Elf september 2001. De meeste mensen van dertig jaar en ouder weten nog precies te vertellen wat ze deden toen ze hoorden en zagen hoe twee vliegtuigen zich in de Twin Towers in New York boorden en een ander op het Pentagon in Washington DC stortte. Mijn vrouw en ik liepen op dat moment in de MediaMarkt in Amsterdam Zuid-Oost bij de Amsterdam Arena rond. De stofzuiger diende vervangen te worden. Iedereen heeft wel een huishoudelijk apparaat, dat vaker dan andere stuk gaat. Wij helpen stofzuigers vaker dan de gemiddelde consument naar z'n ouwe moer. Jaja, ik weet het, klein leed dat aan je vreet.....
Mensen lijken wel wat op eksters, die blinkende en flitsende dingen ook niet kunnen weerstaan en die grote wand met allemaal beeldschermen trekt toch elke keer weer. Het nieuwste van het nieuwste was in die tijd het lcd- en plasma-beeldscherm....... en dan in de tv-uitvoering. Hebbedingetjes van zo'n slordige acht- tot tienduizend guldens, maar alleen er naar kijken kost niets. Niewaar? Voor de tieners onder mijn lezers (blijf hopen Kamps, blijf hopen), dat betekent, dat een lcd- of plasma-tv in die tijd zo'n 4.500 Euro kostte. Maar goed, op die lange, hoge wand vol met lcd-, plasma- en gewone beeldbuis-tv's zagen wij tientallen vliegtuigjes in tientallen wolkenkrabbers vliegen.
Ik zal de enige niet zijn geweest die dag in die MediaMarkt die tegen zijn vrouw zei, "Kijk, ze draaien een rampenfilm". Maar vijf minuten later, stonden er toch wel heel veel mensen naar dat zich almaar herhalende schouwspel te kijken en kwamen wij er achter, dat we naar CNN en rechtstreekse verslagen vanuit de NOS-studio stonden te kijken. Ik heb geen idee, wat voor een stofzuiger we die middag hebben gekocht, geen degelijke in ieder geval, want we zijn alweer zo'n 2 generaties verder en zoals gewoonlijk, bar ontevreden over de prestaties van het huidige exemplaar....... Ik heb het nog steeds over een stofzuiger. We reden zwijgend naar huis in Alkmaar met onze aankoop, met voor één keer de autoradio aan, en volgden zodoende de onheilspellende berichtgeving over de gebeurtenissen in de Verenigde Staten. Thuis hebben we niet de stofzuiger uitgeprobeerd maar de televisie aangezet.
Elf september 2012. Voor de meeste mensen een gewone dinsdag, maar 's middags om half drie wordt dan onze vorige woning, Broerestraat 5 in Bolsward, executoriaal geveild in het World Trade Center, of all places, in Leeuwarden, toeval bestaat niet. Oftewel, een gedwongen verkoop. Samen met nog zo'n dertig andere panden van wie de eigenaar de hypotheek niet meer kan opbrengen.
En dan? Tja, dat ligt enerzijds aan de hoogte van de opbrengst van het pand en de te volgen strategie van de hypotheekverstrekker, zijnde de Coöperatieve Raiffeisen/Boerenleenbank. In ieder geval is dit echtpaar niet van plan om de betreffende executie-veiling te vereren met hun aanwezigheid. We zijn niet echt geïnteresseerd of we nu voor tachtig duizend of voor meer dan een ton de teil ingaan. We horen het wel. In het grote spreekwoordenboek staat wel weer een passende uitdrukking en anders heeft mijn betreurde moedertje hem wel bedacht. "Als je geschoren wordt, moet je stilzitten". En zo is het maar net.
En als je dan met een restschuld van meer dan een ton wordt geconfronteerd Kamps? Want jullie zijn wel hoofdelijk aansprakelijk. Toch?
Ja. Wat we ook zijn, beiden zijn we 58 jaar en zeg maar, praktisch zonder werk. Wilma heeft een baantje voor zes uur in de week en ik ben "hoofdkostwinner" met acht uur betaald werk. Voor de rest eten we mee uit de grote ruif, om het eens dramatisch uit te drukken. De kans dat we fulltime aan de bak komen is hier in het noorden 3!!!! procent, dus ziedaar alle ingrediënten voor een hedendaags treurspel.
Als de RABO-bank de restschuld claimt, zit er voor ons niets anders op dan de schuldhulpverlening in te gaan. Verwacht inkomen, bijstandsniveau plus een beetje. Wij krijgen dan een zogenaamde case-manager die ons inkomen beheert en van wie wij leefgeld zullen krijgen. Te veel om van dood te gaan en te weinig om van te leven. Die situatie duurt dan zo'n drie, als we pech hebben misschien vijf jaar en daarna wordt de restschuld van Rijkswege kwijt gescholden. Verwachte opbrengst voor de eiser(s), misschien in totaal drie- tot vierduizend Euro's. Hoogstwaarschijnlijk kost de invordering-procedure meer geld. Dus is het nog maar de vraag of de restschuld geclaimd wordt. Bovendien loopt er nog een zaak bij het Europese Hof over het recht op invordering van de restschuld bij geëxecuteerde hypotheken.
In ieder geval wordt dit uitgevochten boven onze hoofden. Wij kunnen er niets meer aan doen en zullen moeten afwachten, wat er uiteindelijk gebeurt. Onze eigen Nine Eleven. Verdomd, als het niet waar is.
Aanmelden bij Boalserter Maat
Posts
Alle reacties
maandag 20 augustus 2012
maandag 6 augustus 2012
De Maatschappij van Weldadigheid. Genadebrood in de 19e eeuw.
Vakantie. Zo als de laatste jaren gebruikelijk is, kwam ik na het tellen van het beschikbare geld tot de conclusie dat een reis naar exotische oorden verder dan 100 kilometer van Bolsward niet onmogelijk is, maar het verblijf, langer dan twaalf uur begroting-technisch niet aan te raden. Wat eufemistisch gesteld, dat wel.
Waarom zou je dan – ter ontspanning – niet eens gaan kijken hoe andere armoedzaaiers in het verleden door het leven zwoegden? Dat is toch het eerste wat in een mensch op komt? Want cultuur opsnuiven geeft een rijk gevoel....... zegt men.
