"Het ziet er niet best uit, meneer Kamps, ik zal mijn best doen, meer kan ik niet beloven, ik wens u veel kracht en sterkte de komende tijd". We schrijven dinsdagochtend 9 december 1998 en ik zit, samen met mijn echtgenote in de spreekkamer van een chirurg in het Medisch Centrum Alkmaar. Ik was al een tijd min en had om de één of andere onverklaarbare manier last van bloedarmoede en, naar ik in eerste instantie dacht, aanvallen van maagzuur. Op zondag 7 december kukelde ik van de tribune van boven naar beneden tijdens de wedstrijd AZ - FC Twente in de Alkmaarder Hout, vanwege de bloedarmoede was ik niet meer in staat mijn lichaam op temperatuur te houden, het was rond het vriespunt die dag. De chirurg had me net aan het verstand gebracht dat ik een groot kwaadaardig gezwel had in mijn dikke darm, dat mijn vooruitzichten sombertjes waren en tussen de regels door begreep ik maar al te goed dat ik geacht werd mijn akte van berouw op te maken. Ik was 44 jaar en 5 dagen later zou ik mijn 45e verjaardag vieren. Wel, dat gebeurde, genoeg naar binnen gekregen op maandag 14 december in het ziekenhuis. Als voorbereiding op de zware operatie de volgende dag moest ik vier liter vloeistof naar binnen werken, die mijn darmen zouden schoon maken. Heel gezellige verjaardag. Het vervolg moge duidelijk zijn..... Het is inmiddels half maart 2016, ik ben 62 jaar and alive and kicking.....
Over deze tijd kreeg ik regelmatig flashbacks bij het zien van de 2doc "Sterfelijk zijn...." over het boek dat de chirurg Atul Gawande schreef over zijn worsteling om terminale patïenten te vertellen dat het einde nadert en dat zij voorbereidingen moeten treffen. In de documentaire liet hij diverse artsen aan het woord komen, die vertelden hoe zij omgingen met die zogenaamde slecht nieuws gesprekken, waarin zij hun patiënten moesten vertellen, dat ze uitbehandeld waren en dat er moest worden nagedacht, hoe zij hun laatste tijd op dit ondermaanse wilden doorbrengen en hoe de palliatieve zorg moest plaatsvinden. Ook werden er diverse voorbeelden gefilmd van mensen in hun laatste weken.....
Er is een cultuurverschil tussen de Verenigde Staten en Europa, met name Nederland. In de eerste alinea maak ik al duidelijk, dat in mijn geval er meteen open kaart werd gespeeld. Komt koud op je dak, maar ik geloof niet dat ik het anders zou willen hebben meegemaakt. Natuurlijk ben je flabbergasted en van het paadje af, als je zoiets te horen krijgt, maar daarna ga je nadenken. En dan blijkt dat je, zeker op die leeftijd, nog eerst wel even een potje wil knokken, voordat je die tunnel met dat witte licht binnen stapt...
Bij de mensen in de Amerikaanse documentaire was dat hele traject al bewandeld en moesten de mensen met alle tact die mogelijk was, worden overtuigd dat het einde verhaal was en hoe moeilijk dat is voor een arts, die daarmee zijn of haar nederlaag moet erkennen. Vooral in het geval van de neuro-oncoloog, die met bijna 90% van haar patiënten dit soort gesprekken moest voeren. Respect voor zo iemand, blij dat het mijn vak niet is, in één zin samengevat.
Iets positiefs dat mij opviel in deze documentaire. De bevolkingssamenstelling van de Verenigde Staten is multicultureel. De Spanjaarden, Engelsen, Fransen en Hollanders die er vanaf het einde van de vijftiende eeuw landden moordden vakkundig de oorspronkelijke bewoners uit en sindsdien is het een immigratieland. Daar hebben ze het niet over allochtonen en autochtonen. De Amerikaan is multi-etnisch en denkt daarover verder niet na. Natuurlijk, racisme heb je overal, maar dat is helaas moeilijk uitroeibaar. Ik heb daarover al eens een verhandeling gehouden in mijn blog over de wet van Jante (http://boalsertermaat.blogspot.nl/2013/11/maaiveldcultuur-de-wet-van-jante-en-de.html).
Het kan wel, de multi-culturele samenleving. Nu wij nog.......
Ik draag dit stuk op aan mijn vrienden Ruud en Trudy van Balen. Zij hebben nog maar kort geleden laten zien, toen Ruud na een vreselijke ziekte overleed, hoe je groots afscheid kunt nemen. Zij zijn een voorbeeld voor mij.
Aanmelden bij Boalserter Maat
Posts
Alle reacties
dinsdag 15 maart 2016
dinsdag 9 februari 2016
Super vrijwilliger?
Ik moet nog een tijdje verplicht solliciteren totdat ik ook wettelijk te oud en versleten ben om te werken.Ik ben van eind 1953 en mag werken tot augustus 2020, dus reken maar uit, hoe lang het voor u duurt totdat u afgestofd en in de kast mag... Van degenen die nu van de middelbare school af komen en een beroepsopleiding gaan volgen of verder studeren, zal het overgrote deel moeten werken tot 15 jaar na hun overlijden...... Want gemiddeld worden we allemaal ouder en dus knappen we het ook allemaal samen op..... Het leven is zwaar..... Maar daar heb ik het wel vaker over.
Maar goed, het UWV wil, dat ik vier keer in de maand een sollicitatie pleeg en dat doe ik dan ook braaf..... Met bewijs van goed gedrag. In de loop der tijden veranderen de sollicitatiebrieven wat. Vroeger, waren ze enthousiast met een dynamische blik in de toekomst en mijn bijdrage daarin. Tegenwoordig zijn ze wat rustiger, mijn ambitie is wat getemperd, niet in de laatste plaats vanwege het feit dat het eind van de tunnel heel in de verte schemert, nog 4 jaar en 6 maanden welgeteld.....
Ik solliciteer op baantjes als ict-medewerker of conciërge in het onderwijs en chauffeur op een bestelautootje of iets dergelijks. Af en toe krijg ik een schriftelijke afwijzing en dat vind ik dan weer positief, want dan hebben ze in ieder geval mijn emailadres gelezen. Vaak hoor ik ook helemaal niets en dat geeft dan weer hoop, omdat ik dan misschien nog kans maak.....
Ondertussen doe ik vrijwilligerswerk. Bij de voetbalvereniging, bij het burgerplatform Bezuinigingsdialoog van de gemeente Sudwest-Fryslan, voor de Fiets Elfstedentocht, voor het Volksdansfestival, bij de Bridgeclub..... Ik vermaak me prima en ben tevreden met mijn uitkering, het zal wel moeten. Ik ben te arm om een bijscholing te kunnen financieren en te lui om te stelen. Ondernemersbloed stroomt niet door mijn aderen, zoals mijn omgeving heeft moeten ervaren.
Maar ook voor het vrijwilligerswerk worden buffers opgeworpen. Deze kreeg ik vanmiddag in mijn meeldoos:
Chauffeur Medische Dienst (vrijwilligersfunctie)
Let wel!!! Het gaat hier om een vrijwilligersfunctie he? Niet om betaald werk. Ook daar zijn mensen zoals ik binnenkort niet meer voor geschikt. Om wc-rollen op te hangen heb je tegenwoordig al een HBO-opleiding Facilitair nodig. En als je dat goed kunt, zonder scheurtjes in het wc-papier te maken, dan wordt er na vijf jaar stage over gedacht om je een betaald contract aan te bieden.... 0,1 fte.... voor drie maanden, met kans op verlenging, dat dan weer wel.
Ik geef de moed op in dit land. Of er moet worden gediscussieerd over het volgende voorstel. Flikker dit jaar alle managers die VVD hebben gestemd met het emotionele bewustzijn van een hongerige zeekrokodil het land uit, samen met de bewindslieden waarop zij hebben gestemd. Je moet dan toch makkelijk op zo'n 50.000 stuks kunnen komen. Dan kunnen er wat mij betreft rustig 30.000 goedwillende vluchtelingen bij komen. Win win situatie..... Misschien dat we dan weer voor elkaar kunnen gaan zorgen en iedereen genoeg kansen en middelen gunnen.
Maar goed, het UWV wil, dat ik vier keer in de maand een sollicitatie pleeg en dat doe ik dan ook braaf..... Met bewijs van goed gedrag. In de loop der tijden veranderen de sollicitatiebrieven wat. Vroeger, waren ze enthousiast met een dynamische blik in de toekomst en mijn bijdrage daarin. Tegenwoordig zijn ze wat rustiger, mijn ambitie is wat getemperd, niet in de laatste plaats vanwege het feit dat het eind van de tunnel heel in de verte schemert, nog 4 jaar en 6 maanden welgeteld.....
Ik solliciteer op baantjes als ict-medewerker of conciërge in het onderwijs en chauffeur op een bestelautootje of iets dergelijks. Af en toe krijg ik een schriftelijke afwijzing en dat vind ik dan weer positief, want dan hebben ze in ieder geval mijn emailadres gelezen. Vaak hoor ik ook helemaal niets en dat geeft dan weer hoop, omdat ik dan misschien nog kans maak.....
Ondertussen doe ik vrijwilligerswerk. Bij de voetbalvereniging, bij het burgerplatform Bezuinigingsdialoog van de gemeente Sudwest-Fryslan, voor de Fiets Elfstedentocht, voor het Volksdansfestival, bij de Bridgeclub..... Ik vermaak me prima en ben tevreden met mijn uitkering, het zal wel moeten. Ik ben te arm om een bijscholing te kunnen financieren en te lui om te stelen. Ondernemersbloed stroomt niet door mijn aderen, zoals mijn omgeving heeft moeten ervaren.
Maar ook voor het vrijwilligerswerk worden buffers opgeworpen. Deze kreeg ik vanmiddag in mijn meeldoos:
Chauffeur Medische Dienst (vrijwilligersfunctie)
XXXXXX
Vrijwilligerswerk
Vrijwilligerswerk
| XXXXXXl is de Medische Dienst van het XXXXX. Met ruim 400 artsen, verpleegkundigen, fysiotherapeuten en ambulancechauffeurs bieden wij professionele begeleiding bij diverse (sport)evenementen en festivals in binnen- en buitenland. Verantwoordelijkheden Het ondersteunen en uitvoeren van werkzaamheden die betrekking hebben op veilig rijden van een voertuig van de Medische Dienst en assisteren van de arts en/of verpleegkundige bij de zorgverlening. Taken
Heb je interesse in deze functie? Stuur dan een mail met je C.V. naar xxxxxxxx o.v.v. sollicitatie chauffeur Medische dienst |
Let wel!!! Het gaat hier om een vrijwilligersfunctie he? Niet om betaald werk. Ook daar zijn mensen zoals ik binnenkort niet meer voor geschikt. Om wc-rollen op te hangen heb je tegenwoordig al een HBO-opleiding Facilitair nodig. En als je dat goed kunt, zonder scheurtjes in het wc-papier te maken, dan wordt er na vijf jaar stage over gedacht om je een betaald contract aan te bieden.... 0,1 fte.... voor drie maanden, met kans op verlenging, dat dan weer wel.
Ik geef de moed op in dit land. Of er moet worden gediscussieerd over het volgende voorstel. Flikker dit jaar alle managers die VVD hebben gestemd met het emotionele bewustzijn van een hongerige zeekrokodil het land uit, samen met de bewindslieden waarop zij hebben gestemd. Je moet dan toch makkelijk op zo'n 50.000 stuks kunnen komen. Dan kunnen er wat mij betreft rustig 30.000 goedwillende vluchtelingen bij komen. Win win situatie..... Misschien dat we dan weer voor elkaar kunnen gaan zorgen en iedereen genoeg kansen en middelen gunnen.
maandag 25 januari 2016
Maurice loves Greet....
De PVV staat in de laatste peiling van Maurice de Hond op 42 zetels...... Ik word daar wat somber van al zeggen peilingen lang niet alles en heeft Maurice het wel vaker mis gehad. Maar het toont wel het failliet van het huidige politieke stelsel aan.
Nog wat feitjes.... De PVV stemt in de zorg- en sociale vraagstukken tot nu toe altijd met de regeringsvoorstellen mee.... Items als Nederland uit de EU en de gulden terug zijn 100 procent onhaalbaar en onbetaalbaar.... Vreemdelingenhaat en geloofsvervolging heeft tot nu toe altijd tot bloedige oorlogen geleid (zie WO2 en Joegoslavië) en zo kan ik nog wel even doorgaan.....
Maar laat Geert de grootste partij worden, met zeg maar eens wat, 50 zetels in de Tweede Kamer, dan moet hij nog steeds een coalitie vormen om de meerderheid en een levensvatbare regering te krijgen. Lukt hem niet.... En anders blokkeert de Eerste Kamer wel elk wetsvoorstel..... Maar het zou al een hoop helpen als de huidige ploeg zo langzamerhand wat meer de zwijgende meerderheid tegemoet zou komen.....
