Introductie:
Geboren en automatisch lid van de baby-boom club, daar toe rekent men de mensen die vlak na de oorlog tot 31 december 1955 zijn geboren. Mijn ouders waren kleinburgerlijke lieden van protestantse huize (Nederlands Hervormd). Echter, de ouders van mijn vader verhuisden in de crisisjaren van de veenkoloniën bij Emmen naar Sittard/Geleen na failliet te zijn gegaan door een veenbrand. Mijn grootvader kon een baan krijgen in de staatsmijnen, op voorwaarde dat hij (en zijn gezin) het Rooms-Katholieke geloof aannam. Mijn vader was van zijn geloof gevallen na een traumatische jeugd en de oorlogsjaren.
Mijn moeder voedde mij en mijn jongere zusje en broertje wel protestants christelijk op. Protestants christelijke kleuterschool, lagere school (voorganger van de basisschool) en middelbare school. Uiteraard ook de zondagse kerkgang en zondagsschool. Ledigheid was des duivels oorkussen en vrije tijd was een abstract begrip. Vader had ook zo z'n regelmatige leven, door de weeks (van maandag tot en met zaterdagmiddag 14.00 uur) naar zijn werk en zondags was hij op het voetbalveld te vinden. Zo pikten de kinderen van alle kanten van het leven wat mee. Zondagochtends in de kerk en naar zondagsschool en 's middags op het voetbalveld. Na de invoering van de vrije zaterdag halverwege de jaren zestig van de vorige eeuw, was zoonlief numero uno (scribent) dus twee dagen op het voetbalveld te vinden. Zaterdags voetballend, of liever gezegd pogingen daartoe ondernemend, en zondagsmiddags als toeschouwer. Af en toe lukte het om onder de verplichte kerkgang uit te komen en dan ging ik met pa mee, als hij zelf moest voetballen. Met de kerk had ik al heel vroeg niets mee en in voetballen was ik niet goed. Dus ik stelde mijn moeder teleur op geestelijk gebied en ik was geen schaduw van mijn sportieve vader. (Pinkt een traantje weg en snuit neus).
Opleiding:
14 december 1957 maakte ik kennis met de kleuterschool. De christelijke Banjaertkleuterschool in Velsen-Noord, geleid door mevr. Kraaieveld en mijn kleuterleidster heette juffrouw Hondema.
Voordat ik naar kleuterschool ging, had ik zo al mijn eigen voorstelling van het leven als scholier gemaakt. Ik heb heel weinig herinneringen uit die tijd, maar dit herinner ik me nog. De oudere kinderen bij ons in de buurt vertelden me over school. Vooral, dat het er niet leuk was en dat ze jaloers waren op mij en mijn vriendjes en vriendinnetjes, die nog niet heen hoefden. Niet leuk stond voor mij in die tijd gelijk met, "naar bed toe en slapen gaan", dus ik associeerde het bestaan als scholier met "in bed liggen". Op school moest je naar bed, want dat was niet leuk.
Nou, dat viel mee, op mijn eerste school dag kreeg ik een van papier geknutselde hoed op en ging ik trakteren, want ik was natuurlijk jarig. Daarna kreeg ik een schaar en een lijmpot, een kwast en allemaal gekleurde papiertjes. "Zo Jan, ga jij maar eens laten zien wat jij kunt". Tja, schaar, kwast........ schaar en kwast...... een schaar en een kwast, wat doe je daar nu mee? Knip!!! daar gingen de haartjes van de kwast. En toen moest ik in de hoek gaan staan. Op mijn verjaardag, ja...... (Snuit een traantje weg en pinkt neus).
Na de kleuterschool krijg je de lagere school. In eerste instantie alleen maar een verandering van gebouw. Een heleboel van mijn klasgenootjes van de kleuterschool gingen mee naar de "grote school" zoals dat toen heette en er kwamen zelfs nog veel meer klasgenootjes bij van de andere "christelijke" kleuterschool in Velsen-Noord. Een klas die de daaropvolgende zes jaren fluctueerde tussen de 40 en 50 leerlingen. Zo groot waren de klassen toen. En de onderwijsgevenden werden niet overspannen hoor, want ze mochten nog slaan, dat helpt........ In de eerste week in de eerste klas had ik al een jens met een lineaal te pakken op mijn vingers. Juffrouw Piso heette de lieverd. Ik kwam tussen de middag huilend thuis en deed beeldend verslag van de afstraffing. Mijn moeder, (ruim 1 meter 80, over de honderd kilo, handen maatje kolenschop) ging me voor, liep de klas binnen en zei afgemeten tegen mij, "blijf jij maar even wachten". Wat ze tegen de juffrouw heeft gezegd, kan ik me alleen maar voorstellen, maar feit is, dat ik nooit meer ben geslagen door een leerkracht. (Zakdoek graag)
De CITO-toets had je in die dagen nog niet, je maakte wel een soort test, naar ik meen op de Theo Thijssenschool in IJmuiden, maar het hoofd der school, de legendarische heer Kleijwegt maakte uit, naar welke vorm van voortgezet onderwijs je ging. Je prestaties op de lagere school speelden zeker een rol, maar niet de voornaamste. De hoogte van de maatschappelijke ladder speelde de belangrijkste rol, wie was pa? En belangrijker, wat deed hij voor de kost? Dus ik ging naar de ULO en de zoon van de tandarts naar de HBS. Lekker overzichtelijk. Op de ULO heb ik vier jaar geluierd, 't kostte weinig moeite en ik haalde op mijn dooie gemakje hoge cijfers. In de hogere klassen ging ik lekker puberen en na het eindexamen hield ik het voor gezien. Ik ging werken.
Wordt vervolgd
Aanmelden bij Boalserter Maat
Posts
Alle reacties
vrijdag 12 oktober 2012
zaterdag 6 oktober 2012
Positieve uitstraling tot de dood er op volgt......
Mijn laatste blogs waren doorwrocht van azijn-pisserij en zelfmedelijden, het mezelf in de slachtoffer-rol duwen en alles bij elkaar genomen, behoorlijk zeurderig. Mea Culpa (3x)!
Van nu af aan ga ik heel hard werken aan een positieve uitstraling en spontaniteit. Dat bevordert ook mijn kansen op het vinden van een leuke baan, zeker met 50 procent. Een rekensommetje leert dan, dat ik geen 2 procent kans maak op een baan, maar 3 procent....... en daar doen we het toch allemaal voor.... toch?
We hebben van een instantie nog een stuk salaris tegoed, maar door een krom bitje of een andere hik in het systeem, lukte de afboeking bij de opdrachtgever niet goed en dan wacht zo'n instantie gewoon een dag of tien. Dan proberen ze het nog een keer en daarna houden ze het zelf nog tien dagen vast. En dus zaten we vandaag € 4,27 van de maximale kredietlimiet af. Maar gelukkig (ik zeg toch, positief, positief, positief tot in het oneindige) ben ik al ruim 27 jaar gehuwd met een dame, die altijd nog een klein beetje achter de hand heeft. Wij komen van geluk nog eens onder de trein terecht.
