Zomer 2002. Op de plaats van het oude verzorgingstehuis bij de Watertoren in IJmuiden wordt een nieuw gebouw neergezet. De bewoners zijn ondergebracht op de verdiepingen zes en zeven van het Zeeweg ziekenhuis en op een vrijdagmiddag neem ik daar de lift, ik ga op visite bij mijn moeder.
Ook het ziekenhuis is nodig aan nieuwbouw toe, zodra je de centrale hal binnenloopt wil je eigenlijk meteen weer weg, een slechte luchtbehandeling maakt, dat je je eigenlijk direct een beetje patiënt voelt, het ademen wordt aanmerkelijk moeilijker. De omstandigheden zijn ideaal voor iemand die vooral moet voelen, dat hij zijn plicht komt doen,... Zijn oude demente moeder bezoeken.
In de lift slaat de berusting toe, ik kom er zo weinig mogelijk, niet meer dan strikt noodzakelijk om mijn eigen gemoedsrust tevreden te stellen. Even door de zure appel heen bijten, of je nu twintig minuten blijft of een uur, maakt haar eigenlijk niet uit. Grote kans dat ze je vergeet, zodra je de deur van de afdeling achter je sluit.
Je stapt de lift uit en je staat in die onpersoonlijke wereld, die ziekenhuizen nu eenmaal moeten zijn, in ieder geval een ziekenhuis, gebouwd in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Links een lange gang, met om de twintig meter een tussendeur en rechts is het niet anders. Ik loop de koffiekamer binnen, omdat ik mijn moeder daar zie zitten in haar rolstoel aan de lange tafel, tussen medebewoners. In de hoek zit een leerling-ziekenverzorgster van hooguit zeventien lentes een oudje te voeren en uit de geluidsinstallatie klinkt Eddy Christiani die wanhopig "Als ik 1 keer met mijn fietsbel bel, nou dan weet je het wel, nou dan weet je het wel" zingt. Volgens mij moet hij zich in het verdere verloop van het lied nader verklaren, want in deze ruimte weet niemand nog wat, inclusief de leerling-ziekenverzorgster en ondergetekende.
Ik vraag om een kop koffie en ga naast mijn moeder zitten. "Hoi moe, hoe is het?" Je moet de conversatie toch op gang helpen nietwaar? "Dag", klinkt het en ze kijkt me een beetje waterig aan. Stilte....... Na een minuut of twee doe ik nogmaals een poging. "Wat heb je gegeten vanmiddag?" Ze kijkt me weer niet begrijpend aan. "Sorry hoor, ik ben mevrouw Kamps, maar wie bent u?"
Tja, op zo'n moment heb je de keuze om in een identiteitscrisis te geraken of jezelf aan je bloedeigen moeder voor te stellen. Een heel aparte gewaarwording, laat ik u dat wel vertellen. "Ik ben je oudste zoon, Jan". Er gloort een glimp van herkenning en een lichte glimlach komt op het rode, gepijnigde gelaat. "Jan! Ik heb je sinds de dood van Dien niet meer gezien! Wat heb jij een ouwe harses gekregen!"
Lekker is dat, ze houdt me voor haar broer met wie ze al jaren geen contact meer heeft. Maar er valt weer een stilte. Ze draait zich een kwart slag naar links en gaat een gesprek aan met de buurvrouw naast haar. Tenminste, zo lijkt het, een lange brij van onsamenhangende woorden, doorspekt met "je begrijpt me wel" en "het is toch niet te geloven he?" Maar de buurvrouw begrijpt het prima en praat heel enthousiast net zo warrig terug. De dames hebben het prima naar hun zin en ik functioneer als schemerlamp of buffetkast. In ieder geval, ik heb, wat hun betreft de zelfde status als een meubelstuk.
Ik loop even naar het kantoortje van het afdelingshoofd. Ik had gehoord van mijn zuster dat moeders zich laatst nogal agressief heeft gedragen tegen het verplegend personeel, toen er blijkbaar iets moest gebeuren waar ma geen zin in had. Ze was dan wel oud en dement en kon niet meer lopen, maar woog nog steeds zo'n 100 kilo en had handen als bankschroeven en polsen zo dik als spoorbielzen. Niet leuk, als zo iemand de pest in heeft. Volgens de hoofdverpleegkundige waren de situaties tot nu toe beheersbaar gebleken en zouden wij absoluut worden geïnformeerd bij volgende incidenten.
Ik liep weer terug naar de koffiekamer en ging weer naast m'n moeder zitten, ik had nog niet genoeg m'n plicht gedaan.... vond ikzelf. Moeder zei tegen de overbuurvrouw, "Dit is m'n oudste zoon Jan, hij gaat binnenkort in Friesland wonen en laat z'n oude moeder hier helemaal alleen, dan komt er helemaal niemand meer". Ik wist, dat mijn zuster minstens twee keer in de week op bezoek kwam bij moeder en dat mijn broer ook minstens 1 keer in de week langs kwam. Demente mensen gaan terug naar hoe ze als kind waren. Misschien was m'n moeder vroeger een heel vals meisje?