Daartoe smeert men bruine broodjes met dieetmargarine, die men (broodjes én margarine) daags tevoren bij de Aldi heeft aangeschaft en doet er wat beleg op (kaas en leverworst zijn beide redelijk goedkoop te verkrijgen) en stapt in de kleine Peugeot, die wij, zo lang we ons dat nog kunnen veroorloven, in bezit denken te hebben.
De reis gaat naar Frederiksoord, op de grens van Friesland en Drenthe, aan Drentse zijde. Om uw cartografische (on)kunde nog meer in verwarring te doen geraken, westelijk van Vledder, oostelijk van Steenwijk, zuidelijk van Noordwolde en noordelijk van Havelte. U bevindt zich dan midden in het Drents/Friese Wold, nu heel fraai, toeristisch en dierbaar, maar vroeg in de negentiende eeuw voor wat betreft de mensen uit die tijd aan het einde van de wereld. De Heere der Heerscharen had het daar nog "Woest en Ledig" gelaten, ter waarschuwing en ter leering van de Godvreezende om hem en haar te laten zien hoe het eens was geweest, voordat onze Redder de Husqvarna zitmaaier uitvond.
Vroeg in de negentiende eeuw besloot ene Johannes van den Bosch, militair én sociaal bewogen (hoezo, multi-tasking is van deze tijd) wat te gaan doen aan de hemeltergende leefomstandigheden van de "paupers" in de grote steden in het westen. Op de grens van Friesland en Drenthe was een woestenij waar niemand wat mee deed en als je nu de mensen waar je last van had – o nee, dat kun je en mag je zo niet stellen – die arme lieve mensen die het zo slecht hadden, nu naar die woestenij transporteerde, ze een huisje aanbood met een stuk grond, in fatsoenlijke kleding steekt en ze heropvoedt tot landarbeider, dan zij wij in het westen er van af – o nee, dat kun je en mag je zo niet stellen – dan bied je die mensen weer een toekomst.
Uiteraard kwam men er na enkele jaren achter, dat niet iedereen geschikt is om landarbeider te worden, dus kwamen er ook ambachtslieden, onderwijzers en winkeliers. Zij allen werden opgewacht door een nog steeds veel voorkomende soort in die contreien, de rechtzinnig gereformeerde dominee. Er was een streng regime, waar men poogde de vrijwillig verplichte kolonisten, te drillen tot voorbeeldige burgers, althans, naar de maatstaven van de Maatschappij van Weldadigheid. Een hoop would be kolonisten, knepen er dan ook voortijdig tussen uit en bouwden een hutje in de omgeving volgens het principe dat Thomas Roosenboom al beschreef in "Publieke Werken", binnen 24 uur een rokende schoorsteen en men werd gedoogd. Men hield zich veelal in leven met het vlechten van manden, die dan weer werden verkocht.
In het museum De Koloniehof kan men een tentoonstelling bezichtigen van het leven in die tijd, er staat een nagebouwd koloniehuisje, wat er op zich niet kwaad uitziet. Een voorhuis met woonkamer/keuken van baksteen en een houten deel er achter en plusminus anderhalve hectare grond, waar men voldoende kon verbouwen om een gezin in leven te houden.
Feit bleef, dat de stakkers in principe verplicht werden getransporteerd (vaak per schip) vanuit Amsterdam, Rotterdam, Den Haag enz. en in "The middle of drie keer niks" terechtkwamen. Wel heel veel natuur voor een stedeling en 's avonds kon men zich vervelen met het tellen van bomen of vroeg naar bed en vrouwonvriendelijke spelletjes gaan spelen. Voorwaar een zwoegend bestaan werd daar geleefd.
Het schijnt dat naar schatting zo'n achthonderdduizend landgenoten van deze "kolonisten" afstammen, waaronder natuurlijk de nodige mensen die als beroep "Bekende Nederlander" hebben. Daar ga ik u niet mee vermoeien, dan moet u er zelf eens gaan rond kijken, voor de entreeprijs hoeft u het niet te laten, voor zover ik weet drie euro per persoon. Zie: http://www.dekoloniehof.nl/
Wij gingen er vooral heen vanwege de boeren zomermarkt, die op het terrein van De Koloniehof werd gehouden. Allerhande kraampjes met creatief gedoe, onbespoten groente en vlees van dieren die biologisch werden gehouden en daarna ambachtelijk met ongeverfde van biologisch geteeld hout vervaardigde klompen werden doodgeschopt. O ja, uiteraard ook kraampjes met landelijke lifestyle producten, winkels, waar met name de dames helemaal dol op zijn. Mijn soortgenoten en ik hebben meestal zoiets van: "goh, heb ik altijd al niet willen hebben en dat allemaal in één winkel, hoe krijgen ze het bij elkaar".
Verder was er ook nog een beeldentuin, waar het thema deze zomer "tempo" is, mij viel op, dat er veel slakken gebeeldhouwd waren onder het mom van "een slakkengang is ook een tempo". Tsja, daar kan ik dan weer uren mee in de weer zijn. Op filosofisch gebied dan.
Of het nou geld kost of niet, mijn lief krijgt het altijd voor elkaar om wat spullen bij elkaar te scharrelen, waar ze creatief wat mee kan. De buit was dit keer, 2 schoven spelt-tarwe, de vacht van een blauwe Texelaar (schaap dus) en een jam-vul-trechter/dinges van keramiek. We bedenken thuis wel, waar we dit nu weer laten. Ook dat is een creatief proces.
Waarom zou je dan – ter ontspanning – niet eens gaan kijken hoe andere armoedzaaiers in het verleden door het leven zwoegden? Dat is toch het eerste wat in een mensch op komt? Want cultuur opsnuiven geeft een rijk gevoel....... zegt men.
Daartoe smeert men bruine broodjes met dieetmargarine, die men (broodjes én margarine) daags tevoren bij de Aldi heeft aangeschaft en doet er wat beleg op (kaas en leverworst zijn beide redelijk goedkoop te verkrijgen) en stapt in de kleine Peugeot, die wij, zo lang we ons dat nog kunnen veroorloven, in bezit denken te hebben.
