In mijn profiel heb ik hier al een paar woorden aan gewijd. In mijn verhalen komen regelmatig kinderen en kleinkinderen voorbij, maar ik ben niet de natuurlijke vader. Het leven is een aaneenschakeling van keuzes maken en in het begin van mijn "zelfstandige carrière" waren dat vaak turbulente keuzes. Kort door de bocht is dat de reden waarom ik mijn genen niet heb doorgegeven.
Uiteraard is de mogelijkheid tot het verwekken van nageslacht diverse keren voorbij gekomen, maar dan sloeg de twijfel bij mij toe. Echt waar, ik dacht daar over na. Zou ik wel een goede vader zijn? Mijn vader en al zijn broers waren vrij jong gestorven en vrijwel allemaal door een of andere vorm van kanker, en hoewel je toen nog geen dna-test kon laten doen om de kansen op dat soort ziektes in te schatten, hield ik toch rekening met de mogelijkheid dat ik eventueel nageslacht zou opzadelen met genetisch bepaalde ongemakken en karaktertrekken.
Waarom deed ik zo moeilijk? Een heleboel mannen associeerden de kinderwens van hun dame (jawel dames, ik denk dat de kinderwens in meerderheid wordt uitgesproken door jullie) met een keertje flink van bil gaan. Zo primitief zitten de "heren der schepping" nu eenmaal in elkaar. Wel, ik niet. Dat wil zeggen, van bil gaan, prima, maar de eventuele consequenties, een kind, nou nee. Als de vrucht niet zoet genoeg smaakt, kun je hem zo moeilijk terug stoppen, nietwaar? En postnatale abortus is gelukkig hoogst illegaal.
Nu ga ik me op glad ijs begeven en proberen mijn eigen psyche te doorgronden. Ik heb daar niet voor geleerd en al mijn beweringen hierna (trouwens, ook hiervoor) mogen niet serieus genomen worden.
Destijds (lang, lang geleden, toen ik achter in de twintig was) kregen mijn partner van dat ogenblik en ik regelmatig de vraag voorgeschoteld, wanneer wij nu eens aan kinderen zouden beginnen. En ook leeftijdgenoten benadrukten dat, vooral door zichzelf voort te planten. Ik herinner me nog, dat mijn zus en haar man op een zondagochtend bij ons op de koffie kwamen en bij het tweede kopje trots verkondigden dat ze "bezig waren voor een kind". Geschrokken reageerde ik: "Nee toch, je bent hier koffie aan het drinken". Daarmee brak ik een begin van een mij niet welgevallige conversatie af met een heel flauw grapje.
Ik verklaarde dat in die tijd vooral met opmerkingen als: "Als wij kinderen willen, dan willen we dat het ze aan niets ontbreekt en daar hebben we op dit moment de middelen niet voor" en refererend aan de Koude Oorlog, die op dat moment nog woedde, "'t Zijn barre tijden, wat doe je zo'n kind aan".
Als ik heel eerlijk ben was het gewoon de angst, dat ik met het vaderschap mijn jeugd verloor en wilde ik de verantwoordelijkheid, die zoiets met zich meebrengt niet onder ogen zien.
Toen ik later de liefde van mijn leven ontmoette loste dat "probleem" zich vanzelf op. Zij was al moeder van twee jongetjes. Zodoende nam ik de rol aan van "stiefvader", naar beste kunnen en beste eer en geweten. Overigens, terugkijkend op mijn rol als opvoeder, geloof ik vast, dat daar meer talent voor nodig is, dan dat ik bezit.
Maar kindertjes....... Dat is weer een heel ander verhaal.
Aanmelden bij Boalserter Maat
Posts
Alle reacties
zondag 8 juli 2012
donderdag 5 juli 2012
Funeraire tic
Tegenwoordig worden mensen op scholen onderverdeeld in beelddenkers en tekstdenkers. Handig, kun je je onderwijs op aanpassen. Beelddenkers moet je iets voordoen of laten zien en tekstdenkers kun je theoretisch onderwijzen. Ik zat op school voor de Mammoetwet, die nu al jaren geschiedenis is en we minstens vijf tijdperken verder zijn. Ik heb op de kleuterschool gezeten (was toen nog niet verplicht), op de lagere school (tegenwoordig de basisschool) en op de ULO (voortgezet onderwijs, letterlijk vertaald Uitgebreid Lager Onderwijs, te vergelijken met VMBO Theoretische Leerweg, maar daar doe je het eigenlijk mee tekort). Het systeem schiftte toen al veel eerder, je had goede leerlingen en slechte leerlingen, aan tekstdenkers en beelddenkers had nog niemand gedacht, sterker, iemand met dyslexie of dyscalculie was gewoon dom. Voor beelddenkers had men wel een benaming zonder dat die associatie nu met beelddenken (want dat bestond nog niet, net zomin als homo's en lesbiennes) werd gelegd. Een beelddenker werd toen een dromer genoemd.
Opa van moeders kant overleed toen ik vijf jaar oud was, de oma's van beide kanten heb ik nooit meegemaakt. Hij overleed op 4 juni 1959 aan een hartstilstand in het bejaardentehuis waar hij verbleef, bovenaan de trap en rolde dus met grof geweld naar beneden. Moet indruk hebben gemaakt, want de man was 2 meter 16!! In ieder geval was de procedure ongeveer hetzelfde als tegenwoordig, er diende een uitvaart plaats te vinden en aldus geschiedde. Uiteraard zonder de aanwezigheid van de vijfjarige Jan Kamps en zijn driejarige zusje. Ook de neefjes en nichtjes mochten niet komen. Kinderen werden buiten dat soort feestelijkheden gehouden, zoals overigens de meeste andere evenementen. Kinderen waren wel gewenst, maar dienden niet in de weg te lopen, scheelde ook weer uitleg na moeilijke vragen.... toch?
Die vragen stelde ik toch wel en daar werd enigszins korzelig en kort op geantwoord. Hoe gaat dat, begraven? "Opa ligt in een kist en die wordt na een kerkdienst op de begraafplaats in de grond begraven". Maar dan ligt opa in het donker en krijgt hij het het benauwd? "Als je dood bent, voel je niets meer en zie je niets meer, dan ben je er niet meer, er ligt alleen maar een omhulsel, net een dode kat, maar dan met z'n pak aan". Kijk, daar kon ik wat mee, een dode kat had ik wel eens ervaren, verzopen in een sloot. Maar waarom stoppen ze hem dan in de grond? "Moet wel, want een lijk vergaat, tot ontbinding overgaan noemen ze dat en dat ruikt niet bepaald prettig en na een paar jaar zijn er alleen nog maar botten over".
Schrijver dezes was een beelddenker, al bestonden die toen nog niet en fantaseerde een hele rij treurende mensen op een kerkhof, rondom een kist, waarin een enorm bot (in de vorm zoals je wel bij de slager zag) lag. Hoe een lange stakerige oude man binnen een paar dagen kon worden getransformeerd tot een enorm soepbeen, dat sloeg ik over, daar is de kindergeest flexibel genoeg voor.
Een aantal jaar later zag ik door de spijlen van het hek rond het parochiekerkhof van de plaatselijke Rooms Katholieke kerk mijn eerste uitvaart, met de toen nog in het Latijn uitgevoerde rites en Gregoriaanse gezangen, gezongen door weerbarstige stemmen van gepensioneerde Hoogoven-medewerkers. Het monotone gezang van de oude mannen in zwarte kostuums, die achter de in vol ornaat uitgedoste priester en misdienaren liepen met daarachter een zwarte baar met een langwerpige doosachtige kist onder een zwart kleed, gedragen door een zestal mannen met hoge hoed, het ging mijn stoutste verwachtingen te boven en ik heb er dagenlang niet van geslapen.