Ze leed aan vasculaire dementie. Ze had een reeks aan kleine hersenbloedingen achter de rug (tia's) en elke keer ging ze een beetje meer achteruit. Aderverkalking noemden ze dat vroeger. Haar vader is er uiteindelijk ook aan dood gegaan en het werd uiteindelijk ook haar dood. Vlak voor het begin van de zomer van 2003, een kleine twee weken na haar zevenenzeventigste verjaardag.
Mijn vaatstelsel is ook niet erg best, gelukkig zijn in die pak 'm beet tien jaar de behandelingen erg vooruit gegaan. Ik slik inmiddels een aardig apotheekje weg op een dag. Als ik uiteindelijk mijn ogen sluit, moet er, voordat ik de oven wordt ingeschoven, eerst een milieu-alarm worden afgegeven en de ramen en deuren binnen twintig kilometer van het crematorium worden gesloten, tot 24 uur na de crematie.
Ook het ziekenhuis is nodig aan nieuwbouw toe, zodra je de centrale hal binnenloopt wil je eigenlijk meteen weer weg, een slechte luchtbehandeling maakt, dat je je eigenlijk direct een beetje patiënt voelt, het ademen wordt aanmerkelijk moeilijker. De omstandigheden zijn ideaal voor iemand die vooral moet voelen, dat hij zijn plicht komt doen,... Zijn oude demente moeder bezoeken.
In de lift slaat de berusting toe, ik kom er zo weinig mogelijk, niet meer dan strikt noodzakelijk om mijn eigen gemoedsrust tevreden te stellen. Even door de zure appel heen bijten, of je nu twintig minuten blijft of een uur, maakt haar eigenlijk niet uit. Grote kans dat ze je vergeet, zodra je de deur van de afdeling achter je sluit.
Je stapt de lift uit en je staat in die onpersoonlijke wereld, die ziekenhuizen nu eenmaal moeten zijn, in ieder geval een ziekenhuis, gebouwd in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Links een lange gang, met om de twintig meter een tussendeur en rechts is het niet anders. Ik loop de koffiekamer binnen, omdat ik mijn moeder daar zie zitten in haar rolstoel aan de lange tafel, tussen medebewoners. In de hoek zit een leerling-ziekenverzorgster van hooguit zeventien lentes een oudje te voeren en uit de geluidsinstallatie klinkt Eddy Christiani die wanhopig "Als ik 1 keer met mijn fietsbel bel, nou dan weet je het wel, nou dan weet je het wel" zingt. Volgens mij moet hij zich in het verdere verloop van het lied nader verklaren, want in deze ruimte weet niemand nog wat, inclusief de leerling-ziekenverzorgster en ondergetekende.
Ik vraag om een kop koffie en ga naast mijn moeder zitten. "Hoi moe, hoe is het?" Je moet de conversatie toch op gang helpen nietwaar? "Dag", klinkt het en ze kijkt me een beetje waterig aan. Stilte....... Na een minuut of twee doe ik nogmaals een poging. "Wat heb je gegeten vanmiddag?" Ze kijkt me weer niet begrijpend aan. "Sorry hoor, ik ben mevrouw Kamps, maar wie bent u?"
Tja, op zo'n moment heb je de keuze om in een identiteitscrisis te geraken of jezelf aan je bloedeigen moeder voor te stellen. Een heel aparte gewaarwording, laat ik u dat wel vertellen. "Ik ben je oudste zoon, Jan". Er gloort een glimp van herkenning en een lichte glimlach komt op het rode, gepijnigde gelaat. "Jan! Ik heb je sinds de dood van Dien niet meer gezien! Wat heb jij een ouwe harses gekregen!"
Lekker is dat, ze houdt me voor haar broer met wie ze al jaren geen contact meer heeft. Maar er valt weer een stilte. Ze draait zich een kwart slag naar links en gaat een gesprek aan met de buurvrouw naast haar. Tenminste, zo lijkt het, een lange brij van onsamenhangende woorden, doorspekt met "je begrijpt me wel" en "het is toch niet te geloven he?" Maar de buurvrouw begrijpt het prima en praat heel enthousiast net zo warrig terug. De dames hebben het prima naar hun zin en ik functioneer als schemerlamp of buffetkast. In ieder geval, ik heb, wat hun betreft de zelfde status als een meubelstuk.
Ik loop even naar het kantoortje van het afdelingshoofd. Ik had gehoord van mijn zuster dat moeders zich laatst nogal agressief heeft gedragen tegen het verplegend personeel, toen er blijkbaar iets moest gebeuren waar ma geen zin in had. Ze was dan wel oud en dement en kon niet meer lopen, maar woog nog steeds zo'n 100 kilo en had handen als bankschroeven en polsen zo dik als spoorbielzen. Niet leuk, als zo iemand de pest in heeft. Volgens de hoofdverpleegkundige waren de situaties tot nu toe beheersbaar gebleken en zouden wij absoluut worden geïnformeerd bij volgende incidenten.
Ik liep weer terug naar de koffiekamer en ging weer naast m'n moeder zitten, ik had nog niet genoeg m'n plicht gedaan.... vond ikzelf. Moeder zei tegen de overbuurvrouw, "Dit is m'n oudste zoon Jan, hij gaat binnenkort in Friesland wonen en laat z'n oude moeder hier helemaal alleen, dan komt er helemaal niemand meer". Ik wist, dat mijn zuster minstens twee keer in de week op bezoek kwam bij moeder en dat mijn broer ook minstens 1 keer in de week langs kwam. Demente mensen gaan terug naar hoe ze als kind waren. Misschien was m'n moeder vroeger een heel vals meisje?