Vanochtend versliep ik me wat en daar waren de gezamenlijke voetbalverenigingen in Bolsward weer niet blij mee, sommigen hebben altijd wat te zeiken, zul je mij nooit zien doen. Alle velden waren afgekeurd, behalve het kunstgras. Bij de B-velden kon je rijst planten, zo erg. Maar goed, de wedstrijdsecretaris lag nog in zijn mandje, de website liep vast en zo ontstond er een communicatie-trauma. Zo kon het gebeuren, dat de teams die om 9.00 uur moesten voetballen, daar van om 11.00 uur op de hoogte werden gesteld. Mijn schuld (zeer gedeeltelijk dan he? Dat van die website kan ik ook niet helpen). Mea Culpa (minstens 5x).
De post is al geweest en dat is ook positief, geen aanmaningen vandaag en het is zaterdagmiddag. Dat betekent achtenveertig uur geen bezoek van Post.nl, heel positief allemaal. We gaan heerlijk weekend vieren en onszelf toelachen, niemand anders doet het, dus je moet wat....... Toch?
Van nu af aan ga ik heel hard werken aan een positieve uitstraling en spontaniteit. Dat bevordert ook mijn kansen op het vinden van een leuke baan, zeker met 50 procent. Een rekensommetje leert dan, dat ik geen 2 procent kans maak op een baan, maar 3 procent....... en daar doen we het toch allemaal voor.... toch?
 |
| Positieve uitstraling......., jaja webcam, dan krijg je zoiets. |
Vanochtend versliep ik me wat en daar waren de gezamenlijke voetbalverenigingen in Bolsward weer niet blij mee, sommigen hebben altijd wat te zeiken, zul je mij nooit zien doen. Alle velden waren afgekeurd, behalve het kunstgras. Bij de B-velden kon je rijst planten, zo erg. Maar goed, de wedstrijdsecretaris lag nog in zijn mandje, de website liep vast en zo ontstond er een communicatie-trauma. Zo kon het gebeuren, dat de teams die om 9.00 uur moesten voetballen, daar van om 11.00 uur op de hoogte werden gesteld. Mijn schuld (zeer gedeeltelijk dan he? Dat van die website kan ik ook niet helpen). Mea Culpa (minstens 5x).
 |
| Mijn schuld........ |
donderdag 4 oktober 2012
De generalist, garantie voor werkloosheid?
Gisteren op visite geweest bij een gelijkgestemde. Eén van de weinige mensen die ik "vriend" zou durven noemen. Hij denkt, net zoals ik "out of the box", datgene wat ik zo liefkozend "dwarsdenken" noem. We hebben er al heel veel urenlange gesprekken over gehad, maar over dit zijn we het hartgrondig eens. De maatschappij begrijpt ons niet en wij doen hartstochtelijk ons best om de maatschappij wel te begrijpen, een hopeloze situatie.
Allebei 50-plus, allebei werkloos, allebei goed opgeleid, mijn vriend is zelfs academicus met drs. voor zijn naam, allebei een heleboel levenservaring, allebei een beetje "anders", allebei een beetje leuk gek. Bij dit soort gesprekken hebben we het vaak over "waarom" we buiten de maatschappij staan, waarom we geen werk kunnen vinden. Gisteren gave we het een naam, wij zijn generalisten, daar schort het aan.
Een generalist is iemand die van alles wel wat weet en van niets genoeg. Neem mezelf nou, ik kan overal wel over meelullen, heb in een hoop vakgebieden al mijn mannetje gestaan en kan zonder problemen vaak naadloos in een organisatie worden ingepast. Uiteraard ben ik ook wel in het bezit van enige specialistische vaardigheden, maar de ellende is, dat het vak waarin ik ben opgeleid, namelijk typograaf (grafisch tekstverwerker) niet meer bestaat. Dat beroep is samen geveegd op een hoop met vakgebieden als micro-opmaker, macro-opmaker, reprofotograaf en plaatvervaardiger tot dtp'er, oftewel het samenvoegen van beeld en tekst tot pagina's met een personal computer. Oudere mannen hebben geen toegevoegde waarde als dtp-er, met hun gezeur over de afstand tussen de Hoofdletter W en de daaropvolgende kleine of normale letter e, zodat het er optisch fraaier uitziet. Tegenwoordig is het van belang, hoe snel kun je een tijdschrift of een krant in elkaar fabrieken. De gewone lezer maalt niet om esthetisch verantwoorde koppen en de juiste interlinie tussen de regels of bijpassend lettertype. Dus als je na jaren bij een bedrijf wordt weggesaneerd en je bent boven de vijftig, plastisch uitgedrukt, je bent van "de rijdende trein gelazerd", dan valt het niet mee om er ergens anders weer op te klimmen. Dus ging ik als "zij-instromer" het onderwijs in en betaalde het omscholingstraject uit eigen zak. Niet goed gelukt, tijdelijke contracten, flutbaantjes beneden mijn niveau en er substantieel financieel op achteruit boeren, dat gebeurde er. Heden heb ik nog maar een contract voor acht uur per week op payroll-basis. Oftewel, morgen kan ik ontslagen zijn.
Maar je bent een generalist Kamps, zeg je zelf, wat kan je dan nog meer? Zoals ik al opmerkte, ik weet overal wel wat van af. Vroeger leerde je niet alleen gericht, maar werd er ook gewerkt aan je algemene ontwikkeling. Overigens werd de informatie ook niet in hapklare brokken aangeleverd. Als ik wat over de Hoekse en Kabeljauwse twisten wilde weten en de rol van Jacoba van Beieren daarin, dan kon ik dat niet eventjes snel in Wikipedia vinden, want een computer kon in die tijd alleen nog maar rekenen en had de grootte van een gemiddelde sporthal. Nee, Jantje moest naar de bibliotheek, er een boek over zien te vinden en dat eerst helemaal uitlezen en er daarna een samenhangend uittreksel van zien te maken, zodat hij de onderwijzer tevreden kon stellen. En dat allemaal met een balpen of vulpen, niets toetsenbord, niets knippen en plakken. Old school man!!! Tja, en dat blijft dan wel in je geheugen hangen, of je nu wilt of niet. Als zetter bij het Noordhollands Dagblad tikte ik dagelijks alle redactionele artikelen op, van belangrijke internationale nieuwsfeiten tot de duivensportberichten uit Bovenkarspel. Je vergat het met dezelfde snelheid, waarmee je het optikte, maar..... er bleef altijd wel wat van hangen.
Nu ben ik bijna 59, er zitten ik weet niet hoeveel weetjes, feiten, kennis en andere dingen die het waard zijn om te onthouden in dat grote hoofd van me, overigens ook een hoop flauwekul, maar dat heb je als je alles op moet tikken en dus lezen. En allemaal voor een modaal salaris te verkrijgen, maar niemand wil het hebben. Ik ben al jaren een toeschouwer langs het speelveld dat maatschappij heet.