Ongeveer in dezelfde periode ging er iemand in de buurt dood. Mijn moeder ging af en toe met deze mensen om en ging de weduwe condoleren en daar werd 's avonds onder het eten uitgebreid verslag van gedaan met de obligate opmerking, "Hij lag er mooi bij hoor". En vervolgens: "buurman wordt overmorgen gecremeerd". TILT! "Ge-wat?!" "Wel, hij wordt overmorgen op Westerveld gecremeerd..... in het crematorium". Ik vroeg mijn moeder om uitleg en kwam er na wat heen en weer vragen achter, dat cremeren het zelfde was als verbranden. Dat deden ze in het crematorium, een gebouw dat op de begraafplaats Westerveld in Driehuis stond, boven op een duin. Als je bij de veerpont van Velsen naar de overkant van het kanaal keek, zag je het op afstand (hemelsbreed een kilometer of 3) boven de bomen die de Kennemer duinen markeerden, liggen.
Dit soort verklaringen zijn zeer verwarrend voor beelddenkers. Visioenen van zwartgeblakerde soepbenen spookten door mijn hoofd en verschillende keren, wanneer wij van Velsen-Noord naar Haarlem fietsten, langs de Driehuizer Kerkweg, zag ik zwarte, soms bruinige rook kringelen uit één van de lange schoorstenen van het crematorium. Iets wat regelmatig in nachtmerries bij me langs kwam.
Later wordt je door voortschrijdend inzicht natuurlijk wijzer en tijdens het program des levens ontvalt je wel eens iemand en zodoende werden mijn visioenen genuanceerder. Mijn eerste officiële begrafenis maakte ik mee rond mijn twaalfde jaar en mijn eerste overledene zag ik pak 'm beet een jaar later. Toen ik een jaar of zestien, zeventien was kwam ik voor het eerst in de aula van het crematorium en was ik vol bewondering en onder de indruk van de grandeur van het in de Jugendstil-periode gebouwde architectonische hoogstandje, dat eerst zo sinister en afstotend vanaf zijn hoge duin stond te zijn.
Van leeftijdgenoten, die met mij op de roeivereniging in IJmuiden zaten en in Driehuis woonden, hoorde ik, dat het af en toe geen onverdeeld genoegen was om in de buurt van een crematorium te wonen, vooral niet als het windstil was en de rook en de daarbij horende geuren vanaf het crematorium neerdaalden. Nu zijn de ovens voorzien van windverhitters en lopen de temperaturen op tot zo'n duizend graden en in combinatie met een heleboel filters ruik je er niets meer van, maar toen werd je nog letterlijk en figuurlijk opgestookt. Tijden veranderen.
Naarmate ik ouder werd heeft alles zijn min of meer normale plek in mijn leven gekregen, maar mijn belangstelling voor funeraire gewoonten, begraafplaatsen en crematoria is gebleven. Als lezer van de Leeuwarder Courant wordt ik maar wat verwend met wekelijks vele pagina's overlijdensadvertenties. Friezen houden daar van, niet alleen van de nabestaanden, maar ook van de buren, sportverenigingen, werkgevers en vage kennissen, iedereen krijgt minstens vijf advertenties en nog een stuk of twee, drie naijlend in de daar op volgende dagen. Als je maar drie overlijdensadvertenties van je geliefde overledene in de krant ziet, dan zit het niet goed met zijn of haar populariteit.
In 2003 overleed mijn moeder en die had voor cremeren gekozen, nou ja, we hadden haar er min of meer om moeten vragen. Iets waarover mijn moeder niet wilde praten. "Wil je me dood hebben dan?" "Nee moe, maar we willen wel graag weten wat je wilt, begraven of cremeren?" Mijn moeder gaf weer een van haar onvergetelijke antwoorden: "Stop maar een eind worst in m'n reet, dan slepen de honden me wel weg".
Wij van Kamps, wij zijn geduldig volk, we lachen er niet eens meer om, maar met enige zachte drang wisten wij haar laatste wensen toch te ontlokken.
De dochter van mijn broer heeft een Antilliaanse moeder en die had de uitvaart van haar andere grootouders in Venezuela meegemaakt. Daar is de grande finale van een crematie het schuiven van de kist in de brandende oven. Hier wordt daar heel besmuikt mee om gegaan. Maar al te vaak heb ik meegemaakt dat de kist op het graf bleef staan of in het crematorium op de lift. Het laatste stukje afscheid konden de betreffende nabestaanden niet aan en men liet dat liever over aan het personeel als iedereen was vertrokken. Dwaal weer af. Mijn nichtje vroeg of het mogelijk was, dat wij bij het moment konden zijn waarop de kist in de oven zou worden geschoven. Mijn broer heeft het crematorium gebeld en informatie ingewonnen. Zodoende waren wij een vier dagen later met zes personen in de ovenruimte aanwezig, toen mijn moeder in de brandende oven werd geschoven. De rest van de familie en bekenden begonnen toen aan hun tweede kop koffie in de koffiekamer.
Nee, er worden niet meerdere personen tegelijk gecremeerd, zou niet eens plaats voor zijn in zo'n oven. Nee, het lijk wordt niet uit de kist gehaald, de kist gaat gewoon mee de oven in. Misschien iets om over na te denken als je zo'n kist aanschaft. Mijn moeder had een hele dure kist, zonde van het geld, op de keeper beschouwd. Ja, de overledene wordt met respect behandeld, Radio 538 staat niet aan beneden. Ja, het is godsgruwelijk heet in de buurt van zo'n oven. Respect voor het personeel, die met een soortement van laadschop de kist in de oven schuiven. Na het inschuiven van de kist sloot onmiddellijk het luik van de oven. Einde voorstelling, een kist valt binnen 20 seconden door de hitte uit elkaar, kan me niet voorstellen dat iemand daar belangstelling voor heeft.
Inmiddels woon ik al een jaar of tien in Bolsward en heb ik de lokale begraafplaats al verschillende keren bezocht. Nog een echte ouderwetse dodenakker met een smeedijzeren poort met aan weerszijden twee doodshoofden op de palen van het toegangshek.
Wat er met mijn resten moet gebeuren als het zover is? Zachtjes klinkt er een echo uit het verleden..... "Stop maar een eind worst in m'n reet, dan........."
Opa van moeders kant overleed toen ik vijf jaar oud was, de oma's van beide kanten heb ik nooit meegemaakt. Hij overleed op 4 juni 1959 aan een hartstilstand in het bejaardentehuis waar hij verbleef, bovenaan de trap en rolde dus met grof geweld naar beneden. Moet indruk hebben gemaakt, want de man was 2 meter 16!! In ieder geval was de procedure ongeveer hetzelfde als tegenwoordig, er diende een uitvaart plaats te vinden en aldus geschiedde. Uiteraard zonder de aanwezigheid van de vijfjarige Jan Kamps en zijn driejarige zusje. Ook de neefjes en nichtjes mochten niet komen. Kinderen werden buiten dat soort feestelijkheden gehouden, zoals overigens de meeste andere evenementen. Kinderen waren wel gewenst, maar dienden niet in de weg te lopen, scheelde ook weer uitleg na moeilijke vragen.... toch?
Die vragen stelde ik toch wel en daar werd enigszins korzelig en kort op geantwoord. Hoe gaat dat, begraven? "Opa ligt in een kist en die wordt na een kerkdienst op de begraafplaats in de grond begraven". Maar dan ligt opa in het donker en krijgt hij het het benauwd? "Als je dood bent, voel je niets meer en zie je niets meer, dan ben je er niet meer, er ligt alleen maar een omhulsel, net een dode kat, maar dan met z'n pak aan". Kijk, daar kon ik wat mee, een dode kat had ik wel eens ervaren, verzopen in een sloot. Maar waarom stoppen ze hem dan in de grond? "Moet wel, want een lijk vergaat, tot ontbinding overgaan noemen ze dat en dat ruikt niet bepaald prettig en na een paar jaar zijn er alleen nog maar botten over".