Bijvoorbeeld er voor zorgen dat de voedselbanken niet meer nodig zijn en dat het eigen risico in de zorg verdwijnt..... Goed dat we vluchtelingen helpen, maar zorg er dan ook voor dat alle inwoners van dit land goed te eten hebben, een dak boven hun hoofd hebben met gas, elektra en stromend water. Dat die inwoners ook zonder angst voor de financiële gevolgen naar de dokter durven te gaan. Dan maak je die geblondeerde schreeuwlelijk vanzelf monddood.....
En bang voor de eerbaarheid van uw dochter? Ach, er zijn er hier ook zat, die niet op mijn zussie mogen passen........
Nog wat feitjes.... De PVV stemt in de zorg- en sociale vraagstukken tot nu toe altijd met de regeringsvoorstellen mee.... Items als Nederland uit de EU en de gulden terug zijn 100 procent onhaalbaar en onbetaalbaar.... Vreemdelingenhaat en geloofsvervolging heeft tot nu toe altijd tot bloedige oorlogen geleid (zie WO2 en Joegoslavië) en zo kan ik nog wel even doorgaan.....
Maar laat Geert de grootste partij worden, met zeg maar eens wat, 50 zetels in de Tweede Kamer, dan moet hij nog steeds een coalitie vormen om de meerderheid en een levensvatbare regering te krijgen. Lukt hem niet.... En anders blokkeert de Eerste Kamer wel elk wetsvoorstel..... Maar het zou al een hoop helpen als de huidige ploeg zo langzamerhand wat meer de zwijgende meerderheid tegemoet zou komen.....
Bijvoorbeeld er voor zorgen dat de voedselbanken niet meer nodig zijn en dat het eigen risico in de zorg verdwijnt..... Goed dat we vluchtelingen helpen, maar zorg er dan ook voor dat alle inwoners van dit land goed te eten hebben, een dak boven hun hoofd hebben met gas, elektra en stromend water. Dat die inwoners ook zonder angst voor de financiële gevolgen naar de dokter durven te gaan. Dan maak je die geblondeerde schreeuwlelijk vanzelf monddood.....
En bang voor de eerbaarheid van uw dochter? Ach, er zijn er hier ook zat, die niet op mijn zussie mogen passen........
woensdag 2 december 2015
Solliciteren tot je AOW
In Nederland waren er op 30 november 2015 135.000 mensen van 55 jaar en ouder die gebruik maakten van de WW. Oftewel, werkloos. Dat is slechts een indicatie want de WW duurt maximaal 37 maanden, afhankelijk hoeveel jaar je hebt gewerkt voordat je in de WW komt. Tellen we daar de mensen bij op die inmiddels al in de bijstand zijn beland en degenen die niets krijgen omdat hun partner of een andere huisgenoot genoeg inkomen verwerft dan zou het me niet verbazen als het aantal werkloze 55 plussers de 300.000 passeert.
Met ingang van 1 januari 2016 wordt de verhoging van de AOW ineens versneld ingevoerd met drie maanden per jaar. Dat betekent dat iemand, die op 1 mei 1954 is geboren, pas op zijn of haar 67e verjaardag (1 mei 2021 dus) gebruik mag maken van de Algemene Ouderdoms Wet, afgekort de AOW. Ondergetekende is van 14 december 1953 en heeft het onmetelijke "geluk" dat hij de AOW in gaat met 66 jaar en 8 maanden, op 14 augustus 2020. Ik ben ontroerd.
Als je de pech hebt om ontslagen te worden en je bent boven de 50 jaar oud, dan wordt het een groot probleem om weer een baan te vinden. Deze trend bestaat al jaren maar wordt door Den Haag maar moeizaam geloofd en geaccepteerd. Sinds de jaren zeventig hadden we daar de WAO (Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering) voor en later de VUT. Overbodige ouderen met (ook vage) gezondheidsklachten werden razend snel door de voorganger van het UWV (Uitvoeringsinstituut Werknemers Verzekeringen), het GAK (Gemeenschappelijk Administratie Kantoor) afgekeurd en bleven tot hun 65e thuis met een uitkering van 80% van het laatst verdiende loon, later bij de eerste bezuinigingsrondes door het kabinet Van Agt verlaagd naar 70 procent. Dit werd keurig elk jaar geïndexeerd, zodat men in de pas bleef lopen met het landelijke welvaartsbeeld. Nederland was in die jaren een sociaal paradijs en het gevoel "uitgerangeerd" te zijn werd deels gecompenseerd door het gegarandeerde inkomen. Mensen, die gezond bleven kregen veelal na hun 60e tot 62e de gelegenheid gebruik te maken van Vervroegde UitTreding oftewel de VUT. De beloning was hetzelfde, een hoog percentage van het laatst verdiende loon tot hun 65e.
Al deze regelingen zijn inmiddels weg bezuinigd. Voor de WAO is de WIA (Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen) in de plaats gekomen, maar om daarvoor in aanmerking te komen moet de aanvrager dusdanig veel mankeren, dat deelname aan het arbeidsproces onmogelijk is. In extreme gevallen zijn uitbehandelde kankerpatiënten gekort op hun uitkering, omdat ze niet solliciteerden naar werk.
In 2015 is het zo dat mensen die werkloos zijn, verplicht minimaal 4 sollicitatie-activiteiten in de maand moeten kunnen aantonen aan het UWV of andere uitkerings-instantie. Dat geldt voor een 25-jarige, maar ook voor iemand die 1 maand voor de AOW gerechtigde leeftijd is. Alleen als men op 64-jarige leeftijd de baan verliest, vervalt de sollicitatieplicht. Dat betekent, dat iemand die de baan verliest op de leeftijd van 63 jaar en 10 maanden, verplicht is te solliciteren totdat de AOW-leeftijd bereikt is. Gek wordt je van die regelgeving.
Sinds 1 augustus 2013 ben ik officieel honderd procent werkloos. Ik doe alleen nog maar vrijwilligerswerk. Solliciteer trouw minimaal 4 keer in de maand en krijg evenzovele afwijzingen, vaak binnen een week na sollicitatie. Dat zeg ik niet helemaal correct, ongeveer 3 op de 4 sollicitaties worden beantwoord. 25 procent van de potentiële werkgevers antwoordt niet eens.
Sollicitatiecursussen gedaan? Jazeker, in de loop van mijn meer dan 40 jaar durende carrière meerdere. CV tiptop in orde? Tuurlijk, wordt regelmatig veranderd en gelezen door kritische ogen. Netwerk groot genoeg? Ik ken een heleboel mensen, waaronder honderden oud-collega's, die ik regelmatig spreek en hoor.
Waarom lukt het dan niet? Wel, ik ben op een haar na 62 en dat is wat de oorzaak is. Ik werk al een paar jaar niet meer betaald, mijn kennis is verouderd en mijn CV liegt niet. Dus een sollicitatiebrief van mij zou kunnen luiden: "Geachte ....., met enthousiasme reageer ik op de vacature die u momenteel heeft uitstaan. Ik meen aan de gestelde eisen te kunnen voldoen, zoals vermeld in mijn CV. Oftewel: eigenlijk kan ik helemaal niets."
Waarom investeer je dan niet in jezelf Kamps en ga je je kennis niet opfrissen door cursussen te doen en zo? Nou....... je kan van alles zeggen van ons sociale stelsel, maar niet, dat je daar een cursus van vijftienduizend Euro mee kan financieren, nog los van het feit, dat het behaalde papiertje geen garantie is voor een baan.....
De SP heeft in de behandeling van de begroting van Sociale Zaken twee voorstellen gedaan: De verplichting voor 60-plussers om te solliciteren opheffen en de versnelde invoering van de verhoging van de AOW-leeftijd voor 2016 op te schorten.
Af en toe geloof je nog in Kamerleden. Jammer dat de SP maar 15 zetels in de Tweede Kamer heeft en 9 in de Eerste Kamer. De rest van de Tweede Kamer wil liever nog even doorgaan met het Baby Boomer pesten....... Jammer.
Met ingang van 1 januari 2016 wordt de verhoging van de AOW ineens versneld ingevoerd met drie maanden per jaar. Dat betekent dat iemand, die op 1 mei 1954 is geboren, pas op zijn of haar 67e verjaardag (1 mei 2021 dus) gebruik mag maken van de Algemene Ouderdoms Wet, afgekort de AOW. Ondergetekende is van 14 december 1953 en heeft het onmetelijke "geluk" dat hij de AOW in gaat met 66 jaar en 8 maanden, op 14 augustus 2020. Ik ben ontroerd.
Als je de pech hebt om ontslagen te worden en je bent boven de 50 jaar oud, dan wordt het een groot probleem om weer een baan te vinden. Deze trend bestaat al jaren maar wordt door Den Haag maar moeizaam geloofd en geaccepteerd. Sinds de jaren zeventig hadden we daar de WAO (Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering) voor en later de VUT. Overbodige ouderen met (ook vage) gezondheidsklachten werden razend snel door de voorganger van het UWV (Uitvoeringsinstituut Werknemers Verzekeringen), het GAK (Gemeenschappelijk Administratie Kantoor) afgekeurd en bleven tot hun 65e thuis met een uitkering van 80% van het laatst verdiende loon, later bij de eerste bezuinigingsrondes door het kabinet Van Agt verlaagd naar 70 procent. Dit werd keurig elk jaar geïndexeerd, zodat men in de pas bleef lopen met het landelijke welvaartsbeeld. Nederland was in die jaren een sociaal paradijs en het gevoel "uitgerangeerd" te zijn werd deels gecompenseerd door het gegarandeerde inkomen. Mensen, die gezond bleven kregen veelal na hun 60e tot 62e de gelegenheid gebruik te maken van Vervroegde UitTreding oftewel de VUT. De beloning was hetzelfde, een hoog percentage van het laatst verdiende loon tot hun 65e.
Al deze regelingen zijn inmiddels weg bezuinigd. Voor de WAO is de WIA (Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen) in de plaats gekomen, maar om daarvoor in aanmerking te komen moet de aanvrager dusdanig veel mankeren, dat deelname aan het arbeidsproces onmogelijk is. In extreme gevallen zijn uitbehandelde kankerpatiënten gekort op hun uitkering, omdat ze niet solliciteerden naar werk.
In 2015 is het zo dat mensen die werkloos zijn, verplicht minimaal 4 sollicitatie-activiteiten in de maand moeten kunnen aantonen aan het UWV of andere uitkerings-instantie. Dat geldt voor een 25-jarige, maar ook voor iemand die 1 maand voor de AOW gerechtigde leeftijd is. Alleen als men op 64-jarige leeftijd de baan verliest, vervalt de sollicitatieplicht. Dat betekent, dat iemand die de baan verliest op de leeftijd van 63 jaar en 10 maanden, verplicht is te solliciteren totdat de AOW-leeftijd bereikt is. Gek wordt je van die regelgeving.
Sinds 1 augustus 2013 ben ik officieel honderd procent werkloos. Ik doe alleen nog maar vrijwilligerswerk. Solliciteer trouw minimaal 4 keer in de maand en krijg evenzovele afwijzingen, vaak binnen een week na sollicitatie. Dat zeg ik niet helemaal correct, ongeveer 3 op de 4 sollicitaties worden beantwoord. 25 procent van de potentiële werkgevers antwoordt niet eens.
Sollicitatiecursussen gedaan? Jazeker, in de loop van mijn meer dan 40 jaar durende carrière meerdere. CV tiptop in orde? Tuurlijk, wordt regelmatig veranderd en gelezen door kritische ogen. Netwerk groot genoeg? Ik ken een heleboel mensen, waaronder honderden oud-collega's, die ik regelmatig spreek en hoor.
Waarom lukt het dan niet? Wel, ik ben op een haar na 62 en dat is wat de oorzaak is. Ik werk al een paar jaar niet meer betaald, mijn kennis is verouderd en mijn CV liegt niet. Dus een sollicitatiebrief van mij zou kunnen luiden: "Geachte ....., met enthousiasme reageer ik op de vacature die u momenteel heeft uitstaan. Ik meen aan de gestelde eisen te kunnen voldoen, zoals vermeld in mijn CV. Oftewel: eigenlijk kan ik helemaal niets."
Waarom investeer je dan niet in jezelf Kamps en ga je je kennis niet opfrissen door cursussen te doen en zo? Nou....... je kan van alles zeggen van ons sociale stelsel, maar niet, dat je daar een cursus van vijftienduizend Euro mee kan financieren, nog los van het feit, dat het behaalde papiertje geen garantie is voor een baan.....
De SP heeft in de behandeling van de begroting van Sociale Zaken twee voorstellen gedaan: De verplichting voor 60-plussers om te solliciteren opheffen en de versnelde invoering van de verhoging van de AOW-leeftijd voor 2016 op te schorten.