Ze leed aan vasculaire dementie. Ze had een reeks aan kleine hersenbloedingen achter de rug (tia's) en elke keer ging ze een beetje meer achteruit. Aderverkalking noemden ze dat vroeger. Haar vader is er uiteindelijk ook aan dood gegaan en het werd uiteindelijk ook haar dood. Vlak voor het begin van de zomer van 2003, een kleine twee weken na haar zevenenzeventigste verjaardag.
Mijn vaatstelsel is ook niet erg best, gelukkig zijn in die pak 'm beet tien jaar de behandelingen erg vooruit gegaan. Ik slik inmiddels een aardig apotheekje weg op een dag. Als ik uiteindelijk mijn ogen sluit, moet er, voordat ik de oven wordt ingeschoven, eerst een milieu-alarm worden afgegeven en de ramen en deuren binnen twintig kilometer van het crematorium worden gesloten, tot 24 uur na de crematie.
maandag 17 oktober 2011
Eikels vallen het hele jaar door van de eiken
De schrijver van deze blog is er één van de door Bert Brusse zo verfoeide Baby Boom generatie, geboren eind 1953, dus de puberteit sloeg ongenadig toe in de tweede helft van de legendarische zestiger jaren. De puberteit is een teit.... eh, tijd van vallen en opstaan in de meest letterlijke zin van het woord. Je lijf verandert, jij verandert en dat allemaal schoksgewijs. Onderstaande proza speelt zich af in die tijd.
Herfst 1969, mijn hunkeringen waren niet te tellen en zorgden er voor dat ik niet wist, of ik van voor of van achteren leefde. Nog 2 maanden en dan was ik 16, dan mocht ik brommer rijden. Gelukkig was ik lang en zag er ouder uit, dus reed ik regelmatig op de brommer van mijn vader en die van oudere vriendjes. Ik had al een prachtig exemplaar aangeschaft, in prachtig deplorabele staat, een Batavus Bilonet G50 van een jaar of tien oud. Hieronder een afbeelding van zo'n exemplaar (bron: http://www.batavusbromfietsclub.nl).
Het apparaat was in mijn bezit gekomen na overhandiging van een pakje Caballero sigaretten, kosten ƒ 1,75 oftewel 7 kwartjes. Ik kon zowat niet wachten op het moment dat ik legaal mocht gaan rijden op mijn trots.
Maar dat was niet mijn enige hunkering, een andere grote was, meisjes... Zoals elke puberjongen fantaseerde ik zo'n 400 keer per dag over wellustige dames. Goed, ik durfde niet zonder te blozen een leuke dame aan te spreken, maar in mijn dromen besprong ik er dozijnen per uur. Uiteraard deed ik met vrienden veel aan orale sex, we praatten over zowat niets anders. Tussen de bedrijven door bestond er ook nog zoiets als school, ik zat in het examenjaar van de MULO. Kortom, zoals ik al zei, ik wist van voren niet of ik van achteren leefde. Druk, druk, druk zeg je tegenwoordig, (spoelt mond).
Zo'n kruitvat moet een uitlaat vinden, een mensch moet ook nog zoiets als ontspanning vinden nietwaar? Dus buiten school, veel te veel sjekkies draaien, zo af en toe eens een biertje en praten over lekkere wijven werd er ook nog gesport (voetbal, volleybal en roeien), en één keer in de maand cultuur, jawel...
Het was ook de tijd van de oprichting van Het Witte Tejater in IJmuiden, de culturele smeltkroes waar o.a. Jim van der Woude en de gebroeders Warmerdam hun eerste schreden op het pad van hun carrière zetten.
Eén keer per maand hield het Witte Tejater een brandscherm theateravond. Oftewel, activiteiten op het podium, achter het brandscherm van de Stadsschouwburg van Velsen aan de Groeneweg in IJmuiden Oost. Vaak waren het avonden met sketches, ook werden er psychedelische lichtbeelden op een doek vertoond, terwijl men dan Pink Floyd draaide en ik geloof dat die betreffende avond we op de grond hebben gelegen en naar een gat in een wit laken hebben liggen te staren, waar een lampje doorheen scheen. Daar moest je dan high van worden.
We, dat waren John en ik. John was zogezegd een tropische verrassing in Hollandse melkchocolade, een kruising van een moeder uit Brits Guyana en een Nederlandse ingenieur. Hij leek veel op Phil Lynott van de Ierse rockband Thin Lizzy (zie hieronder):
Verder commentaar overbodig. Kortom, slaapkamer-ogen en elke jongedame in de IJmond ging voor de bijl. Zo'n beetje het tegenover gestelde van wie ik was. En dat was, slungelig, slechte motoriek, altijd een bad hair day en altijd de juiste opmerking in huis voor het verkeerde moment.
Goed en wel, John had na de voorstelling weer eens beet en had een schone uit het villapark van Velsen-Zuid aan de haak geslagen. Hij werd meegevraagd om nog even wat te "drinken". Zij had een vriendin bij zich en John had mij als vijfde wiel aan de wagen, dus ik mocht ook mee.