Ik ben boekhouder geweest begin jaren zeventig, was ik niet zo goed in. Ik heb telefonisch personeelsadvertenties verkocht, ik ben niet commercieel genoeg, want ik ben daar te eerlijk voor. Ik ben precies 3 werkdagen huisschilder geweest, diep ongelukkig was ik. Mijn hand oog coördinatie is niet je van het en ik heb hoogtevrees, genoeg voor een diskwalificatie. Ik ben chauffeur geweest op een busje voor mindervaliden en reed 's nacht kranten met dat zelfde busje. 't Verdiende geen ruk en je kreeg verdomd weinig slaap.
Ik ben, omdat ik dat spul allemaal heb zien komen en omdat ik er vanaf het begin wel aardig mee om kon gaan, handig met personal computers. Heb er een aantal cursussen in gevolgd en dus sta ik tegenwoordig bekend als ict'er, gespecialiseerd in onderwijsomgevingen. Daarmee kom je niet aan de bak, want de vooropleiding die een ict'er tegenwoordig moet hebben (MCSA, MCSE, ITIL enz.) heb ik niet. Geld voor bij- of omscholing heb ik niet en van overheidswege én van de sociale partners heb ik wat dat betreft weinig te verwachten.
Deze week kwamen VVD en PvdA met hun deelakkoord, daarin werd de forenzentaks en de lang studeer boete teruggedraaid en daarvoor in de plaats werden belastingen verhoogd en onder andere de verhoging van de AOW-leeftijd nog sneller ingevoerd. Deze dwarsdenker heeft sollicitatieplicht tot 66 jaar en 8 maanden. En ik ben zo moe, zo moe.........
Allebei 50-plus, allebei werkloos, allebei goed opgeleid, mijn vriend is zelfs academicus met drs. voor zijn naam, allebei een heleboel levenservaring, allebei een beetje "anders", allebei een beetje leuk gek. Bij dit soort gesprekken hebben we het vaak over "waarom" we buiten de maatschappij staan, waarom we geen werk kunnen vinden. Gisteren gave we het een naam, wij zijn generalisten, daar schort het aan.
Een generalist is iemand die van alles wel wat weet en van niets genoeg. Neem mezelf nou, ik kan overal wel over meelullen, heb in een hoop vakgebieden al mijn mannetje gestaan en kan zonder problemen vaak naadloos in een organisatie worden ingepast. Uiteraard ben ik ook wel in het bezit van enige specialistische vaardigheden, maar de ellende is, dat het vak waarin ik ben opgeleid, namelijk typograaf (grafisch tekstverwerker) niet meer bestaat. Dat beroep is samen geveegd op een hoop met vakgebieden als micro-opmaker, macro-opmaker, reprofotograaf en plaatvervaardiger tot dtp'er, oftewel het samenvoegen van beeld en tekst tot pagina's met een personal computer. Oudere mannen hebben geen toegevoegde waarde als dtp-er, met hun gezeur over de afstand tussen de Hoofdletter W en de daaropvolgende kleine of normale letter e, zodat het er optisch fraaier uitziet. Tegenwoordig is het van belang, hoe snel kun je een tijdschrift of een krant in elkaar fabrieken. De gewone lezer maalt niet om esthetisch verantwoorde koppen en de juiste interlinie tussen de regels of bijpassend lettertype. Dus als je na jaren bij een bedrijf wordt weggesaneerd en je bent boven de vijftig, plastisch uitgedrukt, je bent van "de rijdende trein gelazerd", dan valt het niet mee om er ergens anders weer op te klimmen. Dus ging ik als "zij-instromer" het onderwijs in en betaalde het omscholingstraject uit eigen zak. Niet goed gelukt, tijdelijke contracten, flutbaantjes beneden mijn niveau en er substantieel financieel op achteruit boeren, dat gebeurde er. Heden heb ik nog maar een contract voor acht uur per week op payroll-basis. Oftewel, morgen kan ik ontslagen zijn.
Maar je bent een generalist Kamps, zeg je zelf, wat kan je dan nog meer? Zoals ik al opmerkte, ik weet overal wel wat van af. Vroeger leerde je niet alleen gericht, maar werd er ook gewerkt aan je algemene ontwikkeling. Overigens werd de informatie ook niet in hapklare brokken aangeleverd. Als ik wat over de Hoekse en Kabeljauwse twisten wilde weten en de rol van Jacoba van Beieren daarin, dan kon ik dat niet eventjes snel in Wikipedia vinden, want een computer kon in die tijd alleen nog maar rekenen en had de grootte van een gemiddelde sporthal. Nee, Jantje moest naar de bibliotheek, er een boek over zien te vinden en dat eerst helemaal uitlezen en er daarna een samenhangend uittreksel van zien te maken, zodat hij de onderwijzer tevreden kon stellen. En dat allemaal met een balpen of vulpen, niets toetsenbord, niets knippen en plakken. Old school man!!! Tja, en dat blijft dan wel in je geheugen hangen, of je nu wilt of niet. Als zetter bij het Noordhollands Dagblad tikte ik dagelijks alle redactionele artikelen op, van belangrijke internationale nieuwsfeiten tot de duivensportberichten uit Bovenkarspel. Je vergat het met dezelfde snelheid, waarmee je het optikte, maar..... er bleef altijd wel wat van hangen.
Nu ben ik bijna 59, er zitten ik weet niet hoeveel weetjes, feiten, kennis en andere dingen die het waard zijn om te onthouden in dat grote hoofd van me, overigens ook een hoop flauwekul, maar dat heb je als je alles op moet tikken en dus lezen. En allemaal voor een modaal salaris te verkrijgen, maar niemand wil het hebben. Ik ben al jaren een toeschouwer langs het speelveld dat maatschappij heet.
Ik ben boekhouder geweest begin jaren zeventig, was ik niet zo goed in. Ik heb telefonisch personeelsadvertenties verkocht, ik ben niet commercieel genoeg, want ik ben daar te eerlijk voor. Ik ben precies 3 werkdagen huisschilder geweest, diep ongelukkig was ik. Mijn hand oog coördinatie is niet je van het en ik heb hoogtevrees, genoeg voor een diskwalificatie. Ik ben chauffeur geweest op een busje voor mindervaliden en reed 's nacht kranten met dat zelfde busje. 't Verdiende geen ruk en je kreeg verdomd weinig slaap.
Ik ben, omdat ik dat spul allemaal heb zien komen en omdat ik er vanaf het begin wel aardig mee om kon gaan, handig met personal computers. Heb er een aantal cursussen in gevolgd en dus sta ik tegenwoordig bekend als ict'er, gespecialiseerd in onderwijsomgevingen. Daarmee kom je niet aan de bak, want de vooropleiding die een ict'er tegenwoordig moet hebben (MCSA, MCSE, ITIL enz.) heb ik niet. Geld voor bij- of omscholing heb ik niet en van overheidswege én van de sociale partners heb ik wat dat betreft weinig te verwachten.