Af en toe geloof je nog in Kamerleden. Jammer dat de SP maar 15 zetels in de Tweede Kamer heeft en 9 in de Eerste Kamer. De rest van de Tweede Kamer wil liever nog even doorgaan met het Baby Boomer pesten....... Jammer.
dinsdag 13 oktober 2015
Overdenking
Nederland raaskalt al een tijdje....
De regering die het land ziet als een economie, vechtend om een plaatsje op de vrije markt.... De mensen zijn geen groep individuen waarvan het welzijn op de eerste plaats staat, maar ondernemers, werknemers, werkzoekenden en nuttelozen, zoals ouderen, zieken en mensen met een defect, in de aansturing of in het mechaniek.... Anders niet. Men denkt in welvaart als norm en niet in welzijn......
De vluchtelingen die het land binnenkomen worden in wezen op dezelfde manier beoordeeld..... Niet, "wij bieden de vluchteling, die veiligheid zoekt een warm onthaal", maar "wat is de kosten/baten analyse van een hoeveelheid vluchtelingen". Met name de Duitse regering doet het wat Europa betreft een stuk beter dan de Nederlandse, maar ja in Duitsland heeft men een ander woord voor vluchteling: "Heimatvertriebene". Allicht, dat je er dan anders tegenaan kijkt......
Nederland vergeet dat 86 procent van de vluchtelingen uit oorlogs- en hongergebieden wordt opgevangen in Derde Wereldlanden en dat de rest van de wereld vooral bezig is, om het zo te houden..... Betaalde (zeg maar gerust onderbetaalde) mede-menselijkheid......
Ik las van de week een één kolommertje, het betrof een foto van een ingezonden brief, geplaatst door de Facebookpagina "Bevrijdingspop". Ik lees voor:
Vrijheid
Als ik de schrijnende beelden zievan de vluchtelingen en de reacties
hoor van tal van mensen vraag ik
mij af waarom wij nog ieder jaar de
vrijheid vieren als wij het deze
mensen niet gunnen. Of is de vrij-
heid alleen maar bedoeld voor
bepaalde mensen?
Klazienaveen, J. Hoge
Het leest als een gedicht.... Een wrang gedicht en als ik de berichtgeving zelf bekijk kan ik dat alleen maar beamen.... Het stemt niet bepaald optimistisch. In Woerden wordt een sporthal waarin circa vijftig gezinnen met kinderen verblijven in de noodopvang, bestormd door een tiental mannen van tussen de 19 en 30 jaar en zij gooien vuurwerkbommen en rotte eieren.... In Purmerend wordt een AZC weggestemd door de gemeenteraad, vanwege angst voor onrust onder de bevolking. Oranje, dat kan ik nog begrijpen, daar waren de verhoudingen zoek, met 700 vluchtelingen in het complex van Speelstad Oranje (Henny van der Morst) op een inwonertal van 130 doen zij voldoende hun best, zou ik zo zeggen en dan zeker op de manier waarop de COA de extra aanvoer van vluchtelingen de dorpelingen door de strot trachtte te prakken. Maar kijk ik op Facebook en de berichtgeving van onder andere de pagina's van de PVV (Red de zorg e.d.) maar ook van mensen die dat soort berichten delen, dan kan ik niet anders concluderen dan: "Je mag denken wat je wilt en je standpunten proberen te verdedigen met alle argumenten die je kunt bedenken, maar ik zie hier niet anders dan onderbuikgevoelens die wel heel erg naar racisme en vreemdelingenhaat ruiken". Iets anders kan ik er niet van maken....
Gelukkig lees ik ook genoeg berichten van mensen, die ze nog wel allemaal op een rijtje hebben en het hart op de juiste plaats dragen. Het nadeel is, dat deze mensen, net zoals ik, nogal veel woorden nodig hebben om hun punt te maken en de tegenpartij leest meestal niet meer dan twintig woorden achter elkaar, zoals de aanbiedingen in de folder van de Jumbo of de Albert Heijn meestal zijn verwoord.... Anders worden de verwende hersentjes te veel belast vermoed ik.....
Daar heeft D66 dan weer een punt. Jongens, wanneer gaan we weer eens wat geld in het onderwijs steken? Met name in geschiedenis en maatschappijleer?
woensdag 23 september 2015
Jan, Jans en de toestand in de wereld.....
14 maanden en 17 dagen heeft het geduurd sinds het overlijden van Lotje. Toen hebben we Jans opgehaald bij een vriend van me. Jans is gekomen, maar niet bedoeld.
Mijn vriend stopte Storm en Prinses bij elkaar in een grote bench en Storm vertelde Prinses, die op dat moment nogal wankelmoedig in het leven stond, smerige verhaaltjes in haar harig oor en van 't één kwam 't ander. Toen mijn vriend thuis kwam, kwamen de twee de bench niet uit, ook niet na herhaaldelijk roepen. Vriend werd sportief en keek of hij met rechte rug zijn beide handen op de vloer kreeg om in de bench te kunnen kijken. Met een rood hoofd zag hij toen, dat hij te laat was, ze waren van bil geweest en van zins aan het naspel te beginnen.... 18 juli 2015 werden er 7 pups geboren, waarvan 2 het niet hebben gered.
Prinses is een Alaskan Malamute en Storm het zondige gevolg van een gezellig samenzijn van een Mechelse herder en een Rottweiler. Jans is daar dus weer een combinatie van en sinds 19 september onze huishond.
Wordt een grote hond Kamps......
Yup, dat weet ik. Maar als het niet opgroeit tot een goede hond, hebben we hem hier helemaal zelf verkloot.... En we zullen ons uiterste best doen om dat niet te laten gebeuren. Jans is hond nummer 7 sinds wij bij elkaar zijn, dus dat moet gaan lukken, ervaring genoeg zou je zo zeggen.
Over pantoffels gespr..... over bij elkaar zijn gesproken, 29 augustus jongstleden anno 2015 waren wij 30 jaar in den echt met elkander verbonden...... Voorwaar één prestatie en op 8 februari 2016, dus over niet zo lang, dan leven wij ons halve leven met elkaar..... 't Is wat......
Ondertussen hoor ik nog steeds tot de zogenaamde "inactieven", oftewel, ik krijg geen centjes voor mijn "diensten". Onderhand meer bijstand, jawel, de grote sociale ruif, dan WW, jawel, de toestand waarin je bent "in between jobs". Wel, ik ben onderhand zo lang "in between" dat de premie daarvoor inmiddels het laatste jaar in is gegaan en volgend jaar omstreeks deze tijd mag ik zo'n beetje helemaal gebruik maken van ons vaak bejubelde maar inmiddels tot den onderbroek uitgeklede sociale stelsel. Ik solliciteer trouw hoor en ik wil ook best nog wel, maar 't wil niet zo lukken. Iets te maken met mijn geboortejaar? (1953) Eeeeeh, nee, nee.... want dat zou leeftijdsdiscriminatie zijn en daar doet men in dit land niet aan......
Dus ik doe allerlei soorten vrijwilligerswerk en ben daar toch wel een substantieel deel van de 168 uur in een week mee bezig. En alles is na te gaan, want ik ben een kind van deze tijd en maak vlijtig gebruik van de sociale media, dus het is de controleurs van de Staat der Nederlanden zelfs niet ontgaan dat ik zo'n drie keer op een dag luid schreeuwend mijn grote boodschap deponeer in ons bejaardentoilet aan het Gasthuis nummer 6 in Bolsward. Zo gaan die dingen.
En dat onderga jij allemaal heel blijmoedig Kamps?
Nou, mijn tijdlijn op Schmuhlenbuch overziend, wil ik nogal wat klagen tegen de wijde wereld en kom ik niet altijd, of liever gezegd altijd niet positief over. Wat pechdingetjes met de Belastingdienst, de gemeente SWF, de SVB en nog wat afkortingen aan ons broek gesmeerd gehad. Pechdingetjes die vooral een heleboel geld kosten, dat, zoals u allen weet, de huischvader en huischmoeder Kamps niet bezitten. Dus daar hebben we een heleboel energie in moeten stoppen, om dat een klein beetje op een nette manier te ontlopen en op te lossen. Zeg niet, dat "inactief" zijn betekent dat je niets uitvoert, want 't is hard werken om die paar rottige centen van het UWV, de Belastingdienst, de Gemeente SWF en nog wat afkortingen los te peuteren. Maar we hebben te eten, we betalen onze rekeningen, we hebben onze dagjes vrij reizen van de NS, een heel oud autootje, dus we mogen eigenlijk niet te veel klagen. Heb ik wel gedaan..... Mea Culpa.
Hoort een beetje bij de leeftijd ook, dat gejeremieer. Ik weet nog, dat we tegen elkaar zeiden, "ik hoop niet dat wij zo worden als we zo oud zijn", als onze moeders weer eens de ellende van zich af mopperden. En kijk ons, eeeh, vooral ik...... nu zelf eens??
Op Facebook heb ik het nu aardig onder controle. Zie ik dingen, die me niet aanstaan, of waar ik het niet mee eens ben, dan gebruik ik die handige tool, dat ik dit soort berichten van die en die afzender niet meer wens te ontvangen, al dan niet met een verklaring. Ik heb dat met het wijzende vingertje laatst eens hardop op Facebook verteld, aan iedereen die het maar wilde horen, maar blijkbaar ook aan mensen die dat niet wilde horen, want één van mijn Facebookvriendinnen wees me er fijntjes op, dat er vrijheid van meningsuiting bestaat in dit land en dat je letterlijk van alles mag vinden en als ik dan behoeftig ben om dat mijn medemensch te misch-gunnen, dan moet ik zelf de consequenties trekken en die menschen van mijn tijdlijn af flikkeren. En dat vind ik nu ook weer wat. Dus Kamps hanteert de struisvogelpolitiek en geeft braaf aan bij bepaalde berichten dat hij dit soort berichten of postertjes, vervaardigd door derden en gedeeld door anderen, niet meer wil lezen van die en die afzender en klaar is Cornelia!!!!
Laf? Ja.... maar 't scheelt een hoop gezeik....... En ik heb meer dan 280 vrienden en vriendinnen, dus dan kán je het gewoon niet met iedereen over alles eens zijn.
Dus lezers van dit ge-oh en vriend of vriendin op Facebook. Laat die Kamps maar zeuren en zeiken, want als puntje bij paaltje komt houdt hij toch van u.......
Mijn vriend stopte Storm en Prinses bij elkaar in een grote bench en Storm vertelde Prinses, die op dat moment nogal wankelmoedig in het leven stond, smerige verhaaltjes in haar harig oor en van 't één kwam 't ander. Toen mijn vriend thuis kwam, kwamen de twee de bench niet uit, ook niet na herhaaldelijk roepen. Vriend werd sportief en keek of hij met rechte rug zijn beide handen op de vloer kreeg om in de bench te kunnen kijken. Met een rood hoofd zag hij toen, dat hij te laat was, ze waren van bil geweest en van zins aan het naspel te beginnen.... 18 juli 2015 werden er 7 pups geboren, waarvan 2 het niet hebben gered.
Prinses is een Alaskan Malamute en Storm het zondige gevolg van een gezellig samenzijn van een Mechelse herder en een Rottweiler. Jans is daar dus weer een combinatie van en sinds 19 september onze huishond.
 |
| Onder den tafel gelegen. |
 |
| Nieuwsgierig naar de camera |
Wordt een grote hond Kamps......
Yup, dat weet ik. Maar als het niet opgroeit tot een goede hond, hebben we hem hier helemaal zelf verkloot.... En we zullen ons uiterste best doen om dat niet te laten gebeuren. Jans is hond nummer 7 sinds wij bij elkaar zijn, dus dat moet gaan lukken, ervaring genoeg zou je zo zeggen.
Over pantoffels gespr..... over bij elkaar zijn gesproken, 29 augustus jongstleden anno 2015 waren wij 30 jaar in den echt met elkander verbonden...... Voorwaar één prestatie en op 8 februari 2016, dus over niet zo lang, dan leven wij ons halve leven met elkaar..... 't Is wat......
Ondertussen hoor ik nog steeds tot de zogenaamde "inactieven", oftewel, ik krijg geen centjes voor mijn "diensten". Onderhand meer bijstand, jawel, de grote sociale ruif, dan WW, jawel, de toestand waarin je bent "in between jobs". Wel, ik ben onderhand zo lang "in between" dat de premie daarvoor inmiddels het laatste jaar in is gegaan en volgend jaar omstreeks deze tijd mag ik zo'n beetje helemaal gebruik maken van ons vaak bejubelde maar inmiddels tot den onderbroek uitgeklede sociale stelsel. Ik solliciteer trouw hoor en ik wil ook best nog wel, maar 't wil niet zo lukken. Iets te maken met mijn geboortejaar? (1953) Eeeeeh, nee, nee.... want dat zou leeftijdsdiscriminatie zijn en daar doet men in dit land niet aan......