Schrijver dezes was een beelddenker, al bestonden die toen nog niet en fantaseerde een hele rij treurende mensen op een kerkhof, rondom een kist, waarin een enorm bot (in de vorm zoals je wel bij de slager zag) lag. Hoe een lange stakerige oude man binnen een paar dagen kon worden getransformeerd tot een enorm soepbeen, dat sloeg ik over, daar is de kindergeest flexibel genoeg voor.
Een aantal jaar later zag ik door de spijlen van het hek rond het parochiekerkhof van de plaatselijke Rooms Katholieke kerk mijn eerste uitvaart, met de toen nog in het Latijn uitgevoerde rites en Gregoriaanse gezangen, gezongen door weerbarstige stemmen van gepensioneerde Hoogoven-medewerkers. Het monotone gezang van de oude mannen in zwarte kostuums, die achter de in vol ornaat uitgedoste priester en misdienaren liepen met daarachter een zwarte baar met een langwerpige doosachtige kist onder een zwart kleed, gedragen door een zestal mannen met hoge hoed, het ging mijn stoutste verwachtingen te boven en ik heb er dagenlang niet van geslapen.
Ongeveer in dezelfde periode ging er iemand in de buurt dood. Mijn moeder ging af en toe met deze mensen om en ging de weduwe condoleren en daar werd 's avonds onder het eten uitgebreid verslag van gedaan met de obligate opmerking, "Hij lag er mooi bij hoor". En vervolgens: "buurman wordt overmorgen gecremeerd". TILT! "Ge-wat?!" "Wel, hij wordt overmorgen op Westerveld gecremeerd..... in het crematorium". Ik vroeg mijn moeder om uitleg en kwam er na wat heen en weer vragen achter, dat cremeren het zelfde was als verbranden. Dat deden ze in het crematorium, een gebouw dat op de begraafplaats Westerveld in Driehuis stond, boven op een duin. Als je bij de veerpont van Velsen naar de overkant van het kanaal keek, zag je het op afstand (hemelsbreed een kilometer of 3) boven de bomen die de Kennemer duinen markeerden, liggen.
Dit soort verklaringen zijn zeer verwarrend voor beelddenkers. Visioenen van zwartgeblakerde soepbenen spookten door mijn hoofd en verschillende keren, wanneer wij van Velsen-Noord naar Haarlem fietsten, langs de Driehuizer Kerkweg, zag ik zwarte, soms bruinige rook kringelen uit één van de lange schoorstenen van het crematorium. Iets wat regelmatig in nachtmerries bij me langs kwam.
Later wordt je door voortschrijdend inzicht natuurlijk wijzer en tijdens het program des levens ontvalt je wel eens iemand en zodoende werden mijn visioenen genuanceerder. Mijn eerste officiële begrafenis maakte ik mee rond mijn twaalfde jaar en mijn eerste overledene zag ik pak 'm beet een jaar later. Toen ik een jaar of zestien, zeventien was kwam ik voor het eerst in de aula van het crematorium en was ik vol bewondering en onder de indruk van de grandeur van het in de Jugendstil-periode gebouwde architectonische hoogstandje, dat eerst zo sinister en afstotend vanaf zijn hoge duin stond te zijn.
Van leeftijdgenoten, die met mij op de roeivereniging in IJmuiden zaten en in Driehuis woonden, hoorde ik, dat het af en toe geen onverdeeld genoegen was om in de buurt van een crematorium te wonen, vooral niet als het windstil was en de rook en de daarbij horende geuren vanaf het crematorium neerdaalden. Nu zijn de ovens voorzien van windverhitters en lopen de temperaturen op tot zo'n duizend graden en in combinatie met een heleboel filters ruik je er niets meer van, maar toen werd je nog letterlijk en figuurlijk opgestookt. Tijden veranderen.
Naarmate ik ouder werd heeft alles zijn min of meer normale plek in mijn leven gekregen, maar mijn belangstelling voor funeraire gewoonten, begraafplaatsen en crematoria is gebleven. Als lezer van de Leeuwarder Courant wordt ik maar wat verwend met wekelijks vele pagina's overlijdensadvertenties. Friezen houden daar van, niet alleen van de nabestaanden, maar ook van de buren, sportverenigingen, werkgevers en vage kennissen, iedereen krijgt minstens vijf advertenties en nog een stuk of twee, drie naijlend in de daar op volgende dagen. Als je maar drie overlijdensadvertenties van je geliefde overledene in de krant ziet, dan zit het niet goed met zijn of haar populariteit.
In 2003 overleed mijn moeder en die had voor cremeren gekozen, nou ja, we hadden haar er min of meer om moeten vragen. Iets waarover mijn moeder niet wilde praten. "Wil je me dood hebben dan?" "Nee moe, maar we willen wel graag weten wat je wilt, begraven of cremeren?" Mijn moeder gaf weer een van haar onvergetelijke antwoorden: "Stop maar een eind worst in m'n reet, dan slepen de honden me wel weg".
Wij van Kamps, wij zijn geduldig volk, we lachen er niet eens meer om, maar met enige zachte drang wisten wij haar laatste wensen toch te ontlokken.
De dochter van mijn broer heeft een Antilliaanse moeder en die had de uitvaart van haar andere grootouders in Venezuela meegemaakt. Daar is de grande finale van een crematie het schuiven van de kist in de brandende oven. Hier wordt daar heel besmuikt mee om gegaan. Maar al te vaak heb ik meegemaakt dat de kist op het graf bleef staan of in het crematorium op de lift. Het laatste stukje afscheid konden de betreffende nabestaanden niet aan en men liet dat liever over aan het personeel als iedereen was vertrokken. Dwaal weer af. Mijn nichtje vroeg of het mogelijk was, dat wij bij het moment konden zijn waarop de kist in de oven zou worden geschoven. Mijn broer heeft het crematorium gebeld en informatie ingewonnen. Zodoende waren wij een vier dagen later met zes personen in de ovenruimte aanwezig, toen mijn moeder in de brandende oven werd geschoven. De rest van de familie en bekenden begonnen toen aan hun tweede kop koffie in de koffiekamer.
Nee, er worden niet meerdere personen tegelijk gecremeerd, zou niet eens plaats voor zijn in zo'n oven. Nee, het lijk wordt niet uit de kist gehaald, de kist gaat gewoon mee de oven in. Misschien iets om over na te denken als je zo'n kist aanschaft. Mijn moeder had een hele dure kist, zonde van het geld, op de keeper beschouwd. Ja, de overledene wordt met respect behandeld, Radio 538 staat niet aan beneden. Ja, het is godsgruwelijk heet in de buurt van zo'n oven. Respect voor het personeel, die met een soortement van laadschop de kist in de oven schuiven. Na het inschuiven van de kist sloot onmiddellijk het luik van de oven. Einde voorstelling, een kist valt binnen 20 seconden door de hitte uit elkaar, kan me niet voorstellen dat iemand daar belangstelling voor heeft.
Inmiddels woon ik al een jaar of tien in Bolsward en heb ik de lokale begraafplaats al verschillende keren bezocht. Nog een echte ouderwetse dodenakker met een smeedijzeren poort met aan weerszijden twee doodshoofden op de palen van het toegangshek.
Wat er met mijn resten moet gebeuren als het zover is? Zachtjes klinkt er een echo uit het verleden..... "Stop maar een eind worst in m'n reet, dan........."
dinsdag 3 juli 2012
Het verkiezingsprogramma van Wilde Geert
Vanochtend stak er weer een storm op in een glas water. De PVV kwam naar buiten met het verkiezingsprogramma en twee leden van de fractie maakten zich op ongeveer hetzelfde moment schuldig aan desertie. Geert bleek de dienst uit te maken in de partij, waren ze achter gekomen en wat zij zelf aan gedachtengoed meenden te hebben deed niet ter zake. Ja, als je zelfs de Telegraaf (spoelt mond) niet leest, dan kom je overal te laat achter.