De reis gaat naar Frederiksoord, op de grens van Friesland en Drenthe, aan Drentse zijde. Om uw cartografische (on)kunde nog meer in verwarring te doen geraken, westelijk van Vledder, oostelijk van Steenwijk, zuidelijk van Noordwolde en noordelijk van Havelte. U bevindt zich dan midden in het Drents/Friese Wold, nu heel fraai, toeristisch en dierbaar, maar vroeg in de negentiende eeuw voor wat betreft de mensen uit die tijd aan het einde van de wereld. De Heere der Heerscharen had het daar nog "Woest en Ledig" gelaten, ter waarschuwing en ter leering van de Godvreezende om hem en haar te laten zien hoe het eens was geweest, voordat onze Redder de Husqvarna zitmaaier uitvond.
Vroeg in de negentiende eeuw besloot ene Johannes van den Bosch, militair én sociaal bewogen (hoezo, multi-tasking is van deze tijd) wat te gaan doen aan de hemeltergende leefomstandigheden van de "paupers" in de grote steden in het westen. Op de grens van Friesland en Drenthe was een woestenij waar niemand wat mee deed en als je nu de mensen waar je last van had – o nee, dat kun je en mag je zo niet stellen – die arme lieve mensen die het zo slecht hadden, nu naar die woestenij transporteerde, ze een huisje aanbood met een stuk grond, in fatsoenlijke kleding steekt en ze heropvoedt tot landarbeider, dan zij wij in het westen er van af – o nee, dat kun je en mag je zo niet stellen – dan bied je die mensen weer een toekomst.
Uiteraard kwam men er na enkele jaren achter, dat niet iedereen geschikt is om landarbeider te worden, dus kwamen er ook ambachtslieden, onderwijzers en winkeliers. Zij allen werden opgewacht door een nog steeds veel voorkomende soort in die contreien, de rechtzinnig gereformeerde dominee. Er was een streng regime, waar men poogde de vrijwillig verplichte kolonisten, te drillen tot voorbeeldige burgers, althans, naar de maatstaven van de Maatschappij van Weldadigheid. Een hoop would be kolonisten, knepen er dan ook voortijdig tussen uit en bouwden een hutje in de omgeving volgens het principe dat Thomas Roosenboom al beschreef in "Publieke Werken", binnen 24 uur een rokende schoorsteen en men werd gedoogd. Men hield zich veelal in leven met het vlechten van manden, die dan weer werden verkocht.
In het museum De Koloniehof kan men een tentoonstelling bezichtigen van het leven in die tijd, er staat een nagebouwd koloniehuisje, wat er op zich niet kwaad uitziet. Een voorhuis met woonkamer/keuken van baksteen en een houten deel er achter en plusminus anderhalve hectare grond, waar men voldoende kon verbouwen om een gezin in leven te houden.
Feit bleef, dat de stakkers in principe verplicht werden getransporteerd (vaak per schip) vanuit Amsterdam, Rotterdam, Den Haag enz. en in "The middle of drie keer niks" terechtkwamen. Wel heel veel natuur voor een stedeling en 's avonds kon men zich vervelen met het tellen van bomen of vroeg naar bed en vrouwonvriendelijke spelletjes gaan spelen. Voorwaar een zwoegend bestaan werd daar geleefd.
Het schijnt dat naar schatting zo'n achthonderdduizend landgenoten van deze "kolonisten" afstammen, waaronder natuurlijk de nodige mensen die als beroep "Bekende Nederlander" hebben. Daar ga ik u niet mee vermoeien, dan moet u er zelf eens gaan rond kijken, voor de entreeprijs hoeft u het niet te laten, voor zover ik weet drie euro per persoon. Zie: http://www.dekoloniehof.nl/
Wij gingen er vooral heen vanwege de boeren zomermarkt, die op het terrein van De Koloniehof werd gehouden. Allerhande kraampjes met creatief gedoe, onbespoten groente en vlees van dieren die biologisch werden gehouden en daarna ambachtelijk met ongeverfde van biologisch geteeld hout vervaardigde klompen werden doodgeschopt. O ja, uiteraard ook kraampjes met landelijke lifestyle producten, winkels, waar met name de dames helemaal dol op zijn. Mijn soortgenoten en ik hebben meestal zoiets van: "goh, heb ik altijd al niet willen hebben en dat allemaal in één winkel, hoe krijgen ze het bij elkaar".
Verder was er ook nog een beeldentuin, waar het thema deze zomer "tempo" is, mij viel op, dat er veel slakken gebeeldhouwd waren onder het mom van "een slakkengang is ook een tempo". Tsja, daar kan ik dan weer uren mee in de weer zijn. Op filosofisch gebied dan.
Of het nou geld kost of niet, mijn lief krijgt het altijd voor elkaar om wat spullen bij elkaar te scharrelen, waar ze creatief wat mee kan. De buit was dit keer, 2 schoven spelt-tarwe, de vacht van een blauwe Texelaar (schaap dus) en een jam-vul-trechter/dinges van keramiek. We bedenken thuis wel, waar we dit nu weer laten. Ook dat is een creatief proces.
maandag 30 juli 2012
In de voetsporen van Jopie Huisman
Wilma en ik hebben een paar rustpunten in ons leven en één daarvan is, dat we chronisch gebrek aan financiële middelen hebben. Komt door de economische crisis, leeftijdsdiscriminatie en doordat de afstand naar de arbeidsmarkt daardoor steeds groter wordt, veroudert je opleiding. 't Is jammer, maar wel een feit en daar moet je mee leren leven.
Neemt niet weg, dat we wel eind juli leven, oftewel vakantietijd. Dus doen we net of we met vakantie zijn. Afgelopen zaterdag stond er een wandelroute om Workum heen in de Leeuwarder Courant, een kilometer of vier. Een mooie afstand voor de zondagmiddag. Investering: een kilometer of vijfentwintig autorijden (vice versa, dat dan weer wel) en vier Euro veertig voor twee flesjes bier op een terras. Budgetteren avant la lettre.