Dus ik doe allerlei soorten vrijwilligerswerk en ben daar toch wel een substantieel deel van de 168 uur in een week mee bezig. En alles is na te gaan, want ik ben een kind van deze tijd en maak vlijtig gebruik van de sociale media, dus het is de controleurs van de Staat der Nederlanden zelfs niet ontgaan dat ik zo'n drie keer op een dag luid schreeuwend mijn grote boodschap deponeer in ons bejaardentoilet aan het Gasthuis nummer 6 in Bolsward. Zo gaan die dingen.
En dat onderga jij allemaal heel blijmoedig Kamps?
Nou, mijn tijdlijn op Schmuhlenbuch overziend, wil ik nogal wat klagen tegen de wijde wereld en kom ik niet altijd, of liever gezegd altijd niet positief over. Wat pechdingetjes met de Belastingdienst, de gemeente SWF, de SVB en nog wat afkortingen aan ons broek gesmeerd gehad. Pechdingetjes die vooral een heleboel geld kosten, dat, zoals u allen weet, de huischvader en huischmoeder Kamps niet bezitten. Dus daar hebben we een heleboel energie in moeten stoppen, om dat een klein beetje op een nette manier te ontlopen en op te lossen. Zeg niet, dat "inactief" zijn betekent dat je niets uitvoert, want 't is hard werken om die paar rottige centen van het UWV, de Belastingdienst, de Gemeente SWF en nog wat afkortingen los te peuteren. Maar we hebben te eten, we betalen onze rekeningen, we hebben onze dagjes vrij reizen van de NS, een heel oud autootje, dus we mogen eigenlijk niet te veel klagen. Heb ik wel gedaan..... Mea Culpa.
Hoort een beetje bij de leeftijd ook, dat gejeremieer. Ik weet nog, dat we tegen elkaar zeiden, "ik hoop niet dat wij zo worden als we zo oud zijn", als onze moeders weer eens de ellende van zich af mopperden. En kijk ons, eeeh, vooral ik...... nu zelf eens??
Op Facebook heb ik het nu aardig onder controle. Zie ik dingen, die me niet aanstaan, of waar ik het niet mee eens ben, dan gebruik ik die handige tool, dat ik dit soort berichten van die en die afzender niet meer wens te ontvangen, al dan niet met een verklaring. Ik heb dat met het wijzende vingertje laatst eens hardop op Facebook verteld, aan iedereen die het maar wilde horen, maar blijkbaar ook aan mensen die dat niet wilde horen, want één van mijn Facebookvriendinnen wees me er fijntjes op, dat er vrijheid van meningsuiting bestaat in dit land en dat je letterlijk van alles mag vinden en als ik dan behoeftig ben om dat mijn medemensch te misch-gunnen, dan moet ik zelf de consequenties trekken en die menschen van mijn tijdlijn af flikkeren. En dat vind ik nu ook weer wat. Dus Kamps hanteert de struisvogelpolitiek en geeft braaf aan bij bepaalde berichten dat hij dit soort berichten of postertjes, vervaardigd door derden en gedeeld door anderen, niet meer wil lezen van die en die afzender en klaar is Cornelia!!!!
Laf? Ja.... maar 't scheelt een hoop gezeik....... En ik heb meer dan 280 vrienden en vriendinnen, dus dan kán je het gewoon niet met iedereen over alles eens zijn.
Dus lezers van dit ge-oh en vriend of vriendin op Facebook. Laat die Kamps maar zeuren en zeiken, want als puntje bij paaltje komt houdt hij toch van u.......
zaterdag 28 maart 2015
Moeizame tijden......
Ik ben de laatste weken niet bepaald in een goed humeur en zit, dat schijnt daarbij te horen, ook niet lekker in mijn vel. Een dikke maand geleden kocht ik een autootje, een oud barrel van het merk Fiat. Een Seicento.
Ik was even vergeten hoe het werkt met autohandelaars. Hoogst merkwaardig, want als ik ergens ervaring in heb, dan is het in het kopen van oude auto's. Ik ben al jaren geleden de tel kwijt geraakt, maar het zou me niets verbazen als ik inmiddels een dikke honderd exemplaren heb bezeten. Ooit. Maar even 14 maanden niet. In de schuldsanering mag je namelijk geen auto bezitten. Dat is luxe. En u zult toch heel even moeten lijden, als gevolg van hetgeen u ooit heeft aangericht. Namelijk een hypothecair krediet bij 's lands grootste hypotheekverstrekker niet terug kunnen betalen.
Maar goed, het afzien duurde dus veertien maanden, toen was 't klaar en nu mochten we weer een heuse auto aanschaffen. Bij een autohandelaar die ik geloofde op zijn helderblauwe, vochtige en onschuldige ogen, voor 6 bankjes. De één koopt er een eenvoudige doch degelijke schoolfiets voor, voor zijn ongetwijfeld talentvolle nageslacht, en ik een auto. Ik heb niet meer, ik heb de schurft aan fietsen en op school kunnen ze me niets meer leren. Na 17 dagen was de pret over en sindsdien staat onze "trots" afwisselend bij een garage of op de parkeerplaats. Rijden doet hij niet. Iets met de brandstofvoorziening. Nog een sms-je gestuurd naar de autohandelaar met de helderblauwe, vochtige en onschuldige ogen, maar vreemd......., nog steeds geen antwoord, en het is al drie dagen geleden. Raar. Toch?
Gisteren zat ik tijdens de avondmaaltijd Het Parool door te nemen. Hot items waren de vliegramp met het Duitse toestel in de Alpen met een piloot, die naar bleek aan een psychose leed, met als gevolg dat hij het toestel, waar hij op dat moment de controle over had, samen met alle inzittenden de dood injoeg. Triest, verschrikkelijk, er zal maar familie van je inzitten enzovoorts. Het andere hot item was de top van de ABN-AMRO die even ging cashen, volgens een al lang geleden afgesproken deal met de regering. Krokodillentranen dus van de politiek en door dit gehannes er over, kan de bank niet op de beurs, omdat de waarde hierdoor daalt. Erg.... Zeker omdat ik uit mijn jeugdervaring weet, dat je als jongste bediende bij filiaal Beverwijk geen moer verdient. Ik was 16 jaar toen ik daar begon, nadat ik mijn MULO-diploma had behaald, voor het geweldige salaris van, let op..... 267,25 per maand!!!! Guldens hé? Dat is in Euro's 120 Euro en 26 cent in de maand. Reken maar na, want dat heb ik daar wel geleerd. En ik werd geacht daarvan ook nog kostgeld te betalen en zag er de eerste tijd vijftien gulden in de week van terug. Oftewel 6 Euro 75.
Ik ben na verloop van tijd toch maar wat anders gaan doen en heb me om laten scholen tot typograaf. Zeggu? Grafisch tekstverwerker is dat, dat deed je toen nog met een machine die een regel, die uitgetypt was, omzette naar een loden staafje met verhoogd letterbeeld gespiegeld. Nog meer vraagtekens? Laat maar, want dat vak bestaat niet meer. Dat is mijn lot. Het vak, waarvoor ik ben opgeleid bestaat niet meer. Toen ik mijn eerste videorecorder kocht was dat uiteraard een Betamax, en toen dat niet aansloeg kocht ik het beste van het beste Video2000 van Philips, terwijl iedereen gewoon VHS kocht. U raadt het al, ik had naar iedereen moeten luisteren. Toen ik de opvolgers van mijn vak niet meer bij kon benen (desk top publishing en webdesign) besloot ik me om te laten scholen tot Onderwijsassistent ICT. Zelf betaald, die opleiding. Nooit vraag naar geweest. Nu ben ik 61 en moet nog tot 14 augustus 2020 wachten, voordat ik AOW en pensioen ga vangen.
Want plotsklaps was ik op pagina 19 beland van Het Parool, een rechterpagina (een oneven pagina van een krant is altijd rechts en anders begin je verkeerd met tellen). De onderste helft van de pagina werd in beslag genomen door Corendon met een schreeuwerige full-colour advertentie. Heel bescheiden, rechts daar boven stond een drie kolommertje van 85 millimeter, een stukje redactie. Misschien 1200 tekens, in mijn goede tijd, tikte ik het binnen de vier minuten op. Het kopte: "Breed draagvlak AOW-wet". Oftewel, het plan van het kabinet om de leeftijdgrens van de AOW naar 67 vanaf 2016 versneld in te voeren is met grote meerderheid door de Tweede Kamer aangenomen.
Weer een klap voor mij en mijn generatiegenoten die tussen 1953 en 1957 zijn geboren. Vaak op hun vijftiende begonnen met werken en nu binnen een paar debatten op stille dinsdagmiddagen in de Tweede Kamer zonder de minste moeite veroordeelt tot twee jaar langer werken. Het Parool en ook de rest van de pers werkt precies in de lijn van de regering mee, door dit ergens achteraf in de krant te vermelden. Komt goed uit, dat ge-emmer over het salaris van die paar bankdirecteuren en die vliegramp. Mijn generatie heeft mee betaald om de voorgaande generatie een genereus pensioen en AOW te geven. Mee betaald aan de VUT-premie, zodat ze er eerder mee konden stoppen, vaak al met 57 en een half jaar. De VUT is afgeschaft, je moet doorwerken tot je AOW, maar ook dat is niet genoeg, er worden te veel mensen 65 tegenwoordig, we verhogen de leeftijd naar 67. Dus zeggen ze tegen ons als je vijfenzestig jaar bent, "vijftig jaar gewerkt? Dan kun je ook wel door tot je 67-ste".
De groep van werklozen die het moeilijkst aan de slag komt zijn de 50-plussers, als je inmiddels 60 jaar of ouder bent, is het puur mazzel en toeval wanneer je na een aantal jaren werkloosheid ineens een "leuk" baantje krijgt en in je eigen onderhoud kunt voorzien. Hier kan ik echt chagrijnig van worden én ik heb nog griep ook....... Ik weet het, dit hele verhaal moet nog door de Eerste Kamer, maar ik maak me geen illusies. Het CDA behoorde tot de voorstemmers van de wet. Wij zitten gewoon twee jaar langer in de bijstand.
Wellicht dat over een jaar of twintig er een parlementaire enquete wordt gehouden, omdat men het er eigenlijk wel over eens is, na voortschrijdend inzicht, dat men destijds in 2015 niet zo heel netjes is omgesprongen met die late baby-boomers. Grote kans dat wij dan allang aan gene zijde zijn, over is misschien in een la een vergeelde rouwbrief: Wij betreuren het heengaan van Jan of Wilma Kamps, zij zijn destijds genaaid door ene Jetta Klijnsma en weet je? Ze vonden het niet lekker..... Het heeft jaren van hun leven gekost.....
Ik was even vergeten hoe het werkt met autohandelaars. Hoogst merkwaardig, want als ik ergens ervaring in heb, dan is het in het kopen van oude auto's. Ik ben al jaren geleden de tel kwijt geraakt, maar het zou me niets verbazen als ik inmiddels een dikke honderd exemplaren heb bezeten. Ooit. Maar even 14 maanden niet. In de schuldsanering mag je namelijk geen auto bezitten. Dat is luxe. En u zult toch heel even moeten lijden, als gevolg van hetgeen u ooit heeft aangericht. Namelijk een hypothecair krediet bij 's lands grootste hypotheekverstrekker niet terug kunnen betalen.
Maar goed, het afzien duurde dus veertien maanden, toen was 't klaar en nu mochten we weer een heuse auto aanschaffen. Bij een autohandelaar die ik geloofde op zijn helderblauwe, vochtige en onschuldige ogen, voor 6 bankjes. De één koopt er een eenvoudige doch degelijke schoolfiets voor, voor zijn ongetwijfeld talentvolle nageslacht, en ik een auto. Ik heb niet meer, ik heb de schurft aan fietsen en op school kunnen ze me niets meer leren. Na 17 dagen was de pret over en sindsdien staat onze "trots" afwisselend bij een garage of op de parkeerplaats. Rijden doet hij niet. Iets met de brandstofvoorziening. Nog een sms-je gestuurd naar de autohandelaar met de helderblauwe, vochtige en onschuldige ogen, maar vreemd......., nog steeds geen antwoord, en het is al drie dagen geleden. Raar. Toch?
Gisteren zat ik tijdens de avondmaaltijd Het Parool door te nemen. Hot items waren de vliegramp met het Duitse toestel in de Alpen met een piloot, die naar bleek aan een psychose leed, met als gevolg dat hij het toestel, waar hij op dat moment de controle over had, samen met alle inzittenden de dood injoeg. Triest, verschrikkelijk, er zal maar familie van je inzitten enzovoorts. Het andere hot item was de top van de ABN-AMRO die even ging cashen, volgens een al lang geleden afgesproken deal met de regering. Krokodillentranen dus van de politiek en door dit gehannes er over, kan de bank niet op de beurs, omdat de waarde hierdoor daalt. Erg.... Zeker omdat ik uit mijn jeugdervaring weet, dat je als jongste bediende bij filiaal Beverwijk geen moer verdient. Ik was 16 jaar toen ik daar begon, nadat ik mijn MULO-diploma had behaald, voor het geweldige salaris van, let op..... 267,25 per maand!!!! Guldens hé? Dat is in Euro's 120 Euro en 26 cent in de maand. Reken maar na, want dat heb ik daar wel geleerd. En ik werd geacht daarvan ook nog kostgeld te betalen en zag er de eerste tijd vijftien gulden in de week van terug. Oftewel 6 Euro 75.