Geluk bij een ongeluk was, dat zij hun kamerzetels tot en met de verkiezingen wensten te behouden, vooral om de wereld kond te doen, dat Geert de weg kwijt is. Ik weet het, ik weet het, hij is al jaren van het paadje af, maar zoals ik al zei, zelfs ex-PVV fractieleden worden overvallen door voortschrijdend inzicht. Positief....... toch?
Het verkiezingsprogramma van de PVV maakt de indruk op een bierviltje te zijn neer gekalkt aan de stamtafel van de dorpskroeg door ene Henk en Ingrid, na nuttiging van minimaal 20 glazen goud blonde versnapering (zijn meestal getrainde innemers). Tegen Europa en voor Nederland, punt van actie, uit de Europese Gemeenschap en de gulden weer invoeren, dan schijnt het weer goed te komen. Dit alles onder het motto, "Hun Brussel, Ons Nederland". Bewindslieden mogen geen dubbele nationaliteit voeren, de AOW-leeftijd handhaven op 65 jaren. Het kwartje van Kok terug geven aan de goedwillende automobilist en de eigen bijdrage in de zorg mag niet omhoog. Verder wordt er 4 miljard bezuinigd op ontwikkelingssamenwerking (oftewel, dat verdwijnt), de kinderbijslag wordt beperkt (fokpremie, het leven is nu eenmaal keuzes maken) en belastingvoordelen voor ondernemers verdwijnen ("in deze barre tijden, betaal je je eigen innovaties maar"). Uiteraard is de anti-Islam mantra onverminderd van kracht. Nog een slogan uit de – niet zo – creatieve koker, "De PVV is pragmatisch en patriottisch".
Ik maak me geen illusies, hij krijgt gerust wel weer een behoorlijk aantal Kamerzetels. Er zit voor de meeste mensen wel weer wat bij. De ellende is, dat toen men de Europese Economische Gemeenschap evolueerde in de Europese Commissie en het Europese Parlement er al geopperd werd om daar uiteindelijk een soort van Verenigde Staten van Europa van te maken. Dat heeft als consequentie dat men die dertig of meer verschillende soorten nationale wetgeving op elkaar moet gaan afstemmen. Daar worden de inwoners van Roemenië beter van en moeten de inwoners van landen als Nederland, Duitsland en bijvoorbeeld Denemarken inleveren. Vandaar dat Denemarken een iets afwachtender houding heeft. De meeste mensen hebben zich dat in de jaren tachtig en negentig niet gerealiseerd en stemden altijd met de Europese verkiezingen op de partijen waar ze altijd op stemden, zonder enig benul te hebben waar die partijen Europees gezien voor stonden. Nu zitten we in 2012 en worden de contouren van het nieuwe Europa, mede onder druk van de heersende recessie zichtbaar en zijn de rapen gaar. AOW-leeftijd omhoog, pensioenen uitgekleed, zorg op de schop en schier onbetaalbaar, ontslagrecht versoepeld, 't heeft er allemaal mee te maken. Nu ook nog blijkt dat Brussel begrotingsdiscipline afdwingt (de 3 procentsnorm) wat nog gevoeliger ingrepen in de begroting tot gevolg heeft, om over de ESM nog maar te zwijgen, het voorfinancieren van het dreigend bankroet van zwakkere leden in Europa, zoals Spanje, Portugal, Ierland, Italië en niet te vergeten Griekenland.
Wilders verhaal is volstrekt onhaalbaar, buiten het feit dat hij hele bevolkingsgroepen als Oosteuropeanen en vluchtelingen wegzet als profiteurs om over de islam-beleidenden nog maar te zwijgen, maar toch is het zaak voor de heren en dames politici om de signalen uit de samenleving serieus te nemen. Wilders retoriek en gebral legt heel precies de pijnplekken bij "de gewone man en vrouw" bloot.
Wellicht dat Emile Roemers mee profiteert. Hij is ook geen liefhebber van Europa maar heeft wel een meer haalbaar scenario uit de kast getrokken, die van de constructieve remmende werking van "de Europese droom". Misschien is dat als puntje bij paaltje komt, wel een goed compromis.
O ja, dit is geen stemadvies, maar gewoon mijn mening, voor wat die waard is......
Geluk bij een ongeluk was, dat zij hun kamerzetels tot en met de verkiezingen wensten te behouden, vooral om de wereld kond te doen, dat Geert de weg kwijt is. Ik weet het, ik weet het, hij is al jaren van het paadje af, maar zoals ik al zei, zelfs ex-PVV fractieleden worden overvallen door voortschrijdend inzicht. Positief....... toch?
Het verkiezingsprogramma van de PVV maakt de indruk op een bierviltje te zijn neer gekalkt aan de stamtafel van de dorpskroeg door ene Henk en Ingrid, na nuttiging van minimaal 20 glazen goud blonde versnapering (zijn meestal getrainde innemers). Tegen Europa en voor Nederland, punt van actie, uit de Europese Gemeenschap en de gulden weer invoeren, dan schijnt het weer goed te komen. Dit alles onder het motto, "Hun Brussel, Ons Nederland". Bewindslieden mogen geen dubbele nationaliteit voeren, de AOW-leeftijd handhaven op 65 jaren. Het kwartje van Kok terug geven aan de goedwillende automobilist en de eigen bijdrage in de zorg mag niet omhoog. Verder wordt er 4 miljard bezuinigd op ontwikkelingssamenwerking (oftewel, dat verdwijnt), de kinderbijslag wordt beperkt (fokpremie, het leven is nu eenmaal keuzes maken) en belastingvoordelen voor ondernemers verdwijnen ("in deze barre tijden, betaal je je eigen innovaties maar"). Uiteraard is de anti-Islam mantra onverminderd van kracht. Nog een slogan uit de – niet zo – creatieve koker, "De PVV is pragmatisch en patriottisch".
Ik maak me geen illusies, hij krijgt gerust wel weer een behoorlijk aantal Kamerzetels. Er zit voor de meeste mensen wel weer wat bij. De ellende is, dat toen men de Europese Economische Gemeenschap evolueerde in de Europese Commissie en het Europese Parlement er al geopperd werd om daar uiteindelijk een soort van Verenigde Staten van Europa van te maken. Dat heeft als consequentie dat men die dertig of meer verschillende soorten nationale wetgeving op elkaar moet gaan afstemmen. Daar worden de inwoners van Roemenië beter van en moeten de inwoners van landen als Nederland, Duitsland en bijvoorbeeld Denemarken inleveren. Vandaar dat Denemarken een iets afwachtender houding heeft. De meeste mensen hebben zich dat in de jaren tachtig en negentig niet gerealiseerd en stemden altijd met de Europese verkiezingen op de partijen waar ze altijd op stemden, zonder enig benul te hebben waar die partijen Europees gezien voor stonden. Nu zitten we in 2012 en worden de contouren van het nieuwe Europa, mede onder druk van de heersende recessie zichtbaar en zijn de rapen gaar. AOW-leeftijd omhoog, pensioenen uitgekleed, zorg op de schop en schier onbetaalbaar, ontslagrecht versoepeld, 't heeft er allemaal mee te maken. Nu ook nog blijkt dat Brussel begrotingsdiscipline afdwingt (de 3 procentsnorm) wat nog gevoeliger ingrepen in de begroting tot gevolg heeft, om over de ESM nog maar te zwijgen, het voorfinancieren van het dreigend bankroet van zwakkere leden in Europa, zoals Spanje, Portugal, Ierland, Italië en niet te vergeten Griekenland.
Wilders verhaal is volstrekt onhaalbaar, buiten het feit dat hij hele bevolkingsgroepen als Oosteuropeanen en vluchtelingen wegzet als profiteurs om over de islam-beleidenden nog maar te zwijgen, maar toch is het zaak voor de heren en dames politici om de signalen uit de samenleving serieus te nemen. Wilders retoriek en gebral legt heel precies de pijnplekken bij "de gewone man en vrouw" bloot.