Zondagmiddag om een uur of twee werd de rugzak gevuld met appels en de tas van Wilma, Lotje aan de lijn en togen wij naar de parkeerplaats waar ons zwarte spaarvarken op wielen op ons wachtte. Na een klein kwartiertje belandden wij op het Noard in Workum (centrum) en parkeerden daar vlakbij de start van de geplande wandeling, tegenover het Jopie Huisman-museum, een steeg genaamd "De Tillefonne"
Na een meter of veertig beland je dan bij een smal bruggetje en een info-bord waarop staat dat dit een eeuwenoud "Tsjerkepad" (Kerkepad) is en er nog een stuk of zes bruggetjes zullen volgen en o ja, Honden niet toegestaan. Ik had net verteld aan mijn lief, dat er een jaar of wat geleden een artikel in de Leeuwarder Courant had gestaan, dat honden werden geweerd bij dit kerkepad omdat de uitwerpselen van deze huisdieren het gras zouden infecteren met allerlei narigheid en dat was niet goed voor het grazende vee. Workum hoort tot de gemeente Sudwest-Fryslan en die maakt gebruik van zogenaamde handhavings-ambtenaren om zondaars te beboeten en die werken van...... maandag t/m vrijdag kantoortijden. Juist. Wij besloten tot burgerlijke ongehoorzaamheid. In een vorig blog heb ik al eens uitgelegd dat Lotje haar behoefte niet doet, als zij is aangelijnd en zo werd de zaak opgelost.
Na een minuut of tien waren we halverwege tussen Workum en de Makkumer Dijk en zo drie bruggetjes verder, aan het weer mankeerde niets en we genoten van het authentieke uitzicht, heel dierbaar en 't is dat we onze smartphones bij ons hadden anders waren we helemaal één met de natuur, voor zo ver je daar van kunt spreken in dit landschap waarin elk grassprietje recht was gedrild. De tranen welden bij me op, maar dat kan ook door de leeftijd komen en de wind die waaide, want dan tranen mijn ogen ook. De onzekerheden stapelen zich maar op, naarmate de jaren vorderen.
Uiteindelijk belandden we op de Makkumer dijk, het hoofdmenu van de wandeling en liepen richting IJsselmeerdijk en de haven van Workum, pak 'm beet een kilometer of twee. In het begin liepen we enthousiast boven op de dijk, laverend om de schapen keutels heen (zij wel, Lotje niet) met links en rechts een prachtig uitzicht over het Friese land (heel groen, met sloten en af en toe een boerderij), maar al vlot maakten we kennis met de in de Nederlanden wel meer voorkomende drang om overal een hek omheen te plaatsen, gelardeerd met prikkeldraad. Dus gingen we over de weg verder om uiteindelijk bij de haven van Workum uit te komen, daar liggen voornamelijk zeiljachten en staat een zogenaamde "leugenbank", dat is een bank waar de lokale niet werkzame bevolking (meestal oudere mannen) elkaar bezig houdt met niet noodzakelijkerwijs waar gebeurde verhalen. Van daar was het niet ver meer naar het centrum van Workum, waar wij op een terras nog even genoten van een pilsje. Je hoeft niet per se naar de Stille Zuidzee met een cruiseschip om het vakantiegevoel op te roepen. Het leven kan in al zijn eenvoud zo prachtig zijn.
Neemt niet weg, dat we wel eind juli leven, oftewel vakantietijd. Dus doen we net of we met vakantie zijn. Afgelopen zaterdag stond er een wandelroute om Workum heen in de Leeuwarder Courant, een kilometer of vier. Een mooie afstand voor de zondagmiddag. Investering: een kilometer of vijfentwintig autorijden (vice versa, dat dan weer wel) en vier Euro veertig voor twee flesjes bier op een terras. Budgetteren avant la lettre.
Zondagmiddag om een uur of twee werd de rugzak gevuld met appels en de tas van Wilma, Lotje aan de lijn en togen wij naar de parkeerplaats waar ons zwarte spaarvarken op wielen op ons wachtte. Na een klein kwartiertje belandden wij op het Noard in Workum (centrum) en parkeerden daar vlakbij de start van de geplande wandeling, tegenover het Jopie Huisman-museum, een steeg genaamd "De Tillefonne"
 |
| Start van de route, groezelige vinger, HEMA-horloge en aan de andere kant van de hondenriem Lotje (niet op de foto). |
Bruggetje over en je staat in het weiland en loopt over een één tegel breed pad door de groene zee. Mijn echtvriendin merkte fijntjes op dat er tussen het gras geen enkel ander soort vegetatie te bekennen was, allemaal weggespoten, overigens liep er ook geen vee, puur hooiproductie weiland dus. Of dat zo gezond is voor onze lopende melkfabrieken en shoarmabeesten, maar ja, de discrepantie tussen redelijk denkende mensen en de politiek – in dit geval de lokale –, waar de landbouwlobby van het CDA nog steeds een aardige koevoet tussen de deur blijkt te hebben. De logica is weer eens ver te zoeken.
 |
| Gras en niks anders dan dat, op de achtergrond de stompe kerktoren van Workum. |
Na een minuut of tien waren we halverwege tussen Workum en de Makkumer Dijk en zo drie bruggetjes verder, aan het weer mankeerde niets en we genoten van het authentieke uitzicht, heel dierbaar en 't is dat we onze smartphones bij ons hadden anders waren we helemaal één met de natuur, voor zo ver je daar van kunt spreken in dit landschap waarin elk grassprietje recht was gedrild. De tranen welden bij me op, maar dat kan ook door de leeftijd komen en de wind die waaide, want dan tranen mijn ogen ook. De onzekerheden stapelen zich maar op, naarmate de jaren vorderen.
 |
| Bruggetje midden in het weiland met op de achtergrond dagjesmensen, die de Leeuwarder Courant ook lezen. |
Alleen Lotje vond er geen ruk aan, aangelijnd lopen, dat is niet haar grootste liefhebberij en in dat geval "Life is a bitch" en dat is in Lotje's geval de waarheid als een koe...... Tot zover mijn agrarische bespiegelingen van deze week, terug naar de studio in Bussum......
woensdag 25 juli 2012
Hondje lopen (2)
't Is na elven 's ochtends en bloed verziekend heet! Lotje heeft recht op een tour langs Bolswards' dreven. Mijn planning is nooit gelukkig, ik doe altijd alles in de verkeerde volgorde, chronisch! Dus dat betekent afzien in het aanschijns van de schroeiende koperen ploert. Lotje sjokt geduldig achter de man aan, die haar elke avond voedt en vindt dat hij daarom recht heeft op de titel "baasje". Als ze schoenen aan zou hebben, dan hing haar tong op haar schoenen. Ik heb wel schoenen aan en daar voel en hoor ik een licht soppend geluid. Gelukkig is de afstand schoenen neus zo'n 190 cm en is mijn reukorgaan ernstig mishandeld door 40 jaar zware Van Nelle, dus ruik ik er niets van.