Ik ben na verloop van tijd toch maar wat anders gaan doen en heb me om laten scholen tot typograaf. Zeggu? Grafisch tekstverwerker is dat, dat deed je toen nog met een machine die een regel, die uitgetypt was, omzette naar een loden staafje met verhoogd letterbeeld gespiegeld. Nog meer vraagtekens? Laat maar, want dat vak bestaat niet meer. Dat is mijn lot. Het vak, waarvoor ik ben opgeleid bestaat niet meer. Toen ik mijn eerste videorecorder kocht was dat uiteraard een Betamax, en toen dat niet aansloeg kocht ik het beste van het beste Video2000 van Philips, terwijl iedereen gewoon VHS kocht. U raadt het al, ik had naar iedereen moeten luisteren. Toen ik de opvolgers van mijn vak niet meer bij kon benen (desk top publishing en webdesign) besloot ik me om te laten scholen tot Onderwijsassistent ICT. Zelf betaald, die opleiding. Nooit vraag naar geweest. Nu ben ik 61 en moet nog tot 14 augustus 2020 wachten, voordat ik AOW en pensioen ga vangen.
Want plotsklaps was ik op pagina 19 beland van Het Parool, een rechterpagina (een oneven pagina van een krant is altijd rechts en anders begin je verkeerd met tellen). De onderste helft van de pagina werd in beslag genomen door Corendon met een schreeuwerige full-colour advertentie. Heel bescheiden, rechts daar boven stond een drie kolommertje van 85 millimeter, een stukje redactie. Misschien 1200 tekens, in mijn goede tijd, tikte ik het binnen de vier minuten op. Het kopte: "Breed draagvlak AOW-wet". Oftewel, het plan van het kabinet om de leeftijdgrens van de AOW naar 67 vanaf 2016 versneld in te voeren is met grote meerderheid door de Tweede Kamer aangenomen.
Weer een klap voor mij en mijn generatiegenoten die tussen 1953 en 1957 zijn geboren. Vaak op hun vijftiende begonnen met werken en nu binnen een paar debatten op stille dinsdagmiddagen in de Tweede Kamer zonder de minste moeite veroordeelt tot twee jaar langer werken. Het Parool en ook de rest van de pers werkt precies in de lijn van de regering mee, door dit ergens achteraf in de krant te vermelden. Komt goed uit, dat ge-emmer over het salaris van die paar bankdirecteuren en die vliegramp. Mijn generatie heeft mee betaald om de voorgaande generatie een genereus pensioen en AOW te geven. Mee betaald aan de VUT-premie, zodat ze er eerder mee konden stoppen, vaak al met 57 en een half jaar. De VUT is afgeschaft, je moet doorwerken tot je AOW, maar ook dat is niet genoeg, er worden te veel mensen 65 tegenwoordig, we verhogen de leeftijd naar 67. Dus zeggen ze tegen ons als je vijfenzestig jaar bent, "vijftig jaar gewerkt? Dan kun je ook wel door tot je 67-ste".
De groep van werklozen die het moeilijkst aan de slag komt zijn de 50-plussers, als je inmiddels 60 jaar of ouder bent, is het puur mazzel en toeval wanneer je na een aantal jaren werkloosheid ineens een "leuk" baantje krijgt en in je eigen onderhoud kunt voorzien. Hier kan ik echt chagrijnig van worden én ik heb nog griep ook....... Ik weet het, dit hele verhaal moet nog door de Eerste Kamer, maar ik maak me geen illusies. Het CDA behoorde tot de voorstemmers van de wet. Wij zitten gewoon twee jaar langer in de bijstand.
Wellicht dat over een jaar of twintig er een parlementaire enquete wordt gehouden, omdat men het er eigenlijk wel over eens is, na voortschrijdend inzicht, dat men destijds in 2015 niet zo heel netjes is omgesprongen met die late baby-boomers. Grote kans dat wij dan allang aan gene zijde zijn, over is misschien in een la een vergeelde rouwbrief: Wij betreuren het heengaan van Jan of Wilma Kamps, zij zijn destijds genaaid door ene Jetta Klijnsma en weet je? Ze vonden het niet lekker..... Het heeft jaren van hun leven gekost.....
O ja, de verkiezingen worden de rest van mijn leven wel heel overzichtelijk: Ik zal nooit (meer) stemmen op de VVD, PvdA, CDA, D66, Groen Links en SGP. Want die stemden enthousiast voor deze onzalige wet. En ik stem al uit principe niet op de PVV, terwijl ik wel respect heb voor de Christen Unie, maar deze hoort niet echt tot mijn bloedgroep.
Het artikel eindigde met: Klijnsma hoopt haar wetsvoorstel voor 1 juni door de Senaat te kunnen loodsen, zodat de eerste stap met een extra verhoging van een maand op de AOW-leeftijd volgend jaar kan ingaan.
Ze zei blij te zijn met het brede draagvlak voor de nieuwe wet. "Dit is een belangrijke stap om de AOW als fatsoenlijke basisvoorziening te houden voor iedereen".
't Is maar net hoe je het bekijkt. Wij hebben het ook altijd opgebracht voor degenen die ons voorgingen. Waarom zou dat nu ineens niet meer kunnen? Denk je dat de maatschappij nu nog op ons zit te wachten? Met onze verouderde kennis op MBO-niveau, heel vaak is onze vakkennis en ervaring helemaal niet meer relevant.
Maar ook dit wordt weer zonder problemen geslikt. De laatste algemene staking die ik me kan heugen is uit januari 1982 vanwege het z.g. ziektewetje van Den Uyl. Is toen ingeslikt, dus zo'n staking werkt wel. En staken is geen burgerlijke ongehoorzaamheid, maar een recht!!!
Maar ook dit zal niet gebeuren, de tijden van grote mensenmassa's op het Museumplein of het Malieveld zijn achter de rug. Ik zie het op mijn eigen tijdlijn, je krijgt ik weet niet hoeveel "likes" op een steigerhouten tuinset, die "gratis" wordt verloot, en een heleboel verontwaardiging op zielige hondjes en poesjes. De mens anno 2015 heeft zich ingegraven in zijn stelling en wil alleen nog maar zien, wat zij of hij wil zien.
Politiek Den Haag staat voor een groot deel met de rug naar de maatschappij toe, maar dat doen de burgers ook. Als mijn afdeling maar geregeld is en ik zo af en toe eens een mazzeltje heb, dat ik een iPad met de verloting win (vind ik leuk!!!), dan hou ik mijn mond wel. Mark Rutte staat niet voor niets met zo'n grote grijns op zijn gezicht op de foto. Hij heeft het helemaal voor elkaar.........
Arm Nederland.
dinsdag 24 maart 2015
Snel en lekker. Bamisoep
Het bewust zijn van wat je eet is tegenwoordig hot!!!! Duivenvoer is gepromoveerd tot Superfood. Het befaamde Chiazaad kon je tot voor een jaar terug kopen voor 85 cent een pond bij de dierenzaak en inderdaad, de duiven waren er wel tevreden mee. Iemand heeft uitgevonden dat het ook voor mensen heel gezond is en nu betalen mensen, die denken dat je 150 kunt worden en dat dat vooral afhankelijk is van je voedsel er de hoofdprijs voor. Dat het niet te kanen is, is blijkbaar van secundair belang.
't Zal allemaal wel. In mijn perceptie leef je niet langer, maar lijkt het langer.
Je zult het in geen onderbouwd wetenschappelijk artikel vinden, maar volgens mij zijn we gebouwd om een jaar of vijftig, vijfenvijftig te worden. Ben je niet meer nodig voor de fok, dan fungeer je hooguit nog een paar jaar als oppas voor de nachwuchs van je eigen gebroed en daarna behoor je de pijp uit te gaan.
De mens, en ik neem als voorbeeld, de vrouwelijke variant, behoort tot de enkele soort, die na de overgang nog doorleeft. Behalve de orca, bonobo (een chimpansee-achtige) en de mens, betekent een lege eileider het einde van de rit.
Laat in de negentiende eeuw was de gemiddelde leeftijd van de Nederlander 38 jaar en voor een vrouw 33 jaar. Dat een vrouw minder oud werd, had vooral te maken door de onhygiënische toestanden rond het kraambed. De man werkte en zoop zich doorgaans dood.
Tegenwoordig zijn de leefomstandigheden socialer, hygiënischer en is het besef gekomen, dat je leefwijze van directe invloed is op de tijd, die je op dit ondermaanse mag doorbrengen. Kort gezegd, als je uitkijkt bij het oversteken en er overkomt je niet zoiets banaals als een slopende ziekte, dan kun je redelijk eenvoudig een jaar of 85 halen.
Het officieel gemeten record staat wereldwijd geloof ik op een Franse vrouw, die 122 is geworden en een Japanse man, die de 121 heeft aangetikt. Bij de Nederlandse recordhoudster heeft men na haar dood op 116 jarige leeftijd sectie uitgevoerd en men kwam er achter dat er van de oorspronkelijke plusminus 1400 stamcellen er nog 80, of 90 waren. Dus kun je er, volgens mij, van uit gaan, dat plusminus 120 het maximaal haalbare is.
Zoals ik al zei, als je uitkijkt bij het oversteken en niet tussentijds een fatale aandoening oploopt. O ja, en gezond hebt geleefd, dus matig in alles en als je vrouw bent, is kindertjes krijgen ook niet aan te raden, want dat kost ook jaren. Professor Kamps poneert hier de volgende stelling: "Van leven ga je op den duur dood".
Een lange inleiding, die nergens op slaat want ik wilde eigenlijk gewoon een recept met u delen, dat ik gebruik als ik lekker wil eten én het binnen twintig minuten op tafel wil hebben. Komt ie......
Bamisoep Knoflook Koriander
Ingrediënten:
Twee blokjes kippenbouillon
1 liter water
200 gram kipfilet (beter nog kippendijfilet)
1 paksoi
125 gram wokmie (eiermie)
Conimex woksaus Knoflook Koriander
Flinke wokpan of wadjan (Indonesische wokpan met ronde bodem)
Klein pannetje voor 1 liter bouillon
Zet het water met de blokjes kippenbouillon op, breng het aan de kook en zet het daarna uit.
Snijd de kipfilet of kippendijfilet in kleine stukjes en doe hetzelfde met de paksoi, was de paksoi en laat het uitdruipen in een vergiet.
De stukjes kip op hoog vuur wokken in wat olie of wokolie (niet strikt noodzakelijk, die wokolie, want dat is gewoon gesausde zonnebloemolie). Na vijf minuten de helft van de fles woksaus er bij gooien en nog twee minuten doorwokken. Dan voegt u de gesneden paksoi bij en wokt tot het begint te slinken.
Vervolgens giet u de bouillon op het mengsel en brengt het weer aan de kook. Dan breekt u de mie tot handzame brokken en voegt die bij de soep. De kokende soep blijven roeren totdat de mie los is en de normale dikte heeft bereikt (pak 'm beet een minuut of drie nadat het in de hete bouillon is gegooid) en opdienen. Tip: hak wat verse koriander en strooi dit over de soep. Deze hoeveelheid is voldoende voor 4 flinke kommen.
Eet smakelijk.
U kunt dit uiteraard eindeloos variëren door verschillende soorten woksaus te gebruiken en diverse groenten, zoals prei, de groenten uit een bami/nassi pakket. Wat pittiger? Sambal bij. Wedden dat dit recept een blijvertje bij u wordt? Ik gebruik het gemiddeld één keer in de week. Het verveelt echt niet.
't Zal allemaal wel. In mijn perceptie leef je niet langer, maar lijkt het langer.
Je zult het in geen onderbouwd wetenschappelijk artikel vinden, maar volgens mij zijn we gebouwd om een jaar of vijftig, vijfenvijftig te worden. Ben je niet meer nodig voor de fok, dan fungeer je hooguit nog een paar jaar als oppas voor de nachwuchs van je eigen gebroed en daarna behoor je de pijp uit te gaan.
De mens, en ik neem als voorbeeld, de vrouwelijke variant, behoort tot de enkele soort, die na de overgang nog doorleeft. Behalve de orca, bonobo (een chimpansee-achtige) en de mens, betekent een lege eileider het einde van de rit.
Laat in de negentiende eeuw was de gemiddelde leeftijd van de Nederlander 38 jaar en voor een vrouw 33 jaar. Dat een vrouw minder oud werd, had vooral te maken door de onhygiënische toestanden rond het kraambed. De man werkte en zoop zich doorgaans dood.