Wellicht dat Emile Roemers mee profiteert. Hij is ook geen liefhebber van Europa maar heeft wel een meer haalbaar scenario uit de kast getrokken, die van de constructieve remmende werking van "de Europese droom". Misschien is dat als puntje bij paaltje komt, wel een goed compromis.
O ja, dit is geen stemadvies, maar gewoon mijn mening, voor wat die waard is......
maandag 2 juli 2012
Niets aan (te) doen
Verheugd las ik dit weekeinde een artikel in de Libelle over het niets doen. Een hobby van mij die overerft is van wijlen mijn betreurde moeder. Op een stoel gaan zitten suffen en na verloop van (meestal korte) tijd in slaap sukkelen. Een andere denker dan een dwarsdenker noemt dit Apneu, maar dat is mij te trendy, ik ben niet van dat soort modernismen. Maar we dwalen af (– vreemd trouwens dat figuren die het altijd over zichzelf hebben altijd in de "we"-vorm gaan schrijven –). In het betreffende artikel werd gesteld, dat niets doen helemaal niet zo slecht is. Maar dan moet je ook he-le-maal niets doen, het maakt de geest vrij en het lichaam ontspannen.
Je kunt het ook druk hebben met niets doen, zoals hardlopen met een zonnebril op de neusch, een minder geslaagde pet op den kop en een deerniswekkende maillot aan uwen gat en om het af te kleden een I-Pod met oorpluggen. Is niet gezond, is a-sociaal (communiceert rot, oorpluggen gevuld met zenuwe-muziek snoeihard aan) en is bewezen slecht voor je hart. Ooit werkte ik bij het Noordhollands Dagblad op de zetterij en daar werden we (met we bedoel ik het te dikke, kettingrokende, veel friet met pindasaus etende en bier zuipende deel van de bevolking) minachtend bekeken door een collega die zich in zijn vrije tijd rot liep met die walkman op z'n kop om die treurige maillot er nog zakkeriger (letterlijk en figuurlijk) uit te laten zien. Hij scheet biologisch en neukte macrobiotisch en het enige waar rook uit kwam was het geslachtsdeel van zijn partner na het copuleren......, zo'n figuur. Op z'n dertigste de pijp uitgegaan tijdens de halve marathon van Egmond. Daar hebben "we" (ja, die kettingrokende enz.) heel veel leedvermaak om gehad, en niet eens heimelijk. Ach ja, dit tranendal kan best z'n lollige dagen hebben, als je er maar oog voor hebt.
Soms kent een mensch momenten van zwakte en hersenverweking en dan ga je ineens sportief doen. Meestal vind ik Studio Sport kijken al heel wat, maar het schijnt dat je met elke dag 2 ons groenten en 30 minuten overdreven bewegen heel gezond aan het doen bent. En op de één of andere manier associeer ik dat met dingen doen, waar ik een gruwelijke hekel aan heb, zoals fietsen.... Dus ging ik op een vrijdagmiddag naar één van mijn andere sporten, bridge spelen, toe..... op de fiets. Gelukkig ben ik van nature voorzichtig en ik besloot de fiets van mijn echtgenote te nemen. Dat is er één met elektrische trapondersteuning. Ik stapte op, draaide het sleuteltje om en ging mijns weegs. Hij stond in versnelling zes van zeven, hoofdzakelijk omdat mijn lief die versnelling als prettig ervaart. Als mannelijk deel van het paar (echt waar, staat in mijn paspoort) vond ik, dat ik dan geen kleinere versnelling moest trappen. Maar na een paar honderd meter sloeg de verzuring al toe, hijgend als een postpaard en langzaam afstervende kuiten waren mijn deel. Dat viel nog niet mee, zo'n elektrieke fiets. Gelukkig was het lokaal waar de bridge-drive werd gehouden niet verder dan vijftienhonderd meter trappen van huis, zodoende had ik een paar uur tijd om te recupereren, om in wielertermen te blijven.
Na een middag jolijt met de kaarten en spelen om de leverworst toog ik huischwaartsch, uiteraard op de e-bike. Bolsward is een stadje gelegen op een aantal terpen, dat komt wel meer voor in het Friesche. Oftewel, het centrum is een soort Alpe d'Huez van pak 'm beet drie, vier meter boven NAP.... En daar moest ik naar toe. Ik haalde de fiets van het slot, draaide het sleuteltje weer om en er gingen braaf vier lampjes branden ten teken dat de accu vol was. Na een acht minuten kwam ik meer dood dan levend over de finish (onze voordeur) en maakte mij ernstige zorgen over mijn lichamelijke conditie, zere poten en een zorgwekkend hoge hartslag voor een 55-plusser. Niet goed, helemaal niet goed.
Ondanks vele jaren huwelijk, praten wij nog steeds met elkaar en ik maakte de liefde van mijn leven deelgenoot van mijn zorgen en pijnen en vervloekte degene die het fietsen had bedacht en de uitvinder van de elektrische fiets in het bijzonder. "Maar", zei mijn muze, "heb je die fiets wel áán gezet?". Waarop ik poneerde dat ik nog niet helemaal achterlijk was, "Natuurlijk, ik heb de sleutel omgedraaid bij het accu-gedeelte".
"O", zei de lieve schat en schoot in de lach. Volledig uit het veld geslagen over zoveel onbegrip stond ik haar hoogst waarschijnlijk aan te staren als een warme drol. Nadat zij haar tranen had gedroogd vertelde ze, "maar dan moet je nog wel de "ON"-knop indrukken op het stuur".
Zo'n scooter, dat lijkt me wel wat..........
Je kunt het ook druk hebben met niets doen, zoals hardlopen met een zonnebril op de neusch, een minder geslaagde pet op den kop en een deerniswekkende maillot aan uwen gat en om het af te kleden een I-Pod met oorpluggen. Is niet gezond, is a-sociaal (communiceert rot, oorpluggen gevuld met zenuwe-muziek snoeihard aan) en is bewezen slecht voor je hart. Ooit werkte ik bij het Noordhollands Dagblad op de zetterij en daar werden we (met we bedoel ik het te dikke, kettingrokende, veel friet met pindasaus etende en bier zuipende deel van de bevolking) minachtend bekeken door een collega die zich in zijn vrije tijd rot liep met die walkman op z'n kop om die treurige maillot er nog zakkeriger (letterlijk en figuurlijk) uit te laten zien. Hij scheet biologisch en neukte macrobiotisch en het enige waar rook uit kwam was het geslachtsdeel van zijn partner na het copuleren......, zo'n figuur. Op z'n dertigste de pijp uitgegaan tijdens de halve marathon van Egmond. Daar hebben "we" (ja, die kettingrokende enz.) heel veel leedvermaak om gehad, en niet eens heimelijk. Ach ja, dit tranendal kan best z'n lollige dagen hebben, als je er maar oog voor hebt.
Soms kent een mensch momenten van zwakte en hersenverweking en dan ga je ineens sportief doen. Meestal vind ik Studio Sport kijken al heel wat, maar het schijnt dat je met elke dag 2 ons groenten en 30 minuten overdreven bewegen heel gezond aan het doen bent. En op de één of andere manier associeer ik dat met dingen doen, waar ik een gruwelijke hekel aan heb, zoals fietsen.... Dus ging ik op een vrijdagmiddag naar één van mijn andere sporten, bridge spelen, toe..... op de fiets. Gelukkig ben ik van nature voorzichtig en ik besloot de fiets van mijn echtgenote te nemen. Dat is er één met elektrische trapondersteuning. Ik stapte op, draaide het sleuteltje om en ging mijns weegs. Hij stond in versnelling zes van zeven, hoofdzakelijk omdat mijn lief die versnelling als prettig ervaart. Als mannelijk deel van het paar (echt waar, staat in mijn paspoort) vond ik, dat ik dan geen kleinere versnelling moest trappen. Maar na een paar honderd meter sloeg de verzuring al toe, hijgend als een postpaard en langzaam afstervende kuiten waren mijn deel. Dat viel nog niet mee, zo'n elektrieke fiets. Gelukkig was het lokaal waar de bridge-drive werd gehouden niet verder dan vijftienhonderd meter trappen van huis, zodoende had ik een paar uur tijd om te recupereren, om in wielertermen te blijven.