Op het hofje staat één van de oude buurvrouwen (we hebben alleen maar oude buurvrouwen, gemiddeld achter in de zeventig schat ik en dan halen wij de leeftijd nog omlaag) onkruid tussen de tegels los te peuteren aan de schaduwzijde van haar huisje. 't Is een rijzig mensch en zomers gekleed en verdomd lenig voor haar leeftijd, ze staat met de knieën recht tussen de tegels te wroeten. Helaas heeft ze een iets te ruim vallend bloesje aan en kijk ik rechtstreeks in wat rest van wat eens een decolleté moet zijn geweest. Hormoon onderdrukkend, echt waar..... Mijn fantasie is redelijk grenzeloos en ik ben een beelddenker. Binnen tien meter lopen heb ik daarom deze theorie ontwikkeld. Door mensen van haar leeftijd is het leren pakje en het zweepje ontwikkeld. Vroeger mocht je als echtgenoot op sex hopen en nu moet je, desnoods onder dwang. Blauw pilletje erbij en moeders een boerka aan en gaan met die banaan (want zo zien die dingen er als de leeftijd vordert ook een beetje uit, niet alleen je rug wordt krom hoor). Boalserter Maat prijst zich gelukkig met zijn echtgenote, een kleine frèle vrouw, die goed op haar figuur let. Gelukkig in de liefde, dat wel.
Zodra we in de buurt komen van straten, waar ook auto's mogen rijden, lijn ik Lotje aan. Niet omdat ik haar niet vertrouw, maar er rijden "handhavings-ambtenaren" van de gemeente Sudwest-Fryslân rond en een hond die niet aangelijnd wordt betrapt, vergt een investering van 85 Euro van de man, die zich baasje meent te moeten noemen. Lotje is zo afgericht, dat ze alleen haar behoefte doet, als ze los loopt.
Dat leer je haar moeilijk af, 't dier is inmiddels de tien jaar gepasseerd en dat leer je niet zo snel meer wat nieuws aan. Zodra we buiten de doorgaande routes zijn, laat ik Lotje weer los. Rustig kachelt ze achter me aan, de Griekse start zit er nog steeds in, met de zon vol op je kruin moet je je niet al te druk maken en ze wandelt van schaduw naar schaduw. Overigens zijn we er nog niet zo lang geleden achter gekomen dat Lotje een Picardische Herdershond is.
Een aantal weken terug lag er een kapitaal charterjacht aan de passantensteiger, gehuurd door Zwitserse toeristen. Die hadden net zo'n exemplaar als Lotje bij zich, een reu, dus wat groter en allebei de oren rechtop. Deze mensen hadden de papieren van hun hond bij zich en het bleek om een Picardische Herdershond te gaan, een oeroud ras, afkomstig dus uit Noord-Frankrijk. Er bleken er wereldwijd nog zo'n 3.500 rond te lopen, waarvan hooguit 100 in Nederland. Google er maar eens naar, je ziet echt familie van Lotje voorbij komen.
We maken er vandaag niet zo'n lange tocht van, veel te warm, vanavond maken we de kilometers wel.
Op het hofje staat één van de oude buurvrouwen (we hebben alleen maar oude buurvrouwen, gemiddeld achter in de zeventig schat ik en dan halen wij de leeftijd nog omlaag) onkruid tussen de tegels los te peuteren aan de schaduwzijde van haar huisje. 't Is een rijzig mensch en zomers gekleed en verdomd lenig voor haar leeftijd, ze staat met de knieën recht tussen de tegels te wroeten. Helaas heeft ze een iets te ruim vallend bloesje aan en kijk ik rechtstreeks in wat rest van wat eens een decolleté moet zijn geweest. Hormoon onderdrukkend, echt waar..... Mijn fantasie is redelijk grenzeloos en ik ben een beelddenker. Binnen tien meter lopen heb ik daarom deze theorie ontwikkeld. Door mensen van haar leeftijd is het leren pakje en het zweepje ontwikkeld. Vroeger mocht je als echtgenoot op sex hopen en nu moet je, desnoods onder dwang. Blauw pilletje erbij en moeders een boerka aan en gaan met die banaan (want zo zien die dingen er als de leeftijd vordert ook een beetje uit, niet alleen je rug wordt krom hoor). Boalserter Maat prijst zich gelukkig met zijn echtgenote, een kleine frèle vrouw, die goed op haar figuur let. Gelukkig in de liefde, dat wel.
Zodra we in de buurt komen van straten, waar ook auto's mogen rijden, lijn ik Lotje aan. Niet omdat ik haar niet vertrouw, maar er rijden "handhavings-ambtenaren" van de gemeente Sudwest-Fryslân rond en een hond die niet aangelijnd wordt betrapt, vergt een investering van 85 Euro van de man, die zich baasje meent te moeten noemen. Lotje is zo afgericht, dat ze alleen haar behoefte doet, als ze los loopt.
Dat leer je haar moeilijk af, 't dier is inmiddels de tien jaar gepasseerd en dat leer je niet zo snel meer wat nieuws aan. Zodra we buiten de doorgaande routes zijn, laat ik Lotje weer los. Rustig kachelt ze achter me aan, de Griekse start zit er nog steeds in, met de zon vol op je kruin moet je je niet al te druk maken en ze wandelt van schaduw naar schaduw. Overigens zijn we er nog niet zo lang geleden achter gekomen dat Lotje een Picardische Herdershond is.
Een aantal weken terug lag er een kapitaal charterjacht aan de passantensteiger, gehuurd door Zwitserse toeristen. Die hadden net zo'n exemplaar als Lotje bij zich, een reu, dus wat groter en allebei de oren rechtop. Deze mensen hadden de papieren van hun hond bij zich en het bleek om een Picardische Herdershond te gaan, een oeroud ras, afkomstig dus uit Noord-Frankrijk. Er bleken er wereldwijd nog zo'n 3.500 rond te lopen, waarvan hooguit 100 in Nederland. Google er maar eens naar, je ziet echt familie van Lotje voorbij komen.