Tegenwoordig zijn de leefomstandigheden socialer, hygiënischer en is het besef gekomen, dat je leefwijze van directe invloed is op de tijd, die je op dit ondermaanse mag doorbrengen. Kort gezegd, als je uitkijkt bij het oversteken en er overkomt je niet zoiets banaals als een slopende ziekte, dan kun je redelijk eenvoudig een jaar of 85 halen.
Het officieel gemeten record staat wereldwijd geloof ik op een Franse vrouw, die 122 is geworden en een Japanse man, die de 121 heeft aangetikt. Bij de Nederlandse recordhoudster heeft men na haar dood op 116 jarige leeftijd sectie uitgevoerd en men kwam er achter dat er van de oorspronkelijke plusminus 1400 stamcellen er nog 80, of 90 waren. Dus kun je er, volgens mij, van uit gaan, dat plusminus 120 het maximaal haalbare is.
Zoals ik al zei, als je uitkijkt bij het oversteken en niet tussentijds een fatale aandoening oploopt. O ja, en gezond hebt geleefd, dus matig in alles en als je vrouw bent, is kindertjes krijgen ook niet aan te raden, want dat kost ook jaren. Professor Kamps poneert hier de volgende stelling: "Van leven ga je op den duur dood".
Een lange inleiding, die nergens op slaat want ik wilde eigenlijk gewoon een recept met u delen, dat ik gebruik als ik lekker wil eten én het binnen twintig minuten op tafel wil hebben. Komt ie......
Bamisoep Knoflook Koriander
Ingrediënten:
Twee blokjes kippenbouillon
1 liter water
200 gram kipfilet (beter nog kippendijfilet)
1 paksoi
125 gram wokmie (eiermie)
Conimex woksaus Knoflook Koriander
Flinke wokpan of wadjan (Indonesische wokpan met ronde bodem)
Klein pannetje voor 1 liter bouillon
Zet het water met de blokjes kippenbouillon op, breng het aan de kook en zet het daarna uit.
Snijd de kipfilet of kippendijfilet in kleine stukjes en doe hetzelfde met de paksoi, was de paksoi en laat het uitdruipen in een vergiet.
De stukjes kip op hoog vuur wokken in wat olie of wokolie (niet strikt noodzakelijk, die wokolie, want dat is gewoon gesausde zonnebloemolie). Na vijf minuten de helft van de fles woksaus er bij gooien en nog twee minuten doorwokken. Dan voegt u de gesneden paksoi bij en wokt tot het begint te slinken.
Vervolgens giet u de bouillon op het mengsel en brengt het weer aan de kook. Dan breekt u de mie tot handzame brokken en voegt die bij de soep. De kokende soep blijven roeren totdat de mie los is en de normale dikte heeft bereikt (pak 'm beet een minuut of drie nadat het in de hete bouillon is gegooid) en opdienen. Tip: hak wat verse koriander en strooi dit over de soep. Deze hoeveelheid is voldoende voor 4 flinke kommen.
Eet smakelijk.
U kunt dit uiteraard eindeloos variëren door verschillende soorten woksaus te gebruiken en diverse groenten, zoals prei, de groenten uit een bami/nassi pakket. Wat pittiger? Sambal bij. Wedden dat dit recept een blijvertje bij u wordt? Ik gebruik het gemiddeld één keer in de week. Het verveelt echt niet.
woensdag 29 oktober 2014
Vraaggefprek
Als je nou....... ik noem maar iemand, de koning te spreken kreeg, wat zou je hem dan vragen of te zeggen hebben? Ik heb werkelijk geen idee. Nooit over na gedacht en ik hoef ook niet zo nodig. Per slot van rekening ben ik geen journalist, en ambieer ik ook geen carrière switch in die richting, nu mijn werkzame leven langzamerhand lijkt dood te bloeden.
Want hoe zou dat gaan? Ik fantaseer een vraaggesprek met zanger Rob bij elkaar. Alle overeenkomsten met bestaande zangers berusten op louter toeval.
De interviewer: Beste Rob, je hebt een nieuwe CD uitgebracht op de leeftijd van één-en-zeven-tig jaar. Mag ik je vragen wat dit album nog toe voegt aan je oeuvre?
Rob: "Wel.... in de eerfte plaatf; om te laten merken dat I'm ftill alive and kicking. Ik ben nog lang niet uitgebluft en dat wil ik onder andere laten merken door mijn foveelfte album vol te fingen".
De interviewer: Ik wil niet na laten om je te complimenteren met het resultaat. Een degelijk staaltje vakmanschap door iemand die er een generatie jonger uit ziet dan hij werkelijk is. Nog steeds met een oorringetje, nog steeds met dat spleetje tussen zijn eigen tanden. En daardoor nog steeds dat charmante slisje.....
Rob: ''O, maar dat komt niet door dat fpleetje tuffen mijn tanden hoor.... dat fliffen".
De interviewer: Nu maak je de lezer nieuwsgierig en dit is natuurlijk een in-kopper van jewelste voor een beetje journalist. Wil je dit verhaal met ons delen?
Rob: ''Oké, 't fal een vijfenvijftig jaar geleden fijn:
't Leek al fomer, toch waf het paf eind mei
Fo'n dag waarvan je denkt
"die gaat niet meer voorbij"
M'n vrienden kwamen langf maar ik wilde alleen
Aan het ftrand wat wandelen,
fomaar nergenf heen
Toen fag ik haar, fe riep me met haar ogen
Ik keek haar aan, en kreeg een vreemd gevoel
Want ik begreep wat fij me wilde vragen
Kom dichterbij me
Ik was feftien, en fij waf achtentwintig
En van de liefde wift ik nog niet veel
Maar ik begreep wat fij me wilde feggen
Ik waf geen kind meer
En het werd fomer (fomer)
Fe waf fo vrij, ik vond het eerft een beetje raar
Fe droeg nietf anderf dan haar lange blonde haar
Ik waf verlegen en wift niet wat te doen
Ik fond er maar te kijken, oh wat voelde ik me groen
"Ik begrijp 't", hoorde ik haar feggen
Je bent fo jong nog, en weet niet wat je moet
Weef maar niet bang, de nacht fal 't je leren
Kom dichterbij me
We liepen famen verder langs 't strand
En alf een jongen pakte ik je hand
Maar alf een man fag ik de fon weer opgaan
En 't werd fomer (fomer)
't Werd fomer (fomer)
Maar voordat de fon op ging trok fe me mee de duinen in, duwde me op me rug en fe fei, "geef me een kufje". Lekker direct, maar ik fchrok er wel een beetje van, dus ik aarfelde wat. Ter aanmoediging denk ik, hijgde fe me toe: "Toe maar jongen, ik ben zo beil alf een geer". Ik aarfelde weer, want ik dacht dat ik haar niet goed verftond.
Ongeduldig kneep fe mijn neuf dicht, fodat ik naar adem fnakte en mijn mond open deed. Fe ftak haar tong in mijn mond en roerde duchtig in het rond. Toen kon ik me niet meer in houden en deed enthoufiaft hetfelfde terug. Ik ftak mijn tong in haar mond.
Fij aarfelde geen moment en beet het puntje van mijn tong af........
En findfdien flif ik.........."
Want hoe zou dat gaan? Ik fantaseer een vraaggesprek met zanger Rob bij elkaar. Alle overeenkomsten met bestaande zangers berusten op louter toeval.
De interviewer: Beste Rob, je hebt een nieuwe CD uitgebracht op de leeftijd van één-en-zeven-tig jaar. Mag ik je vragen wat dit album nog toe voegt aan je oeuvre?
Rob: "Wel.... in de eerfte plaatf; om te laten merken dat I'm ftill alive and kicking. Ik ben nog lang niet uitgebluft en dat wil ik onder andere laten merken door mijn foveelfte album vol te fingen".
De interviewer: Ik wil niet na laten om je te complimenteren met het resultaat. Een degelijk staaltje vakmanschap door iemand die er een generatie jonger uit ziet dan hij werkelijk is. Nog steeds met een oorringetje, nog steeds met dat spleetje tussen zijn eigen tanden. En daardoor nog steeds dat charmante slisje.....
Rob: ''O, maar dat komt niet door dat fpleetje tuffen mijn tanden hoor.... dat fliffen".
De interviewer: Nu maak je de lezer nieuwsgierig en dit is natuurlijk een in-kopper van jewelste voor een beetje journalist. Wil je dit verhaal met ons delen?
Rob: ''Oké, 't fal een vijfenvijftig jaar geleden fijn:
't Leek al fomer, toch waf het paf eind mei
Fo'n dag waarvan je denkt
"die gaat niet meer voorbij"
M'n vrienden kwamen langf maar ik wilde alleen
Aan het ftrand wat wandelen,
fomaar nergenf heen
Toen fag ik haar, fe riep me met haar ogen
Ik keek haar aan, en kreeg een vreemd gevoel
Want ik begreep wat fij me wilde vragen
Kom dichterbij me
Ik was feftien, en fij waf achtentwintig
En van de liefde wift ik nog niet veel
Maar ik begreep wat fij me wilde feggen
Ik waf geen kind meer
En het werd fomer (fomer)
Fe waf fo vrij, ik vond het eerft een beetje raar
Fe droeg nietf anderf dan haar lange blonde haar
Ik waf verlegen en wift niet wat te doen
Ik fond er maar te kijken, oh wat voelde ik me groen
"Ik begrijp 't", hoorde ik haar feggen
Je bent fo jong nog, en weet niet wat je moet
Weef maar niet bang, de nacht fal 't je leren
Kom dichterbij me
We liepen famen verder langs 't strand
En alf een jongen pakte ik je hand
Maar alf een man fag ik de fon weer opgaan
En 't werd fomer (fomer)
't Werd fomer (fomer)
Maar voordat de fon op ging trok fe me mee de duinen in, duwde me op me rug en fe fei, "geef me een kufje". Lekker direct, maar ik fchrok er wel een beetje van, dus ik aarfelde wat. Ter aanmoediging denk ik, hijgde fe me toe: "Toe maar jongen, ik ben zo beil alf een geer". Ik aarfelde weer, want ik dacht dat ik haar niet goed verftond.
Ongeduldig kneep fe mijn neuf dicht, fodat ik naar adem fnakte en mijn mond open deed. Fe ftak haar tong in mijn mond en roerde duchtig in het rond. Toen kon ik me niet meer in houden en deed enthoufiaft hetfelfde terug. Ik ftak mijn tong in haar mond.
Fij aarfelde geen moment en beet het puntje van mijn tong af........
En findfdien flif ik.........."
dinsdag 21 oktober 2014
Sex, drank en rock and roll
Het was in 1979, jaargetijde weet ik niet meer. Ik was nog niet getrouwd, maar woonde samen met mijn aanstaande eerste echtgenote op een verdieping boven een drogisterij in Velsen-Noord. Ik werkte bij de Verenigde Noordhollandse Dagbladen in Alkmaar als teletypist, kort uitgelegd, fotozetter van redactionele artikelen in dagbladen. Er werden daar onder andere zeven dagbladen uitgegeven, een paar ochtendbladen en een paar avondbladen. Er werd dus in ploegendienst gewerkt. Verdiende goed voor die tijd en we konden ons een redelijk losse levensstijl veroorloven. Mijn verloofde werkte bij Johan Enschede in Haarlem waar zij op de controle-afdeling waardepapieren werkte. Oftewel, ze controleerde of de bankbiljetten goed gedrukt waren.
Ik was toen 25 en mijn vriendin een jaar of 20 en we waren jong en wilden wat. Grote feesten werden er op dat flatje gegeven tot groot verdriet van de omwonenden af en toe en tot grote vreugde van de lokale middenstand want er werd duchtig geconsumeerd. Een kratje of zes, zeven tijdens zo'n feest was normaal plus het nodige eetwerk. Alle lusten werden bot gevierd en zelfs door de week, kon het zo zijn, dat ik op het werk niet heel erg geïnspireerd werd en dan mijn lief opbelde bij Johan Enschede of zij ook zo zin had in onzedelijke handelingen. Dan lieten wij onze chefs weten, dat er plotseling dringender zaken thuis waren en namen de rest van de werkdag vrij en spoedden ons naar huis. En daar vierden wij bot..... of botvierden wij. U begrijpt wel.....
Een enkele keer kregen wij last van andere lente-verschijnselen, de zon scheen, de vogeltjes floten en ik zat dan mijn tijd te verdoen voor een zetmachine met een raadsverslag over de infra-structuur van de gemeente Wester-Koggenland. Ik belde weer eens met Haarlem, vroeg mijn vriendin aan de lijn en stelde voor om naar huis te gaan, spullen te pakken en een lang weekend naar het Moezeldal te gaan. Daar hadden wij een adresje, een wijnboer met Gästehaus aan de Moezel, een kilometer of acht stroomopwaarts van Cochem. Heel gezellig, met een hele grote voorraad Moezelwijn, die nodig gedecimeerd moest worden. Ook dan spoedden wij ons huiswaarts, pakten ons boeltje en stuurden richting Duitsland.