Na een middag jolijt met de kaarten en spelen om de leverworst toog ik huischwaartsch, uiteraard op de e-bike. Bolsward is een stadje gelegen op een aantal terpen, dat komt wel meer voor in het Friesche. Oftewel, het centrum is een soort Alpe d'Huez van pak 'm beet drie, vier meter boven NAP.... En daar moest ik naar toe. Ik haalde de fiets van het slot, draaide het sleuteltje weer om en er gingen braaf vier lampjes branden ten teken dat de accu vol was. Na een acht minuten kwam ik meer dood dan levend over de finish (onze voordeur) en maakte mij ernstige zorgen over mijn lichamelijke conditie, zere poten en een zorgwekkend hoge hartslag voor een 55-plusser. Niet goed, helemaal niet goed.
Ondanks vele jaren huwelijk, praten wij nog steeds met elkaar en ik maakte de liefde van mijn leven deelgenoot van mijn zorgen en pijnen en vervloekte degene die het fietsen had bedacht en de uitvinder van de elektrische fiets in het bijzonder. "Maar", zei mijn muze, "heb je die fiets wel áán gezet?". Waarop ik poneerde dat ik nog niet helemaal achterlijk was, "Natuurlijk, ik heb de sleutel omgedraaid bij het accu-gedeelte".
"O", zei de lieve schat en schoot in de lach. Volledig uit het veld geslagen over zoveel onbegrip stond ik haar hoogst waarschijnlijk aan te staren als een warme drol. Nadat zij haar tranen had gedroogd vertelde ze, "maar dan moet je nog wel de "ON"-knop indrukken op het stuur".
Zo'n scooter, dat lijkt me wel wat..........
vrijdag 29 juni 2012
Sollicitatie-krampen
In 2012 werkloos raken of zijn is betrekkelijk catastrofaal voor je zelfvertrouwen. En dat geldt zeker voor iemand van achter in de vijftig, zoals Boalserter Maat. Heel erg achter in de vijftig, zeg maar gerust tegen de zestig. Het gemiddeld aantal uitnodigingen voor een sollicitatiegesprek is op jaarbasis voor mij zo'n één gesprekken....... Maar daar moeten dan wel minstens zo'n 75 sollicitaties voor zijn verstuurd.
Oorzaak? Achter in de vijftig dus. Gevolg? De afstand tot de arbeidsmarkt wordt steeds groter, je ervaring en opleidingen verwateren en vervagen. Om in jargon te blijven, "je competenties worden ongeloofwaardig". (Emmertje alstublieft......).
Sommigen zien daar weer een markt in en gaan sollicitatiecursussen geven, want wellicht schort het bij de sollicitant aan het schrijven van de brieven of aan de presentatie. Ik heb inmiddels mijn sollicitatiebrieven en cv zo'n vijftig keer laten doorlichten door vijftig verschillende "experts" en er kwam elke keer wat anders uit, ergo, mankeert niets aan. Wat de presentatie betreft? Ik heb nu eenmaal een bedreigend overkomend uiterlijk, een volgens mijn lief waardeloze smaak van kleding kiezen, een geen gezicht jaren tachtig bril, m'n kunstgebit past niet helemaal en ik vergeet meestal mijn mondhoeken schoon te houden, dus dat ziet er allemaal vrij homogeen uit. Daar kan het niet aan liggen..... Toch?
Tip: "Begin dan zelf een bureau dat sollicitatiecursussen geeft, Kamps....." .......Kom nou, ik mag me zelf dan niet helemaal (of helemaal niet) serieus nemen, maar daar hoef ik dan toch geen geld voor te vragen? O ja, vergeten te vertellen: ik heb het commerciële talent van een chagrijnige zeekrokodil. Om in jargon te blijven, "Sales skills behoren niet tot mijn competenties". (Is er nog plek in dat emmertje?......).
Afgelopen week was het weer mijn "moment of fame". Ik moest, (sorry-sorry-sorry-sorry en nogmaals sorry, ik bedoel natuurlijk......) ik mocht op sollicitatiegesprek, bij een school voor het voortgezet onderwijs, ergens in Noord-Holland en ik was één van de kandidaten voor de functie van systeembeheerder. ICT komt in mijn cv heel vaak voor. Ik heb er wel aardigheid in en ben er in wezen mee opgegroeid. In de jaren zeventig kwamen de eerste voor kantoorgebruik geschikt gemaakte computersystemen op de markt, ter grootte van een kleine sporthal per stuk en werkend met ponskaarten en de echte trendsetters met magneetbanden. En ik werd door mijn eerste werkgever, de Algemene Bank Nederland, benoemd tot "supervisor van de terminal-afdeling", oftewel vier beeldschermen met toetsenborden, die via een VPN-verbinding (rechtstreeks via de telefoon dus) met zo'n sporthalcomputer ergens in Amsterdam in verbinding stonden. Deze dingen vervingen de boekhoudmachines van weleer, die ponsbanden spuiden, die ik daarna met de trein naar Haarlem moest brengen, waar een chauffeur het zaakje weer verder transporteerde naar het "data-centrum". Ik kreeg een wachtwoord, dus ik kon inloggen op zo'n ding en sindsdien ben ik de ict-er in elk bedrijf waar ik werk. Hoewel het woord ICT in die dagen nog niet bestond. Je werkte als automatiseerder. Nu denken ze dan, dat je de koffiemachines bijvult.
Dit terzijde. Ik was opgeroepen voor een sollicitatiegesprek en voorafgaand gehersenspoeld door allen die mij liefhebben, dat ik mij zou gedragen, een schoon overhemd zou aantrekken en mijn mondhoeken zou inspecteren voordat ik überhaupt het schoolgebouw binnen zou gaan. Ik heb me aan alle afspraken gehouden, ben zeer positief van houding geweest, zweette me rot in m'n colbertje en weigerde beleefd de mij aangeboden chocolaatjes en, ik moet zeggen, had een zeer naar tevredenheid stemmend onderhoud met de twee heren tegenover mij van de lokale sollicitatiecommissie.
De volgende dag werd ik al opgebeld door één van de betreffende heren met de mededeling dat ik niet was geselecteerd voor de tweede sollicitatieronde omdat mijn technische achtergrond niet voldeed aan het profiel van de functie........
Eigenlijk ben ik typograaf. Ik weet alles van letters, augustijnen en didot-punten, interlinies en zetspiegels en het gebruik van de gulden snede bij het bepalen van de zetspiegel. Ik kan u haarfijn uitleggen wat het verschil is tussen een Helvetica en een Times, tussen een Bodoni en een Egyptiënne. Dat de daadwerkelijke lettergrootte gemiddeld tweederde is van het aangegeven korps omdat daarbij de interlinie is opgeteld. Ik kan na een paar dagen oefenen wel weer zo'n vijftien- à twintigduizend tekens per uur tikken en zodoende binnen een dag of twee een boek van tweehonderdvijftig pagina's zetten, met een foutenpromillage van maximaal 3. Ik kon vroeger een kwartier soebatten met de opdrachtgever over een tussenruimte tussen de hoofdletter W en de daaropvolgende e van ééntiende millimeter dichterbij of niet. Maar dat hoeft allemaal niet meer. Het vak bestaat niet meer. Nu wordt er gedeeteepeed. 't Zal de opdrachtgever een rotzorg zijn of die e wat verder weg van die hoofdletter W staat. Betaalde vroeger de opdrachtgever een bedrag per duizend gezette letters, nu wil hij weten wat het kant-en-klare drukwerk kost en als dat in Thailand goedkoper kan, ondanks de afstand (we hebben breedband internet meneer) dan moet dat maar.