We maken er vandaag niet zo'n lange tocht van, veel te warm, vanavond maken we de kilometers wel.
dinsdag 24 juli 2012
Klein leed (2)
Onderstaande anekdote speelde zich meer dan 10 jaar geleden af, dus nog voor de tijd van USB-sticks en snel internet. we woonden nog in Alkmaar en we zaten met z'n drieën aan de koffie, mijn echtvriendin, schoonzuster en scribent. De telefoon ging:
"Hallo met mij, ik moet een verslag op diskette zetten en het lukt niet. Ik krijg elke keer de melding – schijf beveiligd tegen schrijven – en ik word er een beetje gek van."
– Ook goedemiddag toegewenst, alles goed met u? –
"Jaja, sorry hoor, maar ik raak daar zo opgefokt van".
– In de linker bovenhoek van de diskette zal wel een vierkant gaatje zijn, schat ik zo? –
"Even kijken, diskette uit de computer, ja klopt".
– Nou, dat gaatje moet dicht, dan kun je er weer bestanden opzetten. –
"Oké, blijf even aan de lijn".
Hoop herrie op de achtergrond gedurende een paar minuten, begeleid met het Onze Vader, maar dan achterste voren.
– Mijn God, die druiloor is met schaar en plakband in de weer, wedden? –
De dames stikten zowat van de lach, maar durfden het gas niet open te zetten, bang dat de ploeteraar aan de andere kant van de lijn het zou waarnemen.
"Kutzooi, m'n plakband zit dertig keer in de knoop, ik heb niet meer en m'n schaar is bot, ik ben er helemaal klaar mee, ik koop wel een nieuwe diskette".
– M'n lieve man, wat dacht je er van om dat schuifje te gebruiken onder dat gaatje, dat werkt echt beter hoor! –
Nu volgde een hele lawaaiige versie van het Onze Vader, nu niet alleen achterste voren, maar ook nog in het Neder-Sanskriet. Heel knap, geen enkele herhaling, geen stotteren, haarzuiver. Aan mijn kant zeer rode hoofden en ook heel luidruchtige uitingen van opperste vrolijkheid.
Ik veranderde er niet van. Maakte zoiets dagelijks mee, je bent ict-er of je bent het niet.......
"Hallo met mij, ik moet een verslag op diskette zetten en het lukt niet. Ik krijg elke keer de melding – schijf beveiligd tegen schrijven – en ik word er een beetje gek van."
– Ook goedemiddag toegewenst, alles goed met u? –
"Jaja, sorry hoor, maar ik raak daar zo opgefokt van".
– In de linker bovenhoek van de diskette zal wel een vierkant gaatje zijn, schat ik zo? –
"Even kijken, diskette uit de computer, ja klopt".
– Nou, dat gaatje moet dicht, dan kun je er weer bestanden opzetten. –
"Oké, blijf even aan de lijn".
Hoop herrie op de achtergrond gedurende een paar minuten, begeleid met het Onze Vader, maar dan achterste voren.
– Mijn God, die druiloor is met schaar en plakband in de weer, wedden? –
De dames stikten zowat van de lach, maar durfden het gas niet open te zetten, bang dat de ploeteraar aan de andere kant van de lijn het zou waarnemen.
"Kutzooi, m'n plakband zit dertig keer in de knoop, ik heb niet meer en m'n schaar is bot, ik ben er helemaal klaar mee, ik koop wel een nieuwe diskette".
– M'n lieve man, wat dacht je er van om dat schuifje te gebruiken onder dat gaatje, dat werkt echt beter hoor! –
Nu volgde een hele lawaaiige versie van het Onze Vader, nu niet alleen achterste voren, maar ook nog in het Neder-Sanskriet. Heel knap, geen enkele herhaling, geen stotteren, haarzuiver. Aan mijn kant zeer rode hoofden en ook heel luidruchtige uitingen van opperste vrolijkheid.
Ik veranderde er niet van. Maakte zoiets dagelijks mee, je bent ict-er of je bent het niet.......
zondag 15 juli 2012
Dan moeten jullie het zelf maar weten.....
Ik lees net in m'n inbox en uit de reacties dat de OGBA (Oude Geiten en Bokken Appèl) het niet gaat worden (zie vorige blog "Oprichting OGBA). In de berichtgeving van Nu.nl staat dat de VVD en de SP evenveel zetels hebben in de peiling. Dat betekent voor mij zoveel als een verdeling in stemgerechtigd Nederland van eenderde "'t Gaat mij wel goed en als het jou niet goed gaat, dan is dat mooi jouw probleem" (de VVD-stemmer) en eenderde "Emiel moet het gaan doen, want de rest van politiek Nederland wil het politiek landschap "moderniseren" wat zoveel wil zeggen als alle sociale verworvenheden afbreken" (de SP-stemmer) en de laatste derde "Of je nou door de hond of door de kat gebeten wordt maakt niets uit, ik stem niet meer of ik blijf CDA of PvdA stemmen, kortom ik ben een compromis-Truus of -Jaap".
Mismoedig stel ik vast, dat alle voortekenen lijken te wijzen op een tweede termijn van "Vrolijke Frans" Mark Rutte en "de gewone vrouw/man" in Nederland blijkbaar masochistische trekjes vertoont. "Sla me, sla me....... Òòòòòòh sla me, want ik ben zo murw gebeukt, dat ik het lekker ga vinden".
Nederland verdient straf en daar zorgen we zelf voor als we rechts "het karwei af laten maken" om een term uit een ver en duister verleden te gebruiken.
Hoe zou dat toch komen? Door slecht geschiedenis-onderwijs of zo? We herinneren ons de fouten uit het verleden niet meer? Of men maakt er selectief gebruik van zoals Greet dat nu weer doet door te beloven het "kwartje van Kok" (Godbetert een maatregel uit 1992!!!) terug te geven, nu omgerekend 11,25 Eurocent. Ja, daar redden we onze huishoudportemonnee mee, maar niet heus.
En dus gaan we verder met navel staren, de schuld van de crisis aan de allochtoon of de landen in Zuid-Europa geven en niet ons eigen gedrag te beschouwen, dat er voor zorgt dat iemand als Blonde Greet een podium krijgt en daar bijzonder handig gebruik van maakt en zo de aandacht van de echte problematiek af leidt.