De ouders van de verovering van John waren op vakantie, dus John zat op rozen en na een half uurtje zweverige muziek en een colaatje kreeg hij al de vraag of hij bleef slapen. En die vraag kreeg ik ook, van de vriendin........ 't Was woensdagavond, een uur of half twaalf, ik had de volgende dag een proefwerk Frans en ik "las" de situatie niet helemaal goed....... Ik zei dus nee. Niet in de laatste plaats omdat een nacht wegblijven als je nog steeds vijftien bent, wellicht thuis bij het ouderlijk paar wat problemen en stomme vragen zou opleveren.
Een kwartier later, op de Velser pont richting Velsen-Noord, zag ik het licht... Altijd traag van reactie geweest. Langzaam begon ik met mijn hoofd tegen een ventilatorschacht van de veerpont te bonken.... Bijna zestien, nog steeds maagd, niet tegen wil en dank, maar omdat ik te stom was om voor de duvel te dansen.....
Herfst 1969, mijn hunkeringen waren niet te tellen en zorgden er voor dat ik niet wist, of ik van voor of van achteren leefde. Nog 2 maanden en dan was ik 16, dan mocht ik brommer rijden. Gelukkig was ik lang en zag er ouder uit, dus reed ik regelmatig op de brommer van mijn vader en die van oudere vriendjes. Ik had al een prachtig exemplaar aangeschaft, in prachtig deplorabele staat, een Batavus Bilonet G50 van een jaar of tien oud. Hieronder een afbeelding van zo'n exemplaar (bron: http://www.batavusbromfietsclub.nl).
Maar dat was niet mijn enige hunkering, een andere grote was, meisjes... Zoals elke puberjongen fantaseerde ik zo'n 400 keer per dag over wellustige dames. Goed, ik durfde niet zonder te blozen een leuke dame aan te spreken, maar in mijn dromen besprong ik er dozijnen per uur. Uiteraard deed ik met vrienden veel aan orale sex, we praatten over zowat niets anders. Tussen de bedrijven door bestond er ook nog zoiets als school, ik zat in het examenjaar van de MULO. Kortom, zoals ik al zei, ik wist van voren niet of ik van achteren leefde. Druk, druk, druk zeg je tegenwoordig, (spoelt mond).
Zo'n kruitvat moet een uitlaat vinden, een mensch moet ook nog zoiets als ontspanning vinden nietwaar? Dus buiten school, veel te veel sjekkies draaien, zo af en toe eens een biertje en praten over lekkere wijven werd er ook nog gesport (voetbal, volleybal en roeien), en één keer in de maand cultuur, jawel...
Het was ook de tijd van de oprichting van Het Witte Tejater in IJmuiden, de culturele smeltkroes waar o.a. Jim van der Woude en de gebroeders Warmerdam hun eerste schreden op het pad van hun carrière zetten.
Eén keer per maand hield het Witte Tejater een brandscherm theateravond. Oftewel, activiteiten op het podium, achter het brandscherm van de Stadsschouwburg van Velsen aan de Groeneweg in IJmuiden Oost. Vaak waren het avonden met sketches, ook werden er psychedelische lichtbeelden op een doek vertoond, terwijl men dan Pink Floyd draaide en ik geloof dat die betreffende avond we op de grond hebben gelegen en naar een gat in een wit laken hebben liggen te staren, waar een lampje doorheen scheen. Daar moest je dan high van worden.
We, dat waren John en ik. John was zogezegd een tropische verrassing in Hollandse melkchocolade, een kruising van een moeder uit Brits Guyana en een Nederlandse ingenieur. Hij leek veel op Phil Lynott van de Ierse rockband Thin Lizzy (zie hieronder):
Goed en wel, John had na de voorstelling weer eens beet en had een schone uit het villapark van Velsen-Zuid aan de haak geslagen. Hij werd meegevraagd om nog even wat te "drinken". Zij had een vriendin bij zich en John had mij als vijfde wiel aan de wagen, dus ik mocht ook mee.
De ouders van de verovering van John waren op vakantie, dus John zat op rozen en na een half uurtje zweverige muziek en een colaatje kreeg hij al de vraag of hij bleef slapen. En die vraag kreeg ik ook, van de vriendin........ 't Was woensdagavond, een uur of half twaalf, ik had de volgende dag een proefwerk Frans en ik "las" de situatie niet helemaal goed....... Ik zei dus nee. Niet in de laatste plaats omdat een nacht wegblijven als je nog steeds vijftien bent, wellicht thuis bij het ouderlijk paar wat problemen en stomme vragen zou opleveren.
Een kwartier later, op de Velser pont richting Velsen-Noord, zag ik het licht... Altijd traag van reactie geweest. Langzaam begon ik met mijn hoofd tegen een ventilatorschacht van de veerpont te bonken.... Bijna zestien, nog steeds maagd, niet tegen wil en dank, maar omdat ik te stom was om voor de duvel te dansen.....
zondag 16 oktober 2011
Klein leed dat aan je vreet...