Deze week kwamen VVD en PvdA met hun deelakkoord, daarin werd de forenzentaks en de lang studeer boete teruggedraaid en daarvoor in de plaats werden belastingen verhoogd en onder andere de verhoging van de AOW-leeftijd nog sneller ingevoerd. Deze dwarsdenker heeft sollicitatieplicht tot 66 jaar en 8 maanden. En ik ben zo moe, zo moe.........
maandag 1 oktober 2012
Vervelende binkies die "Boem!!" doen.....
Eind september, 't avondwandelingetje met Lotje, meestal rond middernacht, vrijdag op zaterdag. We lopen de Gijsbert Japickxbrug over richting Plein 1455. Voor wie 't niet kan plaatsen, dat is in Bolsward, daar woon ik al een jaar of tien. Een petje, jaar of 18, loopt met zijn vriendinnetje aan de andere kant van de weg, richting toiletgebouw van de passantenhaven van ons stadje. Loopt een beetje te kwallen, want zijn vriendinnetje zegt om de drie stappen, "hé, doe nou 's normaal man" of "doe niet zo vét irritant", als iets tegenwoordig benadrukt wordt, dan krijgt het de toevoeging "vét", interessant. Ze zullen wel in de luwte van het toiletgebouw, of zelfs in het toiletgebouw iets energieks gaan doen. In ieder geval lopen Lotje en ik verder.
Deze avond hebben we gezelschap van één van de huispoezen, Saar. Saar heeft haar staart in de krul, net als een varkentje, heeft ze van haar moeder geërfd. Saar maakt nogal een hoop herrie, om niet te zeggen, ze schreeuwt de hele weg de boel bij elkaar. Niets bijzonders, doet ze ook altijd, 't is een manier van communiceren, niet waar? Om te voorkomen, dat Saar omwonenden uit hun slaap blèrt, loop ik niet verder dan het einde van de Sint Maartenschool. Daarna keren we besmuikt om, licht beschaamd vanwege die schreeuwende poes.
Op datzelfde ogenblik klinkt er een daverende knal richting het toiletgebouw bij de passantenhaven. Een gil geeft aan, dat een vrouwspersoon getuige is van de ontploffing en hoogstwaarschijnlijk dicht bij betrokken. "Doe 's normaal, idioot!!!" hoor ik op pak 'm beet 250, 300 meter luid en duidelijk.
Juist, illegaal vuurwerk, eind september, ze zijn er vroeg bij dit jaar. Duidelijk iets, wat hoort bij de adolescente "heren der schepping", het vrouwelijk geslacht heeft, volgens mijn waarnemingen eigenlijk nooit wat met dingen die "Boem!!!" doen. Hoort bij nog niet helemaal rijpe mannetjes.
Niet erg hoor, ware het niet, dat er in Bolsward een harde kern is van mannetjes die dat na hun veertiende ook nog steeds leuk vinden en na half september hoor je in de stad bij nacht en ontij met enige regelmaat een gigantische ontploffing. Soms zijn de schamele restanten van wat eens een prullenbak daar achteraf de stille getuigen van en soms trillen in de hele binnenstad alleen maar de ramen.
Toen ik nog jong was, – opa spreekt – hadden we daar 't volgende op vond'n...... Militaire dienst heette dat. Elk exemplaar met x én y chromosomen werd in het jaar waarin hij achttien werd gekeurd voor de militaire dienstplicht en zolang je maar enigszins recht van lijf en leden was en drie zinnen met enige samenhang achter elkaar kon uitspreken werd je geschikt geacht en mocht je tussen de 14 en 21 maanden Koning's wapenrok dragen, hing er vanaf wanneer je in dienst ging (de laatste jaren van de dienstplicht was het nog maar 12 tot 14 maanden) en wat je daar ging doen. Ik, zei de gek, lette niet op en antwoordde op de vraag of ik leiding zou willen geven bevestigend en mocht dus 21 maanden dienen, ik werd onderofficier en dan mocht je 3 maanden extra. Ja ja, de zonde wordt onmiddellijk bestraft. Wat dat betreft heb ik in mijn leven al de nodige keren boete moeten doen.
Maar goed, om bij het onderwerp te blijven, in militaire dienst waren een hele hoop dingen die "Boem!!!" deden, zoveel als je maar wilde en veel harder dan die lullige strijkers die je in Bolsward blijkbaar kunt krijgen tegenwoordig.
Maar ja, militaire dienstplicht is afgeschaft, en vervelende binkies willen nog steeds "Boem!!!" doen, en dan krijg je dit. Klaar ben je er mee. En de militaire dienstplicht invoeren, alleen maar om Boalserter Maat een plezier te doen, dat zal er wel niet meer van komen.
Alle goede dingen verdwijnen, de gulden, militaire dienstplicht en alles onomkeerbaar. Geert Wilders, dat lijkt me ook zo'n type, die houdt van dingen die "Boem!!!" doen. Dat doet me dan weer deugd, want Lotje heeft een bloedhekel aan vervelende binkies die "Boem!!!" doen. Weer wat om over te fantaseren tijdens mijn lange wandeltochten met Lotje. Eindigt dit stukje toch weer positief.
Hè, lekker......
Deze avond hebben we gezelschap van één van de huispoezen, Saar. Saar heeft haar staart in de krul, net als een varkentje, heeft ze van haar moeder geërfd. Saar maakt nogal een hoop herrie, om niet te zeggen, ze schreeuwt de hele weg de boel bij elkaar. Niets bijzonders, doet ze ook altijd, 't is een manier van communiceren, niet waar? Om te voorkomen, dat Saar omwonenden uit hun slaap blèrt, loop ik niet verder dan het einde van de Sint Maartenschool. Daarna keren we besmuikt om, licht beschaamd vanwege die schreeuwende poes.
Op datzelfde ogenblik klinkt er een daverende knal richting het toiletgebouw bij de passantenhaven. Een gil geeft aan, dat een vrouwspersoon getuige is van de ontploffing en hoogstwaarschijnlijk dicht bij betrokken. "Doe 's normaal, idioot!!!" hoor ik op pak 'm beet 250, 300 meter luid en duidelijk.
Juist, illegaal vuurwerk, eind september, ze zijn er vroeg bij dit jaar. Duidelijk iets, wat hoort bij de adolescente "heren der schepping", het vrouwelijk geslacht heeft, volgens mijn waarnemingen eigenlijk nooit wat met dingen die "Boem!!!" doen. Hoort bij nog niet helemaal rijpe mannetjes.
Niet erg hoor, ware het niet, dat er in Bolsward een harde kern is van mannetjes die dat na hun veertiende ook nog steeds leuk vinden en na half september hoor je in de stad bij nacht en ontij met enige regelmaat een gigantische ontploffing. Soms zijn de schamele restanten van wat eens een prullenbak daar achteraf de stille getuigen van en soms trillen in de hele binnenstad alleen maar de ramen.