Dat heeft er al toe geleidt dat we sinds deze week van onze regering er een twee jaar langere levensverwachting bij hebben gekregen, maar rust roest, dus moeten we ook twee jaar langer werken. Of de werkgever nu op die door de politiek gefrustreerde baby-boomer zit te wachten of niet, dat is negatief geleuter en daar moeten we vooral van weg kijken.
Heel banaal, maar af en toe zou ik best een kutje in m'n nek willen hebben, dan liet ik me een hersenschudding n........
Mismoedig stel ik vast, dat alle voortekenen lijken te wijzen op een tweede termijn van "Vrolijke Frans" Mark Rutte en "de gewone vrouw/man" in Nederland blijkbaar masochistische trekjes vertoont. "Sla me, sla me....... Òòòòòòh sla me, want ik ben zo murw gebeukt, dat ik het lekker ga vinden".
Nederland verdient straf en daar zorgen we zelf voor als we rechts "het karwei af laten maken" om een term uit een ver en duister verleden te gebruiken.
Hoe zou dat toch komen? Door slecht geschiedenis-onderwijs of zo? We herinneren ons de fouten uit het verleden niet meer? Of men maakt er selectief gebruik van zoals Greet dat nu weer doet door te beloven het "kwartje van Kok" (Godbetert een maatregel uit 1992!!!) terug te geven, nu omgerekend 11,25 Eurocent. Ja, daar redden we onze huishoudportemonnee mee, maar niet heus.
En dus gaan we verder met navel staren, de schuld van de crisis aan de allochtoon of de landen in Zuid-Europa geven en niet ons eigen gedrag te beschouwen, dat er voor zorgt dat iemand als Blonde Greet een podium krijgt en daar bijzonder handig gebruik van maakt en zo de aandacht van de echte problematiek af leidt.
Dat heeft er al toe geleidt dat we sinds deze week van onze regering er een twee jaar langere levensverwachting bij hebben gekregen, maar rust roest, dus moeten we ook twee jaar langer werken. Of de werkgever nu op die door de politiek gefrustreerde baby-boomer zit te wachten of niet, dat is negatief geleuter en daar moeten we vooral van weg kijken.
Heel banaal, maar af en toe zou ik best een kutje in m'n nek willen hebben, dan liet ik me een hersenschudding n........
dinsdag 10 juli 2012
Oprichting OGBA
De snelle verhoging van de AOW-leeftijd schijnt bijna onafwendbaar te zijn. Alleen de SP en de partij van Henk en Ingrid zijn nog tegen. Hoewel, Emiel Roemer heeft tijdens het congres aangegeven te willen regeren en juist het AOW-punt werd aangehaald als voorbeeld, waarin men (men is dus de SP) wel naar een compromis zou willen zoeken, lees: het akkoord tussen werkgevers en werknemers om de AOW pas in 2020 te verhogen naar 66 is wat de SP betreft, nu het hoogst haalbare. Wat het woord van Wilde Greet waard is, hebben we tijdens de vorming van het nu demissionaire kabinet wel gemerkt. De AOW-leeftijd was het eerste "harde" punt dat sneuvelde, naar ik meen vijftien seconden na de opening van de onderhandelingen.
Niets menselijks is mij vreemd, en ik verklaar schaamteloos, dat wat ik nu allemaal ga betogen, zeer zeker ook te maken heeft met eigen belang. Dit gezegd hebbende, verklaar ik al mijn bedoelingen tot de hoogste graad van zuiverheid, u zijt gewaarschuwd!!
Ik heb er al eens een regel of 25 over geschreven, o.a. in één van mijn eerste blogs "De AOW van 65 naar 67 jaar. Een cynische rekensom?" geplaatst op 29 mei 2010. Kort samengevat: de verhoging van de AOW-leeftijd is het gevolg van een econometrische berekening. Men heeft in het begin van deze eeuw berekend, dat de gemiddelde man van 40 jaar oud een kans van 1 op 6 heeft, dat hij de 65 jaar niet haalt. Dat betekent, 16,66 procent van de werkende bevolking (sorry dames, het model ging nog uit van het kostwinnersprincipe) claimt de AOW niet. Wanneer de AOW-leeftijd wordt verhoogd naar 67 jaar, dan wordt die zelfde kansberekening nog veel gunstiger voor de uitbetaler van de AOW (uitvoerende instantie, de Sociale Verzekerings Bank oftewel Het Rijk). Dan blijkt dat 1 op 5 van die mannen van 40 jaar de 67 niet haalt en dat betekent dus dat 20 procent van de werkende bevolking (en ik tel de dames er gemakshalve gewoon bij, die leven per slot van rekening net zo ongezond als wij, de vermeende heren der schepping) de AOW niet claimt. Zo, dat scheelt mooi een aardige stuiver op het begrotingstekort. Met dit cynisme worden wij vanuit Den Haag bestuurd.
Ondergetekende behoort tot de Baby Boom generatie, weliswaar de achterhoede (geboren in 1953), maar toch. Wanneer de Lente-coalitie (voorheen de Kunduz-coalitie) zijn of haar zin krijgt, ben ik ernstig de Sjaak en trek ik pas vanaf 14 december 2019 van Drees en da's een jaar later dan waar ik een paar maanden terug nog op rekende. Rekensommetje: In 2013, 14 en 15 komt er 1 maand bij de AOW-leeftijd, in 2016, 17 en 18 2 maanden en in 2019 wordt de leeftijd gewoon 66 jaar. Ik ben van 14 december 1953 en wordt op 14 december 2018 65 jaar, vanaf 2013 wordt die leeftijd met stukjes en beetjes dus verhoogd en op 14 december 2018 is dat dus 65 jaar en 9 maanden. Dat wordt ik pas op 14 september 2019, maar in dat jaar wordt de AOW-leeftijd verhoogd naar 66 jaar. In mijn geval betekent dat dus 1 jaar bijstand extra. Dat wordt betaald door de lokale overheden en niet door Den Haag. 't Is wel vestzak/broekzak, maar zo mag je niet denken. Zo kan ik ook bezuinigen. Kortom, vandaar dat rauwe gevoel van achteren.