Sinds mijn lief en ik bij elkaar zijn hebben we in totaal 3 hypotheken op een huis gehad. De huizen in eigendom gehad, vind ik wat al te optimistisch gesteld, zoals uit het verloop van deze blog zal blijken.
Momenteel wonen we in Bolsward, in een woon/winkelpand aan een schilderachtig grachtje. Een huis, dat we sinds augustus 2007 al te koop hebben staan. zie: http://ow.ly/6YH3t , oftewel ruim 4 jaar!!! Waarom? Heel eenvoudig. We kunnen de hypotheek niet meer ophoesten. Te weinig inkomen. Werkzoekend en allebei ernstig 55+. Kort en droog samengevat. Landelijk heeft een werkloze 55-plusser 9 procent kans om binnen een jaar aan de slag te komen, lukt dat niet binnen die tijd, dan neemt de kans van slagen op de arbeidsmarkt heel progressief af. Zoals u weet ligt Bolsward in Friesland, in een regio waar economisch weinig te doen is. De kans dat je hier als 55-plusser binnen een jaar aan de slag komt is geen 9 procent, maar 3 procent. O ja, ik ben eigenlijk al een jaar of twee zonder werk, althans, een baan waarmee ik ons huishoudentje adequaat financieel zou kunnen ondersteunen. Ik werk sinds augustus 2010 als ict-medewerker basisonderwijs voor een gemeente aan de Waddenkust in het noordwesten van Friesland, tot augustus dit jaar voor 16 uur in de week, sinds augustus voor nog maar 8 uur in de week.... O ja, ook nog op Payroll-basis. Opzegtermijn 3 microsecondes.....
Hoe verloopt zo'n proces van verval? Eerst koop je een huis op basis van het inkomen op dat moment. In die tijd hadden we het best wel goed en allebei een vaste baan en een inkomen dat de benodigde hypotheek prima kon hebben. Dan kom je op straat te staan door een reorganisatie en blijk je niet de enige te zijn in je vakgebied en ook nog eens in je vijftigste levensjaar. Je partner overkomt vrijwel op het zelfde ogenblik ook iets dergelijks en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts. Het gaat heel sluipend, omdat je eerst nog een aantal jaren teert op het "vet" dat je in de voorgaande jaren hebt verzameld. Een fulltime baan veroveren lukt maar niet. Dan weer heb je een tijdelijk contract voor 24 uur, dan weer tijdelijk 8 uurtjes er bij, een korte periode zelfs 40 uur, daarna weer helemaal niets en op een goeie dag blijk je geen eten meer te kunnen kopen. Maximale limiet is bereikt. De bank haalt eerst de hypotheek er af en daarna blijkt er niets meer over te zijn. Grote schrik en noodmaatregelen nemen. Geld lenen bij familie en/of vrienden, maar je realiseert je ook, dat dit structureel gaat worden en dat er maatregelen moeten worden genomen. Je laat je salaris op een rekening bij een andere bank storten om te voorkomen, dat je geen eten kunt kopen en andere noodzakelijke levensbehoeften. En dan ga je over tot het te koop zetten van je huis en maar een gedeelte van de hypotheek betalen.
De bank hangt regelmatig aan de lijn, maar je hebt ze domweg niets te bieden. Bij wanbetaling dreigt een bank met het executoriaal veilen van het huis, alleen..... ze doen het niet. Ze weten heel goed, dat wanneer ze executoriaal veilen, dat ze van de restschuld (gemiddeld zo'n vijftig mille per gedwongen verkoop) weinig kunnen terugvorderen, omdat de schuldenaars (klinkt dramatisch hé?) hardlopend richting Gemeentelijke Kredietbank gaan en een schuldsanering aanvragen en krijgen. Zo lang men nog geld krijgt, laat men het liever zo. Men weet dat men, onze leeftijd in aanmerking genomen want wij kunnen het bij leven nooit meer terug betalen, het verlies zal moeten slikken. Dus gebeurt er niets.
Ondertussen vallen mijn lief en ik tussen de wal en het schip. We betalen minder hypotheek, dus hebben te veel vooraftrek en moeten belasting terug betalen. We zitten momenteel aardig tegen het minimum aan met onze inkomsten en staan intussen voor een duivels dilemma. Helemaal stoppen met betalen en afwachten wat er dan gebeurt? Want zolang we betalen blijven we in die vicieuze cirkel zitten en doet niemand wat. De bank niet, omdat zolang men geld binnenkrijgt het verlies beperkt blijft, de hulpverlenende instanties (zoals de Gemeentelijke Kredietbank en de sociale dienst) niet, omdat we nog niet op straat dreigen te komen staan.
Eigen schuld? Ik zou liever opteren voor: heel erg veel pech. Als er iemand rondwaart die Tom Poes heet, of zo genoemd wil worden, heb ik de volgende oproep: "Tom Poes, verzin een list......"