Laat op een vrijdagmiddag zaten wij bij een pas getrouwd, bevriend echtpaar in Alkmaar aan de borrel, de plannen voor het weekend door te nemen. Geen feesten op het programma en ook geen inspiratie. Totdat ons adresje in het Moezeldal ter sprake kwam. Er werd in de bovenkamers even druk geschakeld, plannen gesmeed, vervolgens gebeld met Duitsland en binnen de kortste keren zaten wij in de auto en reden richting Moezeldal. Het was nog vrij vroeg in de avond, ik denk zo'n uur of zes, want vanaf Beverwijk, Heemskerk is Cochem toch wel een uur of vijf en een half, zes rijden. In ieder geval kwamen we zo rond elf uur aan en konden nog net de staart van een wijnfeest in het belendende dorpje van onze vakantiebestemming meenemen. Duchtig wijn consumeren na een stevige autoreis is redelijk voordelig want je bent dan goedkoop dronken. Ikzelf had achter het stuur gezeten en we hadden de auto bij het feestgedruis geparkeerd, dus ik vond het niet zo verstandig om zelf ook los te gaan en hield mijn gemak. Mijn reisgenoten gooiden alle remmen los en aan het eind van het feest had ik de dankbare taak om de stoffelijke resten te verzamelen. Alle 3 zo lam als wat en met wat zachte aandrang kreeg ik ze de auto in voor de laatste 3 kilometer. Twee vielen meteen om in het eerste bed wat ze zagen en dat waren toevallig mijn dame en de mannelijke helft van het bevriende echtpaar. Ik haalde mijn schouders op en voerde de dames de pil. Zekerheid voor alles. Daarna kostte het enige moeite om mijn dame naar onze slaapkamer te krijgen en de echtgenote van mijn vriend bij haar partner in bed te krijgen. Ik hou er wel van om op iemands anders bord te kijken, maar ik eet toch altijd maar liever thuis, om beeldspraak te gebruiken. Ik hou er niet van om dingen te moeten verantwoorden, die je niet wilt dat ze jou overkomen. Gelukkig was ik die avond nuchter.
Inmiddels ben ik al zowat dertig jaar samen met mijn lief, waarmee ik in tweede echt ben..... Maar met het voornoemde echtpaar heb ik nog steeds contact, hoewel dat jaren op een heel laag pitje heeft gestaan. Door de sociale media zijn de contacten weer wat hechter geworden. Zij waren vorige maand 35 jaar getrouwd, maar vierden dat met heel gemengde gevoelens. Ze hebben nog niet zo lang geleden te horen gekregen dat hij asbestkanker heeft. Dat betekent honderd procent zeker dat het levenseinde ras nadert. Over het algemeen binnen twee jaar. Veel te jong natuurlijk en dan blijkt maar weer dat het leven zijn wrange kanten kent.
Afgelopen week hebben wij het contact fysiek vernieuwd en hebben een middag herinneringen op zitten te halen, letterlijk en figuurlijk met een lach en een traan. Toen kwam ook dit nog ter sprake. Met een glimlach. Ik dacht er nog aan, een van de vaste gasten in dat Gästehaus had altijd de volgende uitspraak: "So jung treffen wir uns nie wieder". 't Was leuk om jong te zijn en zeker in die moeilijke momenten van het leven zijn ze een troost als herinnering. Ik hoop nog veel herinneringen met hen op te halen de komende tijd.
Ik was toen 25 en mijn vriendin een jaar of 20 en we waren jong en wilden wat. Grote feesten werden er op dat flatje gegeven tot groot verdriet van de omwonenden af en toe en tot grote vreugde van de lokale middenstand want er werd duchtig geconsumeerd. Een kratje of zes, zeven tijdens zo'n feest was normaal plus het nodige eetwerk. Alle lusten werden bot gevierd en zelfs door de week, kon het zo zijn, dat ik op het werk niet heel erg geïnspireerd werd en dan mijn lief opbelde bij Johan Enschede of zij ook zo zin had in onzedelijke handelingen. Dan lieten wij onze chefs weten, dat er plotseling dringender zaken thuis waren en namen de rest van de werkdag vrij en spoedden ons naar huis. En daar vierden wij bot..... of botvierden wij. U begrijpt wel.....
Een enkele keer kregen wij last van andere lente-verschijnselen, de zon scheen, de vogeltjes floten en ik zat dan mijn tijd te verdoen voor een zetmachine met een raadsverslag over de infra-structuur van de gemeente Wester-Koggenland. Ik belde weer eens met Haarlem, vroeg mijn vriendin aan de lijn en stelde voor om naar huis te gaan, spullen te pakken en een lang weekend naar het Moezeldal te gaan. Daar hadden wij een adresje, een wijnboer met Gästehaus aan de Moezel, een kilometer of acht stroomopwaarts van Cochem. Heel gezellig, met een hele grote voorraad Moezelwijn, die nodig gedecimeerd moest worden. Ook dan spoedden wij ons huiswaarts, pakten ons boeltje en stuurden richting Duitsland.
Laat op een vrijdagmiddag zaten wij bij een pas getrouwd, bevriend echtpaar in Alkmaar aan de borrel, de plannen voor het weekend door te nemen. Geen feesten op het programma en ook geen inspiratie. Totdat ons adresje in het Moezeldal ter sprake kwam. Er werd in de bovenkamers even druk geschakeld, plannen gesmeed, vervolgens gebeld met Duitsland en binnen de kortste keren zaten wij in de auto en reden richting Moezeldal. Het was nog vrij vroeg in de avond, ik denk zo'n uur of zes, want vanaf Beverwijk, Heemskerk is Cochem toch wel een uur of vijf en een half, zes rijden. In ieder geval kwamen we zo rond elf uur aan en konden nog net de staart van een wijnfeest in het belendende dorpje van onze vakantiebestemming meenemen. Duchtig wijn consumeren na een stevige autoreis is redelijk voordelig want je bent dan goedkoop dronken. Ikzelf had achter het stuur gezeten en we hadden de auto bij het feestgedruis geparkeerd, dus ik vond het niet zo verstandig om zelf ook los te gaan en hield mijn gemak. Mijn reisgenoten gooiden alle remmen los en aan het eind van het feest had ik de dankbare taak om de stoffelijke resten te verzamelen. Alle 3 zo lam als wat en met wat zachte aandrang kreeg ik ze de auto in voor de laatste 3 kilometer. Twee vielen meteen om in het eerste bed wat ze zagen en dat waren toevallig mijn dame en de mannelijke helft van het bevriende echtpaar. Ik haalde mijn schouders op en voerde de dames de pil. Zekerheid voor alles. Daarna kostte het enige moeite om mijn dame naar onze slaapkamer te krijgen en de echtgenote van mijn vriend bij haar partner in bed te krijgen. Ik hou er wel van om op iemands anders bord te kijken, maar ik eet toch altijd maar liever thuis, om beeldspraak te gebruiken. Ik hou er niet van om dingen te moeten verantwoorden, die je niet wilt dat ze jou overkomen. Gelukkig was ik die avond nuchter.
Inmiddels ben ik al zowat dertig jaar samen met mijn lief, waarmee ik in tweede echt ben..... Maar met het voornoemde echtpaar heb ik nog steeds contact, hoewel dat jaren op een heel laag pitje heeft gestaan. Door de sociale media zijn de contacten weer wat hechter geworden. Zij waren vorige maand 35 jaar getrouwd, maar vierden dat met heel gemengde gevoelens. Ze hebben nog niet zo lang geleden te horen gekregen dat hij asbestkanker heeft. Dat betekent honderd procent zeker dat het levenseinde ras nadert. Over het algemeen binnen twee jaar. Veel te jong natuurlijk en dan blijkt maar weer dat het leven zijn wrange kanten kent.
Afgelopen week hebben wij het contact fysiek vernieuwd en hebben een middag herinneringen op zitten te halen, letterlijk en figuurlijk met een lach en een traan. Toen kwam ook dit nog ter sprake. Met een glimlach. Ik dacht er nog aan, een van de vaste gasten in dat Gästehaus had altijd de volgende uitspraak: "So jung treffen wir uns nie wieder". 't Was leuk om jong te zijn en zeker in die moeilijke momenten van het leven zijn ze een troost als herinnering. Ik hoop nog veel herinneringen met hen op te halen de komende tijd.
woensdag 17 september 2014
Gewonnen!!!!
Woensdag 17 september 2014. Een gedenkwaardige dag in meerdere opzichten. Eerst maar even de futiliteiten.
Ik heb een SIM-only abonnement voor mijn mobiele telefoon. Goedkoper, dan een abonnement met telefoon. Je betaalt dat ding dubbel en dwars in de maandprijs. Ik ben vijftien Euro in de maand kwijt, heb genoeg belminuten en data. De telefoon schaf ik zelf wel aan. Niet cool want geen Iphone of Samsung Galaxy S5? Boeiend. 't Is en blijft een speeltje en er zijn dagen zat, dat ik het ding vergeet op zak te steken. In ieder geval, ik mocht verlengen en kreeg er een Nokia Lumia 635 bij. Een Windows-phone. Ook dat is typisch iets voor mij. Toen de videorecorders in zwang kwamen (opa geeft geschiedenisles) nam ik onmiddellijk een Betamax-recorder en toen dat ding in elkaar stortte een Video 2000 systeem van Philips. Natuurlijk geen VHS, dat was me te gewoontjes en de kwaliteit was minder. Met de computer voor thuis was het al niet anders. Iedereen schafte een PC aan met MS-Dos en later Windows van Microsoft, ik ben vanaf het begin een Apple-klant geworden, sinds 1987. Met zaktelefoontjes is het al niet anders, nu heb ik een (gekregen) Blackberry 9860 en die vind ik niet heel geweldig, ik vind Androïd te lastig en Apple I-phone te duur en heb in de review veel hosanna en halleluja verhalen gelezen over de Windows-phone. En als je dat ding dan ook nog heel voordelig bij je abonnementsverlenging krijgt........ Deal!!!
Vanochtend las ik over een oude vriend, die ernstig ziek is. Gebeurtenissen, die je, bij het vorderen der jaren, steeds vaker onder ogen moet zien. Het drukt je met de neus op de feiten. Ieder huisje heeft z'n kruisje en je voelt je er knap machteloos bij. Ik heb m'n steun uitgesproken door een berichtje op Facebook en ik heb maar een flut gevoel door zo'n loze mededeling. Ik hoop echt dat ik tot steun kan zijn in deze barre tijden. Ik weet er zelf het een en ander van.
Bijvoorbeeld....... Vanmiddag ga ik naar het afscheid en de begrafenis van een mede-vrijwilliger van de voetbalvereniging. Iemand, die kan worden beschouwd als een van de motoren waar het verenigingsleven op draait. Vorige week is hij tijdens het sorteren van oud-papier, waar hij zich voor de voetbalvereniging voor inzette, overleden. De bewakingscamera's herleidden het moment van overlijden tot het moment dat hij gevonden werd tot drie kwartier. Boem.... over. Mooie manier om er uit te stappen, maar een hele schok voor de familie. Bovendien was zijn leeftijd beneden het landelijk gemiddelde, zeventig jaar jong maar. Het was, behalve een goede verenigingsman en vrijwilliger, ook een heel aimabele man.
Tenslotte..... Tussen vader en zoon bestaat behalve een familie- en emotionele band ook een competitie band. Als kleine jongen stoei je met vader en bewonder je zijn kracht en spiegel je je in hem. Als puber zoek je de grenzen op en wordt er verstandelijk een afspraak gemaakt, dat het stoeien wel recreatief moet blijven. Later vergelijk je je eigen kwaliteiten en talenten met die van je vader. Na het overlijden van je vader blijft er maar één uitdaging over.
Mijn vader overleed aan de gevolgen van kanker op 28 september 1981, 60 jaar, 9 maanden en 2 dagen oud.
Vandaag, 17 september 2014 ben ik zelf 60 jaar, 9 maanden en 3 dagen oud..... Gewonnen!!!!!!
Ik heb een SIM-only abonnement voor mijn mobiele telefoon. Goedkoper, dan een abonnement met telefoon. Je betaalt dat ding dubbel en dwars in de maandprijs. Ik ben vijftien Euro in de maand kwijt, heb genoeg belminuten en data. De telefoon schaf ik zelf wel aan. Niet cool want geen Iphone of Samsung Galaxy S5? Boeiend. 't Is en blijft een speeltje en er zijn dagen zat, dat ik het ding vergeet op zak te steken. In ieder geval, ik mocht verlengen en kreeg er een Nokia Lumia 635 bij. Een Windows-phone. Ook dat is typisch iets voor mij. Toen de videorecorders in zwang kwamen (opa geeft geschiedenisles) nam ik onmiddellijk een Betamax-recorder en toen dat ding in elkaar stortte een Video 2000 systeem van Philips. Natuurlijk geen VHS, dat was me te gewoontjes en de kwaliteit was minder. Met de computer voor thuis was het al niet anders. Iedereen schafte een PC aan met MS-Dos en later Windows van Microsoft, ik ben vanaf het begin een Apple-klant geworden, sinds 1987. Met zaktelefoontjes is het al niet anders, nu heb ik een (gekregen) Blackberry 9860 en die vind ik niet heel geweldig, ik vind Androïd te lastig en Apple I-phone te duur en heb in de review veel hosanna en halleluja verhalen gelezen over de Windows-phone. En als je dat ding dan ook nog heel voordelig bij je abonnementsverlenging krijgt........ Deal!!!