Toen ik nog jong was, – opa spreekt – hadden we daar 't volgende op vond'n...... Militaire dienst heette dat. Elk exemplaar met x én y chromosomen werd in het jaar waarin hij achttien werd gekeurd voor de militaire dienstplicht en zolang je maar enigszins recht van lijf en leden was en drie zinnen met enige samenhang achter elkaar kon uitspreken werd je geschikt geacht en mocht je tussen de 14 en 21 maanden Koning's wapenrok dragen, hing er vanaf wanneer je in dienst ging (de laatste jaren van de dienstplicht was het nog maar 12 tot 14 maanden) en wat je daar ging doen. Ik, zei de gek, lette niet op en antwoordde op de vraag of ik leiding zou willen geven bevestigend en mocht dus 21 maanden dienen, ik werd onderofficier en dan mocht je 3 maanden extra. Ja ja, de zonde wordt onmiddellijk bestraft. Wat dat betreft heb ik in mijn leven al de nodige keren boete moeten doen.
Maar goed, om bij het onderwerp te blijven, in militaire dienst waren een hele hoop dingen die "Boem!!!" deden, zoveel als je maar wilde en veel harder dan die lullige strijkers die je in Bolsward blijkbaar kunt krijgen tegenwoordig.
Maar ja, militaire dienstplicht is afgeschaft, en vervelende binkies willen nog steeds "Boem!!!" doen, en dan krijg je dit. Klaar ben je er mee. En de militaire dienstplicht invoeren, alleen maar om Boalserter Maat een plezier te doen, dat zal er wel niet meer van komen.
Alle goede dingen verdwijnen, de gulden, militaire dienstplicht en alles onomkeerbaar. Geert Wilders, dat lijkt me ook zo'n type, die houdt van dingen die "Boem!!!" doen. Dat doet me dan weer deugd, want Lotje heeft een bloedhekel aan vervelende binkies die "Boem!!!" doen. Weer wat om over te fantaseren tijdens mijn lange wandeltochten met Lotje. Eindigt dit stukje toch weer positief.
Hè, lekker......
zondag 30 september 2012
Inclusief hulpstukken
Mensen leven langer vandaag de dag. Dat probeert de regering en de Tweede Kamer ons wijs te maken om zo de leeftijd van de ouderdomsvoorziening naar boven bij te kunnen stellen. Als de PvdA dit gegeven bij de kabinetsonderhandelingen met de VVD als wisselgeld beschouwt, ren ik en met mij duizenden andere late babyboomers (geboortedatum vanaf 1948) vanaf 1 januari 2013 achter de feiten aan.
Een rekensom: ik ben van 14 december 1953. Vanaf 2013 wordt er elk jaar 1 maand bij de AOW-gerechtige leeftijd opgeteld en vanaf 2015 3 maanden. Ergo: op 14 december 2018 word ik 65 jaar en dan is de pensioengerechtigde leeftijd 66 jaar. Dat zou dus betekenen, dat ik vanaf 14 september 2019 AOW zou krijgen, ware het niet, dat in 2019 er nog 4 maanden bij komen en degenen die na 1 mei zijn geboren in 1953 er 8 maanden bij krijgen. Oftewel, ik ben pas op 14 augustus 2020 AOW-gerechtigd. Zie tabel hieronder. (Bron: NOS Nieuws).
Mijn vader werd geboren op 26-12-1920 en overleed op 28 september 1981 aan long- en slokdarmkanker. Een snelle rekensom leert me, dat ik hem dus op 17 september 2014 zal overleven (Deo Volente, om maar eens gezwollen tekst te bezigen). En ja, mijn vader heeft voor Jan met de korte achternaam AOW-premie betaald.
Wat is er voor mij nu voor nodig om mijn vader te overleven? Tot nu toe het volgende: in 1998 een buikoperatie moeten ondergaan vanwege darmkanker, jaren onder controle gestaan, nu nog één keer in de drie, vier jaar een coloscopie (ja ja, slang in je reet). In 2008 werd duidelijk dat ik aan diabetes type 2 lijd en sinds 2009 spuit ik insuline. Vanwege de diabetes is mijn vaatstelsel aangetast met verregaande consequenties voor mijn bewegingsapparaat, oftewel, ik loop niet zo heel snel meer. Eind 2009 onderging ik een bypass, waarbij de bloedtoevoer naar mijn rechterbeen werd omgeleid via de bloedtoevoer van mijn linkerbeen, oftewel, ik loop nu de honderd meter in volle sprint in circa 90 seconden. O ja, ik heb ook nog scoleose, een vergroeiing van twee onderrugwervels, dus altijd pijn in mijn rug.
Ik slik: metformine (3 tabletten per dag, medicijn tegen diabetes), bloedverdunner (1 tablet per dag), statine (tegen te hoog cholesterol, 1 tablet per dag) en ramipril, tegen een te hoog eiwitgehalte in het bloed. Ik spuit: 3 x per dag kortdurende insuline voor elke maaltijd en 1 x per dag langdurende insuline.
Verdere ouderdomsverschijnselen (oftewel, de hulpstukken): bril (varifocus), gebitsprothesen, steunzolen. Ik gebruik bodylotion, tegen een droge huid en ik moet elke dag mijn voeten insmeren met voetencrème vanwege diabetische voet. Als diabeticus moet je ook nog elke twee maanden naar de pedicure.
Op 17 september 2014 geef ik een feestje, als ik het haal, want dat is dan best een prestatie om bij stil te staan, mijn vader overleven. We worden allemaal ouder, ondanks de politiek.
Een rekensom: ik ben van 14 december 1953. Vanaf 2013 wordt er elk jaar 1 maand bij de AOW-gerechtige leeftijd opgeteld en vanaf 2015 3 maanden. Ergo: op 14 december 2018 word ik 65 jaar en dan is de pensioengerechtigde leeftijd 66 jaar. Dat zou dus betekenen, dat ik vanaf 14 september 2019 AOW zou krijgen, ware het niet, dat in 2019 er nog 4 maanden bij komen en degenen die na 1 mei zijn geboren in 1953 er 8 maanden bij krijgen. Oftewel, ik ben pas op 14 augustus 2020 AOW-gerechtigd. Zie tabel hieronder. (Bron: NOS Nieuws).
Wanneer krijg ik AOW? De AOW-leeftijd gaat omhoog, van 65 naar 67 jaarGerard Stolk - Flickr / Creative Commons by-nc
Een van de maatregelen in het deelakkoord van de VVD en de PvdA is dat de AOW-leeftijd sneller omhoog gaat dan in het Vijfpartijenakkoord van afgelopen lente.
In dat Vijfpartijenakkoord zou de AOW-leeftijd vanaf 2013 stapsgewijs stijgen naar 66 jaar in 2019 en 67 jaar in 2023. In het deelakkoord is komt de AOW-leeftijd al in 2018 op 66 jaar en al in 2021 op 67 jaar.