Momenteel wonen we in Bolsward, in een woon/winkelpand aan een schilderachtig grachtje. Een huis, dat we sinds augustus 2007 al te koop hebben staan. zie: http://ow.ly/6YH3t , oftewel ruim 4 jaar!!! Waarom? Heel eenvoudig. We kunnen de hypotheek niet meer ophoesten. Te weinig inkomen. Werkzoekend en allebei ernstig 55+. Kort en droog samengevat. Landelijk heeft een werkloze 55-plusser 9 procent kans om binnen een jaar aan de slag te komen, lukt dat niet binnen die tijd, dan neemt de kans van slagen op de arbeidsmarkt heel progressief af. Zoals u weet ligt Bolsward in Friesland, in een regio waar economisch weinig te doen is. De kans dat je hier als 55-plusser binnen een jaar aan de slag komt is geen 9 procent, maar 3 procent. O ja, ik ben eigenlijk al een jaar of twee zonder werk, althans, een baan waarmee ik ons huishoudentje adequaat financieel zou kunnen ondersteunen. Ik werk sinds augustus 2010 als ict-medewerker basisonderwijs voor een gemeente aan de Waddenkust in het noordwesten van Friesland, tot augustus dit jaar voor 16 uur in de week, sinds augustus voor nog maar 8 uur in de week.... O ja, ook nog op Payroll-basis. Opzegtermijn 3 microsecondes.....
Hoe verloopt zo'n proces van verval? Eerst koop je een huis op basis van het inkomen op dat moment. In die tijd hadden we het best wel goed en allebei een vaste baan en een inkomen dat de benodigde hypotheek prima kon hebben. Dan kom je op straat te staan door een reorganisatie en blijk je niet de enige te zijn in je vakgebied en ook nog eens in je vijftigste levensjaar. Je partner overkomt vrijwel op het zelfde ogenblik ook iets dergelijks en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts. Het gaat heel sluipend, omdat je eerst nog een aantal jaren teert op het "vet" dat je in de voorgaande jaren hebt verzameld. Een fulltime baan veroveren lukt maar niet. Dan weer heb je een tijdelijk contract voor 24 uur, dan weer tijdelijk 8 uurtjes er bij, een korte periode zelfs 40 uur, daarna weer helemaal niets en op een goeie dag blijk je geen eten meer te kunnen kopen. Maximale limiet is bereikt. De bank haalt eerst de hypotheek er af en daarna blijkt er niets meer over te zijn. Grote schrik en noodmaatregelen nemen. Geld lenen bij familie en/of vrienden, maar je realiseert je ook, dat dit structureel gaat worden en dat er maatregelen moeten worden genomen. Je laat je salaris op een rekening bij een andere bank storten om te voorkomen, dat je geen eten kunt kopen en andere noodzakelijke levensbehoeften. En dan ga je over tot het te koop zetten van je huis en maar een gedeelte van de hypotheek betalen.
De bank hangt regelmatig aan de lijn, maar je hebt ze domweg niets te bieden. Bij wanbetaling dreigt een bank met het executoriaal veilen van het huis, alleen..... ze doen het niet. Ze weten heel goed, dat wanneer ze executoriaal veilen, dat ze van de restschuld (gemiddeld zo'n vijftig mille per gedwongen verkoop) weinig kunnen terugvorderen, omdat de schuldenaars (klinkt dramatisch hé?) hardlopend richting Gemeentelijke Kredietbank gaan en een schuldsanering aanvragen en krijgen. Zo lang men nog geld krijgt, laat men het liever zo. Men weet dat men, onze leeftijd in aanmerking genomen want wij kunnen het bij leven nooit meer terug betalen, het verlies zal moeten slikken. Dus gebeurt er niets.
Ondertussen vallen mijn lief en ik tussen de wal en het schip. We betalen minder hypotheek, dus hebben te veel vooraftrek en moeten belasting terug betalen. We zitten momenteel aardig tegen het minimum aan met onze inkomsten en staan intussen voor een duivels dilemma. Helemaal stoppen met betalen en afwachten wat er dan gebeurt? Want zolang we betalen blijven we in die vicieuze cirkel zitten en doet niemand wat. De bank niet, omdat zolang men geld binnenkrijgt het verlies beperkt blijft, de hulpverlenende instanties (zoals de Gemeentelijke Kredietbank en de sociale dienst) niet, omdat we nog niet op straat dreigen te komen staan.
Eigen schuld? Ik zou liever opteren voor: heel erg veel pech. Als er iemand rondwaart die Tom Poes heet, of zo genoemd wil worden, heb ik de volgende oproep: "Tom Poes, verzin een list......"
Parlementaire democratie in 2011 en dat soort ellende
De maatschappij sombert. 't Is allemaal een beetje teveel geworden. De managers van financiële instituten zoals banken en verzekeraars zijn te inhalig. Zij gokken te veel met de door de hardwerkende massa aan hun toevertrouwde gelden. Omdat de beurskoersen kelderen, moeten de daardoor ontstane verliezen worden aangevuld door de overheid, die op hun beurt de daarop ontstane gaten in de begroting weer verhalen op de belastingbetaler. Negatief rondpompen van geld heet dat. Witte boorden criminaliteit pur sang en men komt er glimlachend mee weg. Zo lang de boekhouding klopt kan er niemand voor worden gepakt.