Omdat ik in principe zelf heb meegewerkt aan de vernietiging van mijn eigen vakgebied (door de opkomst van de personal computer) sta ik nu aan de kant. Zij-instromen na je vijftigste in een ander vak is in de eenentwintigste eeuw een illusie, ondanks het gewauwel in Den Haag over het langer doorwerken en de flexibele werknemer in een dynamisch veranderende maatschappij. Dan moet je daarvoor wel voorwaarden scheppen en het enige wat er nu gebeurt is de afbraak van die dynamische maatschappij door het bezuinigen van de overheid en de versoepeling van het ontslagrecht.
De kiezer spreekt 12 september. Maar de kiezer stemt met zijn of haar portemonnee en dan hangt het er maar net van af in welke situatie je verkeert. Solidariteit is in ieder geval geen populair item in deze tijd. Deze week een sollicitatiegesprek gehad, wat op zich al een unicum is als 58-jarige. Afgewezen omdat mijn technische achtergrond niet aansloot bij de vraag. Tja, als je verder van de arbeidsmarkt komt, veroudert je opleiding net zo snel. Geïnvesteerd om je kennis te vergroten wordt er niet en zelf heb je de middelen er niet voor. De lokale overheden doen als werkgever net zo hard mee met die trend door vooral payroll contracten aan te bieden en de werknemer geen enkele zekerheid te geven. We gaan lekker maar niet heus en ik hoop echt dat er 12 september wordt gekozen met het verstand en niet vanwege 10 kilometer sneller rijden of negatieve gevoelens naar vluchtelingen of andere geloofsovertuigingen, want met dat soort populisme zijn we jaren op achterstand gezet.
Ik denk dat ik veroordeeld ben tot armoede en het doen van vrijwilligerswerk. Het voordeel van het laatste is, dat ik in ieder geval iets kan gaan doen, dat ik leuk vind.
Ik denk dat ik veroordeeld ben tot armoede en het doen van vrijwilligerswerk. Het voordeel van het laatste is, dat ik in ieder geval iets kan gaan doen, dat ik leuk vind.
maandag 25 juni 2012
Woon je nou?
"Hé, hallo met mij, kom effe een bakkie halen en je nieuwe woning bezichtigen, komt 't uit?"
"Ik snap er geen ruk van, heet dat niet Werkmansbloei?"
"Hal-loooooo! 't Hield wat, maar ik ben er gekomen, wat woon je hier mooooi!!!"
– Ja joh, prima, altijd welkom, weet je toch? –
"Je woont op de Nieuwmarkt 30 hè? Is dat bij de Martinushof, tegenover de dokter?"
– Nee, ik woon achter het St. Anthony Gasthuis, tegenover de HEMA. –
"Ooooh, je woont op de Appelmarkt, niet op de Nieuwmarkt?!"
– Nee, op de Nieuwmarkt, achter het St. Anthony Gasthuis, tegenover de achter uitgang van de HEMA –
 |
| Nieuwmarkt 30 (deur rechts), Bolsward |
"Dus op de oude Koemarkt?"
– Ja, dat klopt. –
"Huur je een appartementje in het St. Anthony Gasthuis? Da 's wel krap wonen, toch?"
– Nee, we hebben een tuinkamerwoning, áchter het St. Anthony Gasthuis, aan het hofje.... –
"Ooooooooooh, op het Klein Gasthuis?"
– Nee, want dan zou ik dat wel als adres opgeven, we wonen op de Nieuwmarkt 30, achter het St. Anthony Gasthuis, op het hofje dat uitkijkt op de Skilwyk, zeg maar tegenover de tandarts... –
 |
| St. Anthony Gasthuis, hoek Skilwyk/Nieuwmarkt |
"Ja, maar dat is toch het Klein Gasthuis?"
– Weer fout, het Klein Gasthuis is onder het poortje door op de kruising Skilwyk/Laag Bolwerk/Gysbert Japicxlaan, wij wonen gewoon rechts daarvan, aan die binnentuin die uitkijkt op die tandkliniek en de vroegere videotheek, naast het Meniste Skil, er staat in die tuin een enorme roodbeuk, die er nu schitterend bij staat. –
 |
| Tuin achter St. Anthony Gasthuis met roodbeuk en woningen (achtergrond). |
 |
| Poortje naar Klein Gasthuis, rechts roodbeuk. |
"Ik snap er geen ruk van, heet dat niet Werkmansbloei?"
– Nee man, voor slimmeriken als jij hebben ze de TomTom uitgevonden denk'?! De Werkmansbloei is bij de St. Jansbrug, richting begraafplaats. Wij zitten een brug verder bij Plein 1455 én daar de stad in, de Skilwyk op, de eerste straat links op de Skilwyk is de Nieuwmarkt en op de hoek daarvan zie je een hek, dat loopt tot een groot gebouw uit het jaar Kruik met een barokke gevel, oftewel het St. Anthony Gasthuis met achter het hek een prachtige tuin met 4 voormalige bagijnen-woninkjes en in zo'n woninkje woon ik, om precies te zijn, het eerste woninkje achter het hoofdgebouw. God, wat word ik moe van je....... –
 |
| Achtergevel St. Anthony Gasthuis met binnentuin. |
"Nou zeg, ik vraag het toch netjes? Maar het begint te dagen. Kan ik via de Nieuwmarkt daar komen?"
– Ha eindelijk, een constructieve vraag, ik geloof dat ik weer van je ga houden...., dat klopt, die grote eiken deur met de nummers 26 t/m 36, daar aanbellen, dan gaat de deur open, doorlopen tot de volgende deur, dan sta je op het hofje en dan moet je aanbellen bij de tweede deur, nummer 30 dus. –
"Ok, ik ben de HEMA doorgelopen en steek nu over om bij je aan te bellen........ Hé wat grappig, de deur gaat automatisch open. Zo...... doorlopen, volgende deur....... Verdikke, daar zit geen beweging in, hoe werkt dat?"
– Heere, schenk wijsheid!! Als je goed kijkt zie je op de muur een knop met daarop deur openen, bevinger die eens..... –
 |
| Tuinkamerwoninkjes, de achterste rechts is van ons. |
 |
| Nogmaals ons huisje, frontaal gefotografeerd. |
"Hal-loooooo! 't Hield wat, maar ik ben er gekomen, wat woon je hier mooooi!!!"
– Hoi, mag je zeggen ja. Mag ik "Eitje Tik met je doen, met de bolle kant van de pollepel? –
"Hoe bedoel je?...... Au!!!!!!!!
zondag 24 juni 2012
Summer blues
Vanmiddag hielp ik mijn echtvriendin met haar eerste blog. Ze is verstokt, overtuigd en belijdend digibeet. Dat heeft tot gevolg dat ik haar digitale achtervang ben. Schuldbewust kwijt ik mij van mijn taak. Al 27 jaar hou ik hartgrondig van haar en dan doe je dat soort dingen. Digitale achtervang zijn.
Tegelijkertijd realiseer ik, dat mijn eigen blogleven wat kwijnend is, de laatste werd op 29 december vorig jaar gepubliceerd. We gaan er weer wat aan doen, vooral omdat er een interessante periode aangebroken is.
We zijn verhuisd. In eerdere blogs heeft u kunnen lezen, dat het maatschappelijk gezien niet heel erg voor de wind gaat in huize Kamps en dat we eigenlijk de hypotheek niet meer konden opbrengen. Dat heeft er toe geleid, dat er na verloop van tijd een achterstand in de betaling van de hypotheek ontstond en uiteindelijk kregen we begin dit jaar een schrijven, waarin ons werd gemaand om ons huis voor 1 april 2012 te hebben verkocht. Anders werd de hypotheek opgezegd en het huis ter veiling aangeboden door de bank.
In maart kregen we ons huidig onderkomen aangeboden. Een goed netwerk hebben is heel belangrijk deze dagen. Uiteraard veel kleiner dan ons z,g, "eigendom", maar voldoende voor een middelbaar echtpaar met uitgevlogen kinderen.