Zoals ik al zei, niet geheel vrij van eigen belang, dit stukje, maar iedereen wordt dus genaaid. De politiek hanteert de volgende mantra, "als je het maar vaak genoeg achter elkaar zegt, we worden allemaal ouder en daarom moeten we langer werken", dan ga je het nog geloven ook. Komt-ie weer met z'n statistieken. Sinds de jaren 50, toen de ouderdomsvoorziening werd ingevoerd, halen meer werkende mensen de 65, dat is een feit. Maar de stijging van de gemiddelde leeftijd boven de 65 is maar 3 procent ten opzichte van die tijd en dat wordt er niet bij verteld en dat is ook een feit.
Daarom denk ik dat we een nieuwe politieke partij moeten oprichten: De OGBA (Oude Geiten en Bokken Appèl). Belangrijkste verkiezingspunt, de handhaving van de AOW-leeftijd op 65.
Ja hoor Kamps, een one-issue partij, daar zitten we op te wachten. Mee eens, maar zodra we onze pak 'm beet 15 Kamerzetels binnen hebben haken we aan bij de lijstverbinding SP/PvdA met als voorwaarde voor ons meedoen, die malle verhoging van de AOW-leeftijd van tafel.
Te links? Waarom leest u mijn blog dan? Wist u toch wel, dat ik belijdend lidmaat ben van de Linkse Kerk?
Denkt u ook als ik? Mail me dan: j.kamps@home.nl. Zodra we pak 'm beet 800 à 1000 mailadressen bij elkaar hebben, ondernemen we actie en gaan we de Paasheuvel weer veroveren, start de grasmaaiers maar alvast. Soms zou ik willen, dat ik wat zou kunnen doen. Kamps for minister-president. Ik garandeer je in ieder geval dat je met mij kan lachen.........
Niets menselijks is mij vreemd, en ik verklaar schaamteloos, dat wat ik nu allemaal ga betogen, zeer zeker ook te maken heeft met eigen belang. Dit gezegd hebbende, verklaar ik al mijn bedoelingen tot de hoogste graad van zuiverheid, u zijt gewaarschuwd!!
Ik heb er al eens een regel of 25 over geschreven, o.a. in één van mijn eerste blogs "De AOW van 65 naar 67 jaar. Een cynische rekensom?" geplaatst op 29 mei 2010. Kort samengevat: de verhoging van de AOW-leeftijd is het gevolg van een econometrische berekening. Men heeft in het begin van deze eeuw berekend, dat de gemiddelde man van 40 jaar oud een kans van 1 op 6 heeft, dat hij de 65 jaar niet haalt. Dat betekent, 16,66 procent van de werkende bevolking (sorry dames, het model ging nog uit van het kostwinnersprincipe) claimt de AOW niet. Wanneer de AOW-leeftijd wordt verhoogd naar 67 jaar, dan wordt die zelfde kansberekening nog veel gunstiger voor de uitbetaler van de AOW (uitvoerende instantie, de Sociale Verzekerings Bank oftewel Het Rijk). Dan blijkt dat 1 op 5 van die mannen van 40 jaar de 67 niet haalt en dat betekent dus dat 20 procent van de werkende bevolking (en ik tel de dames er gemakshalve gewoon bij, die leven per slot van rekening net zo ongezond als wij, de vermeende heren der schepping) de AOW niet claimt. Zo, dat scheelt mooi een aardige stuiver op het begrotingstekort. Met dit cynisme worden wij vanuit Den Haag bestuurd.
Ondergetekende behoort tot de Baby Boom generatie, weliswaar de achterhoede (geboren in 1953), maar toch. Wanneer de Lente-coalitie (voorheen de Kunduz-coalitie) zijn of haar zin krijgt, ben ik ernstig de Sjaak en trek ik pas vanaf 14 december 2019 van Drees en da's een jaar later dan waar ik een paar maanden terug nog op rekende. Rekensommetje: In 2013, 14 en 15 komt er 1 maand bij de AOW-leeftijd, in 2016, 17 en 18 2 maanden en in 2019 wordt de leeftijd gewoon 66 jaar. Ik ben van 14 december 1953 en wordt op 14 december 2018 65 jaar, vanaf 2013 wordt die leeftijd met stukjes en beetjes dus verhoogd en op 14 december 2018 is dat dus 65 jaar en 9 maanden. Dat wordt ik pas op 14 september 2019, maar in dat jaar wordt de AOW-leeftijd verhoogd naar 66 jaar. In mijn geval betekent dat dus 1 jaar bijstand extra. Dat wordt betaald door de lokale overheden en niet door Den Haag. 't Is wel vestzak/broekzak, maar zo mag je niet denken. Zo kan ik ook bezuinigen. Kortom, vandaar dat rauwe gevoel van achteren.
Zoals ik al zei, niet geheel vrij van eigen belang, dit stukje, maar iedereen wordt dus genaaid. De politiek hanteert de volgende mantra, "als je het maar vaak genoeg achter elkaar zegt, we worden allemaal ouder en daarom moeten we langer werken", dan ga je het nog geloven ook. Komt-ie weer met z'n statistieken. Sinds de jaren 50, toen de ouderdomsvoorziening werd ingevoerd, halen meer werkende mensen de 65, dat is een feit. Maar de stijging van de gemiddelde leeftijd boven de 65 is maar 3 procent ten opzichte van die tijd en dat wordt er niet bij verteld en dat is ook een feit.
Daarom denk ik dat we een nieuwe politieke partij moeten oprichten: De OGBA (Oude Geiten en Bokken Appèl). Belangrijkste verkiezingspunt, de handhaving van de AOW-leeftijd op 65.
Ja hoor Kamps, een one-issue partij, daar zitten we op te wachten. Mee eens, maar zodra we onze pak 'm beet 15 Kamerzetels binnen hebben haken we aan bij de lijstverbinding SP/PvdA met als voorwaarde voor ons meedoen, die malle verhoging van de AOW-leeftijd van tafel.
Te links? Waarom leest u mijn blog dan? Wist u toch wel, dat ik belijdend lidmaat ben van de Linkse Kerk?
Denkt u ook als ik? Mail me dan: j.kamps@home.nl. Zodra we pak 'm beet 800 à 1000 mailadressen bij elkaar hebben, ondernemen we actie en gaan we de Paasheuvel weer veroveren, start de grasmaaiers maar alvast. Soms zou ik willen, dat ik wat zou kunnen doen. Kamps for minister-president. Ik garandeer je in ieder geval dat je met mij kan lachen.........
Abonneren op:
Posts (Atom)