Het kind van de rekening is Jan met de Pet, Joe Sixpack of hoe ze ook in alle talen mogen heten. In ieder geval is het die stakker die éénmaal in de gemiddeld 4 jaar zijn of haar stem uit mag brengen op beoogde volksvertegenwoordigers, die allang het volk niet meer vertegenwoordigen maar een politieke stroming en dat is meer dan alleen maar het verkondigen van een mening en het doen van beloften. Omdat Jan met de Pet en Joe Sixpack zich in het dagelijks leven vrijwel niet met politiek bezig houden kan het zomaar voorkomen dat iemand met een verwerpelijke mening, maar een verdomd goed sociologisch inzicht zomaar op de voorgrond kan treden en brullen, dat hij Henk en Ingrid heel goed begrijpt en voor hun rechten opkomt.
Nu weet ik niet hoeveel stellen in Nederland er Henk en Ingrid heten, maar het kunnen er nooit meer zijn dan pak 'm beet tussen de 200 en 500 paren. Maar toch voelden 1,5 miljoen mensen zich aangesproken door een man, die verkondigt dat alle ellende komt van mensen uit landen rond de Middellandse Zee, die de Islam als geloof hebben, die gelooft dat Nederland er zonder Europa beter aan toe is en dat alles wat van ver komt gewantrouwd dient te worden. Hij predikt ook de vrijheid van meningsuiting, maar dan vooral die van hem en zijn getrouwen, kritiek op zijn verbale stormen doet hij af als demonisering van zijn persoon en gedachten goed. Hij geeft de huidige regering gedoogsteun, vooral omdat de oppositie van de "Linkse Kerk" is en die verfoeit hij. Heel apart is, dat plusminus een procent of 60 van zijn verkiezingsprogramma (met nadruk "zijn", dus niet van de partij, want een partij heeft leden) op sociaal economische punten naadloos overeen komt met dat van de Socialistische Partij, die naar ik meen, toch echt tot de "Linkse Kerk" behoort. Je zal Henk heten en je vrouw Ingrid en je bent het niet met Geert Wilders eens, dan schep je knap wat verwarring op de verjaardagen in je persoonlijke omgeving.
Een hoop stemmers op de "Henk en Ingrid"-partij stemden vroeger op de PvdA, die in naam tot de "Linkse Kerk" behoort, maar allang in het rijtje van de groep VVD, CDA thuis hoort. De partijtop van de Pvda wordt bevolkt door academische "salon socialisten" die elke binding met hun oorspronkelijke achterban kwijt zijn. Door het gepolder van de laatste twintig jaar gaat men in de PvdA teveel uit van het compromis en te weinig van het eigen gedachtengoed en dat is een heel zwak uitgangspunt. Zo bereik je weinig en spreek je ook heel weinig kiezers aan. Er van uitgaan dat een standpunt niet haalbaar is en van te voren het compromis zoeken, is al de helft verloren, komt niet geloofwaardig en heel cynisch over.
Wilders heeft dat heel goed begrepen. Je roeptoetert wat, liefst zo gechargeerd mogelijk en wacht af wat er gebeurt. Grote kans, dat de zittende regering wat concessies doet en alles wat je binnenhaalt is dan pure winst. Want o wee, je moet niet een electoraat van 1,5 miljoen kiezers gaan dwarsbomen (de 8,5 miljoen die anders stemden doen er blijkbaar niet toe), je kunt ze nog nodig hebben voor je eigen programmapunten, die je hervormingen noemt. Alleen in de taal van het CDA en VVD verwart men het begrip hervormingen wel eens met het begrip afbraak. Zie de "hervormingen" op het gebied van de zorg, zoals de bezuinigingen op het PGB, het korten van de huisartsen praktijken, het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd, het verlagen van de zorgtoeslag, huurtoeslag en wat dies meer zij. Een hervorming die echt geld op zou kunnen leveren, zou de hervorming en ik bedoel de manier van hervormen die de coalitie voorstaat (lees: afbouwen) van de hypotheekaftrek. Maar ja, dat is preken voor de Linkse Kerk, toevallig ook mijn geloof.
Stel je voor, dat je de hardwerkende veelverdiener zou durven vragen iets meer bij te dragen aan het meehelpen om de staatsschuld te verkleinen. Daar werkt deze regering niet aan mee.
Nu begint het Occupy Wall Street protest langzamerhand ook in Nederland navolgers te krijgen. 't Zal mij benieuwen waar dat op uitdraait. Want dit is een beweging die vanuit de massa ontstaat en niets met de politieke elite te maken wil hebben. Er is hier sinds de kruisraketten demonstraties in de jaren tachtig eigenlijk geen massaal protest meer geweest. 't Zou wel weer eens goed zijn en de zelfvoldane mensen op die vierkante kilometer in Den Haag aan het denken zetten. Vaak wordt er iets nieuws geboren uit chaos. Misschien komt de Nederlandse bevolking dan uit haar in zichzelf gekeerde positie terug met een frisse blik naar de echte boze, maar o zo veel meer kansen biedende wereld buiten Nederland en gaat de politiek echt naar oplossingen zoeken, om de veranderende maatschappij te financieren, in plaats van de rekening alleen maar bij de onderkant en de grote middengroep van de grijze massa neer te leggen.
Ik eindig mijn bescheiden mening met een dooddoener: De tijd zal het leren....