Op 28 april zijn we uiteindelijk verhuisd. Ik heb een bloedhekel aan verhuizen, het schijnt na het verlies van een kind of een echtscheiding, het meest traumatische te zijn wat een mens in zijn leven kan meemaken. Zoals ik al zei, een bloedhekel, dus heb ik het in mijn volwassen leven al zeven keer gedaan.
Maar nu we er eenmaal zitten voelen wij ons toch wel opgelucht en heel tevreden. De foto licht slecht een klein tipje van de sluier op, maar we hebben de mooiste aangelegde tuin van Bolsward voor onze deur en we hoeven er niets aan te doen. De huurprijs is heel bescheiden en daar zijn we ook heel tevreden over.
Op 8 mei kregen we van de Rabobank een brief in de bus en de volgende dag hetzelfde exemplaar, maar dan aangetekend. Dat we ondanks herhaalde waarschuwingen voor de consequenties in gebreke waren gebleven voor wat betreft de achterstand in de betalingen van de hypotheek en dat daarom de hypotheek met onmiddellijke ingang werd opgezegd. Wij dienden voor 22 mei meer het uitstaande hypotheekbedrag en daarbij opgeteld de ontstane achterstand in betalingen over te maken plus een paar nog nader te bepalen pro memorieposten en anders zouden de voorbereidingen worden getroffen voor de veiling van het onderpand, te weten Broerestraat 5 en 5a in Bolsward. Tegen beter weten in keek ik in mijn portemonnee, met daarin 6 zegels van de Poiesz-supermarkt, 2 stuivers, een kassabon van de HEMA en twee winkelwagen-munten. Over de inhoud van de beurs van mijn lief maakte ik mij geen illusies, we gingen dat niet redden voor 22 mei. Ik somberde het een en ander via Facebook diezelfde avond en via mijn broertje kreeg ik een boodschap van gene zijde: "Jan, denk maar aan wat onze oude moeder zou hebben gezegd: 'Ze krabben het maar uit m'n kont'."
't Is nu 24 juni 2012. Sinds de "vriendelijke" brieven van 8 en 9 mei is het akelig stil aan het front voor wat betreft de hypotheekgever (RABO). Ik beloof u plechtig dat ik over de afwikkeling de nodige blogs zal schrijven. Dat kan heel leerzaam zijn, hoe de procedure rond de gedwongen verkoop van een huis zal verlopen. Ik weet het, wij zijn zelf verantwoordelijk voor onze zaken, maar toch heb ik ook niet gevraagd om deze situatie, waarin je praktisch werkloos raakt en door je leeftijd steeds verder van de arbeidsmarkt af komt te staan. Je kennis veroudert en je hebt geen middelen om daar wat aan te veranderen.
Afgelopen week was er een uitzending van "Hollandse Zaken" van de 50+-omroep (gottegot, ik behoor tot de doelgroep) Max over een man die zelfmoord pleegde bij de personeelsingang van de plaatselijke RABO-bank omdat zijn pand ook gedwongen geveild werd. Heel tragisch en heel schokkend, het brengt de crisis wel heel erg dichtbij. Niets voor mij. Ik ben niet suïcidaal en als ik me hier voor de personeelsingang van de plaatselijke RABO-bank van kant maak vinden ze me pas over een paar weken en dat lijkt me niks. Ik sta sowieso al rot op foto's.
Tegelijkertijd realiseer ik, dat mijn eigen blogleven wat kwijnend is, de laatste werd op 29 december vorig jaar gepubliceerd. We gaan er weer wat aan doen, vooral omdat er een interessante periode aangebroken is.
We zijn verhuisd. In eerdere blogs heeft u kunnen lezen, dat het maatschappelijk gezien niet heel erg voor de wind gaat in huize Kamps en dat we eigenlijk de hypotheek niet meer konden opbrengen. Dat heeft er toe geleid, dat er na verloop van tijd een achterstand in de betaling van de hypotheek ontstond en uiteindelijk kregen we begin dit jaar een schrijven, waarin ons werd gemaand om ons huis voor 1 april 2012 te hebben verkocht. Anders werd de hypotheek opgezegd en het huis ter veiling aangeboden door de bank.
In maart kregen we ons huidig onderkomen aangeboden. Een goed netwerk hebben is heel belangrijk deze dagen. Uiteraard veel kleiner dan ons z,g, "eigendom", maar voldoende voor een middelbaar echtpaar met uitgevlogen kinderen.
 |
| Oud adres, Broerestraat 5 en 5a, Bolsward |
 |
| Nieuw adres, Nieuwmarkt 30, Bolsward |
Op 28 april zijn we uiteindelijk verhuisd. Ik heb een bloedhekel aan verhuizen, het schijnt na het verlies van een kind of een echtscheiding, het meest traumatische te zijn wat een mens in zijn leven kan meemaken. Zoals ik al zei, een bloedhekel, dus heb ik het in mijn volwassen leven al zeven keer gedaan.
Maar nu we er eenmaal zitten voelen wij ons toch wel opgelucht en heel tevreden. De foto licht slecht een klein tipje van de sluier op, maar we hebben de mooiste aangelegde tuin van Bolsward voor onze deur en we hoeven er niets aan te doen. De huurprijs is heel bescheiden en daar zijn we ook heel tevreden over.
Op 8 mei kregen we van de Rabobank een brief in de bus en de volgende dag hetzelfde exemplaar, maar dan aangetekend. Dat we ondanks herhaalde waarschuwingen voor de consequenties in gebreke waren gebleven voor wat betreft de achterstand in de betalingen van de hypotheek en dat daarom de hypotheek met onmiddellijke ingang werd opgezegd. Wij dienden voor 22 mei meer het uitstaande hypotheekbedrag en daarbij opgeteld de ontstane achterstand in betalingen over te maken plus een paar nog nader te bepalen pro memorieposten en anders zouden de voorbereidingen worden getroffen voor de veiling van het onderpand, te weten Broerestraat 5 en 5a in Bolsward. Tegen beter weten in keek ik in mijn portemonnee, met daarin 6 zegels van de Poiesz-supermarkt, 2 stuivers, een kassabon van de HEMA en twee winkelwagen-munten. Over de inhoud van de beurs van mijn lief maakte ik mij geen illusies, we gingen dat niet redden voor 22 mei. Ik somberde het een en ander via Facebook diezelfde avond en via mijn broertje kreeg ik een boodschap van gene zijde: "Jan, denk maar aan wat onze oude moeder zou hebben gezegd: 'Ze krabben het maar uit m'n kont'."
't Is nu 24 juni 2012. Sinds de "vriendelijke" brieven van 8 en 9 mei is het akelig stil aan het front voor wat betreft de hypotheekgever (RABO). Ik beloof u plechtig dat ik over de afwikkeling de nodige blogs zal schrijven. Dat kan heel leerzaam zijn, hoe de procedure rond de gedwongen verkoop van een huis zal verlopen. Ik weet het, wij zijn zelf verantwoordelijk voor onze zaken, maar toch heb ik ook niet gevraagd om deze situatie, waarin je praktisch werkloos raakt en door je leeftijd steeds verder van de arbeidsmarkt af komt te staan. Je kennis veroudert en je hebt geen middelen om daar wat aan te veranderen.
Afgelopen week was er een uitzending van "Hollandse Zaken" van de 50+-omroep (gottegot, ik behoor tot de doelgroep) Max over een man die zelfmoord pleegde bij de personeelsingang van de plaatselijke RABO-bank omdat zijn pand ook gedwongen geveild werd. Heel tragisch en heel schokkend, het brengt de crisis wel heel erg dichtbij. Niets voor mij. Ik ben niet suïcidaal en als ik me hier voor de personeelsingang van de plaatselijke RABO-bank van kant maak vinden ze me pas over een paar weken en dat lijkt me niks. Ik sta sowieso al rot op foto's.
Abonneren op:
Posts (Atom)