Vanaf 1948
Bent u voor 1 januari 1948 geboren? Dan blijft uw AOW-leeftijd 65 jaar. Iedereen die op 1 januari 1948 of later is geboren, krijgt te maken met een hogere AOW-leeftijd.
Wilt u weten met welke leeftijd wanneer u precies AOW krijgt? Bekijk het in de tabel hieronder.
Of de AOW-leeftijd na 2021 nog verder omhoog gaat, wordt pas later bepaald.
|
|---|
Wat is er voor mij nu voor nodig om mijn vader te overleven? Tot nu toe het volgende: in 1998 een buikoperatie moeten ondergaan vanwege darmkanker, jaren onder controle gestaan, nu nog één keer in de drie, vier jaar een coloscopie (ja ja, slang in je reet). In 2008 werd duidelijk dat ik aan diabetes type 2 lijd en sinds 2009 spuit ik insuline. Vanwege de diabetes is mijn vaatstelsel aangetast met verregaande consequenties voor mijn bewegingsapparaat, oftewel, ik loop niet zo heel snel meer. Eind 2009 onderging ik een bypass, waarbij de bloedtoevoer naar mijn rechterbeen werd omgeleid via de bloedtoevoer van mijn linkerbeen, oftewel, ik loop nu de honderd meter in volle sprint in circa 90 seconden. O ja, ik heb ook nog scoleose, een vergroeiing van twee onderrugwervels, dus altijd pijn in mijn rug.
Ik slik: metformine (3 tabletten per dag, medicijn tegen diabetes), bloedverdunner (1 tablet per dag), statine (tegen te hoog cholesterol, 1 tablet per dag) en ramipril, tegen een te hoog eiwitgehalte in het bloed. Ik spuit: 3 x per dag kortdurende insuline voor elke maaltijd en 1 x per dag langdurende insuline.
Verdere ouderdomsverschijnselen (oftewel, de hulpstukken): bril (varifocus), gebitsprothesen, steunzolen. Ik gebruik bodylotion, tegen een droge huid en ik moet elke dag mijn voeten insmeren met voetencrème vanwege diabetische voet. Als diabeticus moet je ook nog elke twee maanden naar de pedicure.
Op 17 september 2014 geef ik een feestje, als ik het haal, want dat is dan best een prestatie om bij stil te staan, mijn vader overleven. We worden allemaal ouder, ondanks de politiek.
dinsdag 25 september 2012
Hondje lopen (3)
Het besluit om weer over mijn omzwervingen met onze viervoetige huisvriendin te verhalen valt samen met een blik op mijn laatste blog. Daaronder staat een advertentie met de prozaïsche headline: "Last van harde ontlasting?" Shit. Krijg ik nog voor betaald ook, wel drie of vier cent per klik, dat wil zeggen, als u op de betreffende advertentie klikt. Iets in m'n onderbewustzijn zegt me, dat ik hier niet rijk van zal worden. Dus, om in de lijn van het verhaal tot nu toe te blijven, pak ik de poepschep, hang de hondenriem om (altijd al tegendraads geweest) en roep, "Lotje, plassie doen!", hetgeen een hoop gestommel ergens achter in het huis teweeg brengt en iets ruig-harigs met de staart in de krul komt aangestormd.
We lopen de voordeur uit, de herfstige tuin in en via de centrale hal van het Sint Anthony Gasthuis, waar ons huisje deel van uit maakt, belanden we op de Nieuwmarkt. Lotje volgt trouw, na al die jaren vertrouwen we elkaar blind. Op het gevaar af, dat ik zo heel af en toe op zoek moet naar een hond, die halverwege de tocht voor zichzelf is begonnen. Maar zo als ik al zei, dat is heel af en toe en tot nu toe altijd zit ze, als ik dan weer bij huis aan kom, trouw te wachten voor de voordeur met een kop van, "Waar was je nou?" In de tussentijd heb ik tien keer kunnen uitleggen, waarom ik als een halve zoete door de stad loop met een hondenriem om m'n nek, zonder dat er een hond in de buurt is.
Deze keer niets van dit alles, Lotje loopt in de doordeweekse modus en is van zins er een "gewoon" rondje van te maken. Dat komt goed uit, want de baas is er niet erg met zijn hoofd bij.
Op 11 september 2012 j.l. is ons vorig adres Broerestraat 5 en 5a gedwongen geveild in de WTC-expo te Leeuwarden. Ons eigen rampje. Het bieden stopte bij € 97.000,00 en het bleef angstvallig stil tijdens het "afmijnen", de hypotheekbank gunde het pand aan de bieder voor dat bedrag en ondergetekende en echtgenote gingen op dat moment voor 1,3 ton!!! de teil in. Daar word je wat ingetogen van, zal ik maar zeggen. Een week later zag ik het op de site van de makelaar waar ik het pand zelf in de verkoop had, alweer te koop staan voor € 139.000,00. Daar word je niet ingetogen van, maar dan krijg je hartgrondig de pest in, maar je kan er niets aan doen. Als je geschoren wordt, moet je stilzitten, is het oude gezegde. Op het moment dat dit stukje op geboerd wordt, is het 25 september, 14 dagen na "nine-eleven". We hebben nog niets gehoord over de volgende stappen voor wat betreft de restschuld aan de hypotheekbank (de RABO) en weten dus nog steeds niet waar we aan toe zijn.
Het meest waarschijnlijke is het volgende scenario: de hypotheekverstrekker vordert het bedrag aan de schuldenaar (ik zei de gek en zijn echtgenote), die vervolgens de schuldhulpverlening inschakelt. Dat betekent een jaar of vijf op een houtje bijten, zodat we zo rond onze AOW van alle ellende af hopen te zijn. Maar dit alles is nog steeds koffiedik kijken, we weten nog niets, geen nieuws uit Eindhoven tot nu toe. En dus loopt de baas te piekeren, blind vertrouwend dat de hond tijdens het uitlaten zich aan de regels houdt.
Gisteren heb ik me ziek gemeld, het loopt me over m'n schoenen. Het vrijwilligerswerk heb ik vorige week al tijdelijk gestaakt, voorlopig maar eerst eens de zaken op een rijtje zien te krijgen, dat kost moeite genoeg.
Inmiddels lopen we in de buurt van het busstation van Bolsward, waar een andere hoofdpijnveroorzaker aan het werk is. Een enorme hei-installatie drijft een stalen buis een twintig meter de grond in, waarna er beton in wordt gestort, vloeibare palen dus, althans........ tijdelijk. Er wordt een appartementen-complex gebouwd met drie woonlagen en op de begane grond een Aldi en wat andere zakelijke activiteiten. De lokatie kon niet ongelukkiger worden uitgezocht, precies dertig meter ten oosten van waar eens de Snekerpoort stond, vlak bij de restanten van het bolwerk, complete landschapsvervuiling heet dat. Niet dat het busstation met het aanpalend parkeerterrein nu zo'n geweldig uitzicht vormde, maar je keek tenminste nog een beetje van afstand naar het bolwerk, je hebt echt het idee, dat je een oud stadje binnen rijdt. Dat wordt door deze nieuwbouw behoorlijk verpest. Jammer.