Het kind van de rekening is Jan met de Pet, Joe Sixpack of hoe ze ook in alle talen mogen heten. In ieder geval is het die stakker die éénmaal in de gemiddeld 4 jaar zijn of haar stem uit mag brengen op beoogde volksvertegenwoordigers, die allang het volk niet meer vertegenwoordigen maar een politieke stroming en dat is meer dan alleen maar het verkondigen van een mening en het doen van beloften. Omdat Jan met de Pet en Joe Sixpack zich in het dagelijks leven vrijwel niet met politiek bezig houden kan het zomaar voorkomen dat iemand met een verwerpelijke mening, maar een verdomd goed sociologisch inzicht zomaar op de voorgrond kan treden en brullen, dat hij Henk en Ingrid heel goed begrijpt en voor hun rechten opkomt.
Nu weet ik niet hoeveel stellen in Nederland er Henk en Ingrid heten, maar het kunnen er nooit meer zijn dan pak 'm beet tussen de 200 en 500 paren. Maar toch voelden 1,5 miljoen mensen zich aangesproken door een man, die verkondigt dat alle ellende komt van mensen uit landen rond de Middellandse Zee, die de Islam als geloof hebben, die gelooft dat Nederland er zonder Europa beter aan toe is en dat alles wat van ver komt gewantrouwd dient te worden. Hij predikt ook de vrijheid van meningsuiting, maar dan vooral die van hem en zijn getrouwen, kritiek op zijn verbale stormen doet hij af als demonisering van zijn persoon en gedachten goed. Hij geeft de huidige regering gedoogsteun, vooral omdat de oppositie van de "Linkse Kerk" is en die verfoeit hij. Heel apart is, dat plusminus een procent of 60 van zijn verkiezingsprogramma (met nadruk "zijn", dus niet van de partij, want een partij heeft leden) op sociaal economische punten naadloos overeen komt met dat van de Socialistische Partij, die naar ik meen, toch echt tot de "Linkse Kerk" behoort. Je zal Henk heten en je vrouw Ingrid en je bent het niet met Geert Wilders eens, dan schep je knap wat verwarring op de verjaardagen in je persoonlijke omgeving.
Een hoop stemmers op de "Henk en Ingrid"-partij stemden vroeger op de PvdA, die in naam tot de "Linkse Kerk" behoort, maar allang in het rijtje van de groep VVD, CDA thuis hoort. De partijtop van de Pvda wordt bevolkt door academische "salon socialisten" die elke binding met hun oorspronkelijke achterban kwijt zijn. Door het gepolder van de laatste twintig jaar gaat men in de PvdA teveel uit van het compromis en te weinig van het eigen gedachtengoed en dat is een heel zwak uitgangspunt. Zo bereik je weinig en spreek je ook heel weinig kiezers aan. Er van uitgaan dat een standpunt niet haalbaar is en van te voren het compromis zoeken, is al de helft verloren, komt niet geloofwaardig en heel cynisch over.
Wilders heeft dat heel goed begrepen. Je roeptoetert wat, liefst zo gechargeerd mogelijk en wacht af wat er gebeurt. Grote kans, dat de zittende regering wat concessies doet en alles wat je binnenhaalt is dan pure winst. Want o wee, je moet niet een electoraat van 1,5 miljoen kiezers gaan dwarsbomen (de 8,5 miljoen die anders stemden doen er blijkbaar niet toe), je kunt ze nog nodig hebben voor je eigen programmapunten, die je hervormingen noemt. Alleen in de taal van het CDA en VVD verwart men het begrip hervormingen wel eens met het begrip afbraak. Zie de "hervormingen" op het gebied van de zorg, zoals de bezuinigingen op het PGB, het korten van de huisartsen praktijken, het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd, het verlagen van de zorgtoeslag, huurtoeslag en wat dies meer zij. Een hervorming die echt geld op zou kunnen leveren, zou de hervorming en ik bedoel de manier van hervormen die de coalitie voorstaat (lees: afbouwen) van de hypotheekaftrek. Maar ja, dat is preken voor de Linkse Kerk, toevallig ook mijn geloof.
Stel je voor, dat je de hardwerkende veelverdiener zou durven vragen iets meer bij te dragen aan het meehelpen om de staatsschuld te verkleinen. Daar werkt deze regering niet aan mee.
Nu begint het Occupy Wall Street protest langzamerhand ook in Nederland navolgers te krijgen. 't Zal mij benieuwen waar dat op uitdraait. Want dit is een beweging die vanuit de massa ontstaat en niets met de politieke elite te maken wil hebben. Er is hier sinds de kruisraketten demonstraties in de jaren tachtig eigenlijk geen massaal protest meer geweest. 't Zou wel weer eens goed zijn en de zelfvoldane mensen op die vierkante kilometer in Den Haag aan het denken zetten. Vaak wordt er iets nieuws geboren uit chaos. Misschien komt de Nederlandse bevolking dan uit haar in zichzelf gekeerde positie terug met een frisse blik naar de echte boze, maar o zo veel meer kansen biedende wereld buiten Nederland en gaat de politiek echt naar oplossingen zoeken, om de veranderende maatschappij te financieren, in plaats van de rekening alleen maar bij de onderkant en de grote middengroep van de grijze massa neer te leggen.
Ik eindig mijn bescheiden mening met een dooddoener: De tijd zal het leren....
Abonneren op:
Posts (Atom)