De tocht gaat verder om het sportcomplex van Bolsward, bestaand uit vijf voetbalvelden, een ijs- annex skate-baan, twee korfbal-velden en een tenniscomplex, gelardeerd met wat "wandelgroen" en een paar volkstuintjes, bij elkaar zo'n 2500 meter wandeling. Uiteindelijk kom je via de Franekerpoort de stad weer in. Genoeg om je hoofd een beetje leeg te maken.
Dus wordt je thuis opgebeld door het UWV, dat graag wil weten waarom je je hebt ziek gemeld. Ik ga er maar een stukje over schrijven denk ik..........
 |
| Ik heb de hondenriem om, Lotje niet. |
We lopen de voordeur uit, de herfstige tuin in en via de centrale hal van het Sint Anthony Gasthuis, waar ons huisje deel van uit maakt, belanden we op de Nieuwmarkt. Lotje volgt trouw, na al die jaren vertrouwen we elkaar blind. Op het gevaar af, dat ik zo heel af en toe op zoek moet naar een hond, die halverwege de tocht voor zichzelf is begonnen. Maar zo als ik al zei, dat is heel af en toe en tot nu toe altijd zit ze, als ik dan weer bij huis aan kom, trouw te wachten voor de voordeur met een kop van, "Waar was je nou?" In de tussentijd heb ik tien keer kunnen uitleggen, waarom ik als een halve zoete door de stad loop met een hondenriem om m'n nek, zonder dat er een hond in de buurt is.
 |
| Lotje |
Op 11 september 2012 j.l. is ons vorig adres Broerestraat 5 en 5a gedwongen geveild in de WTC-expo te Leeuwarden. Ons eigen rampje. Het bieden stopte bij € 97.000,00 en het bleef angstvallig stil tijdens het "afmijnen", de hypotheekbank gunde het pand aan de bieder voor dat bedrag en ondergetekende en echtgenote gingen op dat moment voor 1,3 ton!!! de teil in. Daar word je wat ingetogen van, zal ik maar zeggen. Een week later zag ik het op de site van de makelaar waar ik het pand zelf in de verkoop had, alweer te koop staan voor € 139.000,00. Daar word je niet ingetogen van, maar dan krijg je hartgrondig de pest in, maar je kan er niets aan doen. Als je geschoren wordt, moet je stilzitten, is het oude gezegde. Op het moment dat dit stukje op geboerd wordt, is het 25 september, 14 dagen na "nine-eleven". We hebben nog niets gehoord over de volgende stappen voor wat betreft de restschuld aan de hypotheekbank (de RABO) en weten dus nog steeds niet waar we aan toe zijn.
Het meest waarschijnlijke is het volgende scenario: de hypotheekverstrekker vordert het bedrag aan de schuldenaar (ik zei de gek en zijn echtgenote), die vervolgens de schuldhulpverlening inschakelt. Dat betekent een jaar of vijf op een houtje bijten, zodat we zo rond onze AOW van alle ellende af hopen te zijn. Maar dit alles is nog steeds koffiedik kijken, we weten nog niets, geen nieuws uit Eindhoven tot nu toe. En dus loopt de baas te piekeren, blind vertrouwend dat de hond tijdens het uitlaten zich aan de regels houdt.
Gisteren heb ik me ziek gemeld, het loopt me over m'n schoenen. Het vrijwilligerswerk heb ik vorige week al tijdelijk gestaakt, voorlopig maar eerst eens de zaken op een rijtje zien te krijgen, dat kost moeite genoeg.
Inmiddels lopen we in de buurt van het busstation van Bolsward, waar een andere hoofdpijnveroorzaker aan het werk is. Een enorme hei-installatie drijft een stalen buis een twintig meter de grond in, waarna er beton in wordt gestort, vloeibare palen dus, althans........ tijdelijk. Er wordt een appartementen-complex gebouwd met drie woonlagen en op de begane grond een Aldi en wat andere zakelijke activiteiten. De lokatie kon niet ongelukkiger worden uitgezocht, precies dertig meter ten oosten van waar eens de Snekerpoort stond, vlak bij de restanten van het bolwerk, complete landschapsvervuiling heet dat. Niet dat het busstation met het aanpalend parkeerterrein nu zo'n geweldig uitzicht vormde, maar je keek tenminste nog een beetje van afstand naar het bolwerk, je hebt echt het idee, dat je een oud stadje binnen rijdt. Dat wordt door deze nieuwbouw behoorlijk verpest. Jammer.
De tocht gaat verder om het sportcomplex van Bolsward, bestaand uit vijf voetbalvelden, een ijs- annex skate-baan, twee korfbal-velden en een tenniscomplex, gelardeerd met wat "wandelgroen" en een paar volkstuintjes, bij elkaar zo'n 2500 meter wandeling. Uiteindelijk kom je via de Franekerpoort de stad weer in. Genoeg om je hoofd een beetje leeg te maken.
Dus wordt je thuis opgebeld door het UWV, dat graag wil weten waarom je je hebt ziek gemeld. Ik ga er maar een stukje over schrijven denk ik..........
zaterdag 15 september 2012
Klein Leed (3)
't Was zondagavond ergens in 1971 of '72. De familie zat aan tafel, vader, moeder, oudste zoon (scribent), dochter, jongste zoon. Het avondeten op zondag, toen nog een sociale gebeurtenis, bedoeld als een gezellig samenzijn, moeder had vers suddervlees in de pan, luxe groente, (witlof, spruiten of bloemkool) en soep vooraf. Maar ja, kinderen in de aanvallige leeftijd, tussen de 12 en de 18 en een moeder die een nogal kort lontje heeft, in een heel klein huisje met een nog kleiner eetkamertje, betekent een explosieve situatie........
Geen idee wat er aan vooraf ging en waardoor de situatie ontstond, maar dat is met enige zekerheid vast het volgende. Broertje wil iets en moeder ziet het niet zitten, komt in de meeste gezinnen ongeveer vijf keer per dagdeel voor. Zinloze discussie volgt, want pleitbezorger is twaalf jaar en dan zoek je de grenzen van je speelveld op. Broertje houdt vol en de toon wordt aan beide kanten hoger, een teken dat de zaak gaat escaleren en dan volgt op een goed moment het traditionele, "Vader, zeg jij er nu eens iets van". Bij ons dient het "Vader" vervangen te worden door "Geert", want mijn moeder sprak mijn vader altijd bij zijn voornaam aan. Pa kwijt zich met weinig enthousiasme van zijn opvoedkundige taak met het obligate "Ronald, luister naar je moeder". Mijn vader kon maar één ding tegelijk en hij was eigenlijk bezig met eten, niet met opvoeden en recalcitrante nazaten te corrigeren. Bovendien hield hij niet van discussiëren, daarom vroegen we alleen in uiterste nood iets aan hem. Het antwoord op je vraag was ja of nee en daar werd nooit meer van afgeweken, flexibiliteit was een woord en begrip, dat hij niet kon spellen, laat staan toepassen. Wel zo makkelijk, je wist precies waar je aan toe was.
Maar goed, mijn broertje was twaalf en moest alle fouten, die mijn zus en ik al lang hadden gemaakt nog maken. Hoewel hij van de meeste getuige was geweest, was er niets van blijven hangen, daar was hij op het moment suprème gewoon nog niet aan toe. Evolutie noemen we dat. Dus de discussie werd met verve voortgezet, met uiteindelijk een woede aanval van moeder ter afsluiting, waarin zij met veel decibellen een, moet ik eerlijk bekennen, treffende karakter-analyse van mijn broertje gaf, in een staccato van felle, korte zinnen, eindigend met de dooddoener, "En je houdt er nu over op, het gebeurt niet!!!!!" Mijn broertje werd nog roder in zijn gezicht, dan hij door de opwinding al was, haalde diep adem en zei, heel afgemeten: "Ik mag dit eigenlijk niet zeggen, maar ik doet het toch!!!! TEE-ER-UU-TEE!!!!"
Vader, zus en ik, keken elkaar in een onderdeel van een seconde aan en doken tegelijk alle drie onder de tafel, worstelend met ademnood om niet in lachen uit te barsten. Dit, terwijl boven de tafel "In al sijn grauwelijckheit" een openbare terechtstelling plaatsvond die zijn gelijke niet meer had gehad sinds 9 juli 1584 toen Balthasar Gerards op de Grote Markt in Delft heel langzaam werd dood gefolterd vanwege zijn geslaagde aanslag op Willem van Oranje.
Moeders had geen breekbank nodig voor het radbraken, dat kon ze met haar blote handen wel af, ze had geen zwaard nodig om je hoofd af te hakken, ze trok gewoon je kop van je romp, dit alles onder het schelle roepen van "Hepjenou genoehoeg!!!!! Hepjenou genoehoeg!!!!?? (bis tot in de 5e macht). Als je overigens als deerniswekkend slachtoffer daar op bevestigend antwoordde, betekende dat niet het einde van de afstraffing. Dat "Hepjenou genoehoeg!!!!" had meer een begeleidende functie als een metronoom voor het tempo van de klappen op de stoffelijke resten van de veroordeelde.
Mijn moeder verstond het beroep van scherprechter in al zijn facetten. Scherprechters wisten door hun beroep een hoop over wondverzorging. Na de executie werden de treurige overblijfselen van mijn broertje met liefde weer aan elkaar verbonden en opgelapt. Hij loopt nog steeds rond als postbode in Alkmaar en een paar weken terug ben ik nog met hem naar AZ-Heerenveen geweest, Overigens ook een treurspel.......
Geen idee wat er aan vooraf ging en waardoor de situatie ontstond, maar dat is met enige zekerheid vast het volgende. Broertje wil iets en moeder ziet het niet zitten, komt in de meeste gezinnen ongeveer vijf keer per dagdeel voor. Zinloze discussie volgt, want pleitbezorger is twaalf jaar en dan zoek je de grenzen van je speelveld op. Broertje houdt vol en de toon wordt aan beide kanten hoger, een teken dat de zaak gaat escaleren en dan volgt op een goed moment het traditionele, "Vader, zeg jij er nu eens iets van". Bij ons dient het "Vader" vervangen te worden door "Geert", want mijn moeder sprak mijn vader altijd bij zijn voornaam aan. Pa kwijt zich met weinig enthousiasme van zijn opvoedkundige taak met het obligate "Ronald, luister naar je moeder". Mijn vader kon maar één ding tegelijk en hij was eigenlijk bezig met eten, niet met opvoeden en recalcitrante nazaten te corrigeren. Bovendien hield hij niet van discussiëren, daarom vroegen we alleen in uiterste nood iets aan hem. Het antwoord op je vraag was ja of nee en daar werd nooit meer van afgeweken, flexibiliteit was een woord en begrip, dat hij niet kon spellen, laat staan toepassen. Wel zo makkelijk, je wist precies waar je aan toe was.
Maar goed, mijn broertje was twaalf en moest alle fouten, die mijn zus en ik al lang hadden gemaakt nog maken. Hoewel hij van de meeste getuige was geweest, was er niets van blijven hangen, daar was hij op het moment suprème gewoon nog niet aan toe. Evolutie noemen we dat. Dus de discussie werd met verve voortgezet, met uiteindelijk een woede aanval van moeder ter afsluiting, waarin zij met veel decibellen een, moet ik eerlijk bekennen, treffende karakter-analyse van mijn broertje gaf, in een staccato van felle, korte zinnen, eindigend met de dooddoener, "En je houdt er nu over op, het gebeurt niet!!!!!" Mijn broertje werd nog roder in zijn gezicht, dan hij door de opwinding al was, haalde diep adem en zei, heel afgemeten: "Ik mag dit eigenlijk niet zeggen, maar ik doet het toch!!!! TEE-ER-UU-TEE!!!!"
Vader, zus en ik, keken elkaar in een onderdeel van een seconde aan en doken tegelijk alle drie onder de tafel, worstelend met ademnood om niet in lachen uit te barsten. Dit, terwijl boven de tafel "In al sijn grauwelijckheit" een openbare terechtstelling plaatsvond die zijn gelijke niet meer had gehad sinds 9 juli 1584 toen Balthasar Gerards op de Grote Markt in Delft heel langzaam werd dood gefolterd vanwege zijn geslaagde aanslag op Willem van Oranje.
Moeders had geen breekbank nodig voor het radbraken, dat kon ze met haar blote handen wel af, ze had geen zwaard nodig om je hoofd af te hakken, ze trok gewoon je kop van je romp, dit alles onder het schelle roepen van "Hepjenou genoehoeg!!!!! Hepjenou genoehoeg!!!!?? (bis tot in de 5e macht). Als je overigens als deerniswekkend slachtoffer daar op bevestigend antwoordde, betekende dat niet het einde van de afstraffing. Dat "Hepjenou genoehoeg!!!!" had meer een begeleidende functie als een metronoom voor het tempo van de klappen op de stoffelijke resten van de veroordeelde.
Mijn moeder verstond het beroep van scherprechter in al zijn facetten. Scherprechters wisten door hun beroep een hoop over wondverzorging. Na de executie werden de treurige overblijfselen van mijn broertje met liefde weer aan elkaar verbonden en opgelapt. Hij loopt nog steeds rond als postbode in Alkmaar en een paar weken terug ben ik nog met hem naar AZ-Heerenveen geweest, Overigens ook een treurspel.......
Abonneren op:
Posts (Atom)