Vanochtend las ik over een oude vriend, die ernstig ziek is. Gebeurtenissen, die je, bij het vorderen der jaren, steeds vaker onder ogen moet zien. Het drukt je met de neus op de feiten. Ieder huisje heeft z'n kruisje en je voelt je er knap machteloos bij. Ik heb m'n steun uitgesproken door een berichtje op Facebook en ik heb maar een flut gevoel door zo'n loze mededeling. Ik hoop echt dat ik tot steun kan zijn in deze barre tijden. Ik weet er zelf het een en ander van.
Bijvoorbeeld....... Vanmiddag ga ik naar het afscheid en de begrafenis van een mede-vrijwilliger van de voetbalvereniging. Iemand, die kan worden beschouwd als een van de motoren waar het verenigingsleven op draait. Vorige week is hij tijdens het sorteren van oud-papier, waar hij zich voor de voetbalvereniging voor inzette, overleden. De bewakingscamera's herleidden het moment van overlijden tot het moment dat hij gevonden werd tot drie kwartier. Boem.... over. Mooie manier om er uit te stappen, maar een hele schok voor de familie. Bovendien was zijn leeftijd beneden het landelijk gemiddelde, zeventig jaar jong maar. Het was, behalve een goede verenigingsman en vrijwilliger, ook een heel aimabele man.
Tenslotte..... Tussen vader en zoon bestaat behalve een familie- en emotionele band ook een competitie band. Als kleine jongen stoei je met vader en bewonder je zijn kracht en spiegel je je in hem. Als puber zoek je de grenzen op en wordt er verstandelijk een afspraak gemaakt, dat het stoeien wel recreatief moet blijven. Later vergelijk je je eigen kwaliteiten en talenten met die van je vader. Na het overlijden van je vader blijft er maar één uitdaging over.
Mijn vader overleed aan de gevolgen van kanker op 28 september 1981, 60 jaar, 9 maanden en 2 dagen oud.
Vandaag, 17 september 2014 ben ik zelf 60 jaar, 9 maanden en 3 dagen oud..... Gewonnen!!!!!!
zaterdag 5 juli 2014
Week van het afscheid....
Af en toe heb je periodes waarin je afscheid neemt van dierbaren. 2003 was zo'n jaar, binnen 3 maanden stierven mijn schoonmoeder, moeder en een heel goede vriend. Ook de hond blies de laatste adem uit. Daar moest ik deze week aan denken.
Afgelopen maandag hadden we een retourtje Bolsward - Zierikzee, God zij dank met een geleende auto van de buren, voor de uitvaart van Gea Opdam, een heel goede vriendin van ons. Zij overleed op de veel te jonge leeftijd van 58 jaar aan de gevolgen van kanker. Afgelopen woensdag ging ik met Lotje, de hond, naar de dierenarts en moest haar, eigenlijk heel onverwacht, daar achterlaten. Ook kanker.
Gea had net een scheiding achter de rug en was van Zeist naar Friesland getrokken, om een nieuwe start te maken. Zij was vast van plan om haar leven voortaan positief te gaan leiden, op haar manier. Haar wat chaotische performance had te maken met het feit dat ze stijf dyslectisch was. Af en toe leidde dat tot vermakelijke misverstanden, want dan zei ze heel andere dingen, dan ze in feite bedoelde.
Ondanks de "handicap" dyslectie had Gea door zelfstudie tot aan de Universiteit van Utrecht aan toe zichzelf opgewerkt tot een leerkracht aan het HBO. Ze gaf humanistiek en ze was relatie-therapeute. Dat vertelde ze met pretlichtjes in de ogen, omdat ze zich realiseerde, dat ze zelf net was gescheiden.
Ikzelf was met name zwaar onder de indruk van haar bibliotheek, die zo omvangrijk was, dat de eeuwenoude vloeren van haar huisje in de Broerestraat er van kraakten.
In de bijna vier jaar, dat Gea in Bolsward woonde, ontstond er een innige vriendschap tussen ons. We hebben lief en leed met elkaar gedeeld en heb me af en toe kostelijk vermaakt om Gea. Om zichzelf en haar veestapel een beetje onafhankelijk te maken van het openbaar vervoer schafte zij een brommobiel aan en zo zag je Gea vaak rondtuffen in de omgeving van Bolsward, achterin haar honden en zo reed ze behoorlijk wat kilometers door het Friese land. Ik vermoed dat het te maken had met de dyslectie, maar richtinggevoel had ze niet. Ze is ook menigmaal terecht gekomen op de A7 met haar brommobiel en dan haalde ze haar schouders op, trapte het gaspedaal zowat door de vloer heen en reed dan stug op de vluchtstrook door tot de volgende afslag. Voor zover ik me kan herinneren, is dat slechts één keer uitgedraaid op een fikse prent.
Gea had een groot hart, een veel te groot hart om lang alleen te kunnen of te willen blijven. Dus er kwamen vrienden. En die gingen ook weer. Ze had ingeschreven op een datingsite en in de zomer van 2006 maakte ze kennis met Gerrit. Een ingenieur uit Zwolle en dat bleek een blijver. Op 18 januari 2007 trouwden ze in het stadhuis van Bolsward, tijdens een vliegende storm. Samen met Gerrit kocht Gea een huis in Zwolle en zo vertrok ze uit mijn directe omgeving. We bleven gelukkig wel bevriend, hoewel de frequentie dat we elkaar ontmoetten wat afnam, maar dat is normaal. In 2011 werd Gerrit projectleider bij een bouwproject op de Tweede Maasvlakte en zochten zij woonruimte in Zuid-Holland of Zeeland. Tijdens die zoektocht werd Gea ziek. Keelkanker.
Het was een bijzonder agressieve vorm van keelkanker en de vooruitzichten waren niet goed. Gea en Gerrit zijn echter vechters en na doorzoeken vonden zij een behandeltraject met goede kansen in het UMCG te Groningen. Gea heeft in de periode meermalen de poorten van de Hel gepasseerd, door de in mijn ogen, vreselijke behandelingen en ik had diepe bewondering voor haar doorzettingsvermogen. Maar met resultaat. Na een half jaar was zij vrij van kankercellen en zij verhuisden naar Zierikzee. In de zomer van 2013 kwam de kanker terug, in haar longen en weer ging Gea de strijd aan, hoewel zij wist, dat zij uiteindelijk de strijd zou verliezen. Eind december 2013 waren de uitzaaiingen door de kuren met succes verdreven en in maart 2014 gingen Gea en Gerrit op een lange vakantie naar Zuid-Europa met hun camper. Tegen het einde van de reis kreeg Gea weer pijntjes en ze vertrouwde het niet helemaal. In mei kwamen ze een aantal dagen met de camper naar Bolsward en Gea vertelde dat ze dezelfde week weer een mri-scan liet maken, omdat ze het niet helemaal vertrouwde. Ze had teveel pijn in de omgeving van haar borstkas. Terecht bleek later. De kanker was in volle hevigheid in haar longen teruggekeerd en alleen pijnbestrijding bleek nog een optie.
Ik heb haar op 3 en 4 juni jongstleden nog bezocht in Zierikzee. De foto is gemaakt op 4 juni. Vorige week woensdag op 25 juni 2014 blies zij in het bijzijn van haar dierbaren de laatste adem uit. Op dezelfde datum waar op elf jaar terug onze vriend Huub Effern het tijdige met het eeuwige verwisselde. Opdat zij rusten in vrede.
Lotje moest niets van mannen, en dus ook mij, hebben. Het waarom kunnen we alleen maar naar gissen. Van haar leven in Griekenland weten we niets. Alleen dat ze een zwerver was en van straat is opgepikt door een Nederlandse vrachtwagenchauffeur. Na een maand of vier vertrouwde ze me net genoeg om haar in goed fatsoen te kunnen uitlaten. Lotje had een speciale gebruiksaanwijzing. Als ze aangelijnd liep, deed ze haar behoefte niet, alleen los. Dan is het wel makkelijk, als ze onmiddellijk komt, wanneer je haar roept. Nooit een probleem geweest en dat, terwijl mijn kennis van de Griekse taal beperkt blijft tot woorden als tzatziki, giros, bifteci, soufflaki en hoppa!!!!
Als het leven een rekensom is, dan is het leven van Lotje heel goedkoop geweest. Behalve de aanschaf, voer en de bezoeken voor onderhoud aan de dierenarts heeft zij eigenlijk nooit veel gekost. Een heel gezonde hond.
Qua karakter is het altijd een heel afstandelijke hond geweest. Zij bepaalde de uitingen van genegenheid. Die bleven beperkt tot drie of vier keer per week even een neus tegen je been, als blijk van verstandhouding. Dan mocht je haar wel even aaien. Voor de rest bleef ze op afstand.
Een jaar of twee geleden liep ik langs de passantensteiger van Bolsward, waar een "huur"jacht van een metertje of vijftig lengte lag afgemeerd. Op het achterdek zat een Zwitsers stel, dat enthousiast opsprong toen ze Lotje, die achter me aan sukkelde, in de gaten kregen. "Ach.... ein Picard" zwijmelden ze enthousiast. Waarop ik mijn pas inhield en nadere informatie ging inwinnen. Zij riepen iets naar binnen en er kwam een hond te voorschijn. Groter en zwaarder dan Lotje, het was een reu, maar ontegenzeggelijk een zelfde type. Lotje bleek een Picardische herdershond te zijn. Een oeroud ras, dat in de vroege middeleeuwen al bestond en waaruit later o.a. de Bouvier Flandres is ontstaan. Raskenmerken..... ach, google zelf maar. De karaktereigenschappen komen overeen met het gedrag van Lotje in ieder geval. Op afstand, niet echt een sociaal type.
De laatste tijd werd ze steeds humeuriger en dat uitte zich o.a. een twee maanden terug in het bijten van de jongste kleinzoon. Ze ging steeds langzamer lopen, kreeg steeds meer last van huidproblemen en begon op het laatst te hinken. Afgelopen woensdag, 2 juli, besloten wij naar de dierenarts te gaan, om te kijken wat er aan de hand was en te investeren in het herstel van Lotje. Ze bleek botkanker te hebben met uitzaaiingen naar de lever. Volgens de dierenarts leed ze veel pijn en ze adviseerde euthanasie.
Dan staat een goede baas maar één ding te doen en er restte mij niets anders dan haar te laten in slapen. Na de injectie om haar te laten slapen legde ze rustig haar kop neer. Daarna kreeg ze de riem om de poot en de laatste injectie, ze trilde even en het was over.
Ik heb dit nu al zo'n vijf keer meegemaakt met een hond en even zo veel keer met katten en het went nooit, maar het is het beste wat je voor je huisdier kunt doen.
Lotje was een goede hond, rust zacht.
Afgelopen maandag hadden we een retourtje Bolsward - Zierikzee, God zij dank met een geleende auto van de buren, voor de uitvaart van Gea Opdam, een heel goede vriendin van ons. Zij overleed op de veel te jonge leeftijd van 58 jaar aan de gevolgen van kanker. Afgelopen woensdag ging ik met Lotje, de hond, naar de dierenarts en moest haar, eigenlijk heel onverwacht, daar achterlaten. Ook kanker.
Gea Opdam (Rotterdam, 1 november 1955 - Zierikzee, 25 juni 2014)
De zomer van 2003 was warm, zo warm, dat ik er last van had. Ik rookte zo'n vier pakjes Zware Van Nelle in de week en had, mede als gevolg van die stomme verslaving, etalagebenen. Ik ben blij dat ik er vijf jaar geleden mee gestopt ben, met dat roken bedoel ik. Bolsward heeft nog een stukje Bolwerk en daar loopt een mooi pad overheen, met uitzicht op het zwembad en de sportvelden. Je moet dus een stukje helling nemen om boven te komen en dat kostte moeite. We hadden Lotje een maand of vier, ze had me net zo'n beetje geaccepteerd als baas en daarom besteeg ik het Bolwerk elke dag wel een stuk of drie keer, om haar uit te laten. Zo ook op die zomerse dag en toen ik met hijgende adem en bezweet voorhoofd en vermoeide benen weer terug kwam van het hondje uitlaten, zat er bij mijn vrouw in haar werkruimte achter de winkel een dame aan de koffie. Van begin af aan maakte zij een sympathieke indruk. Mede door haar wat chaotische manier van doen. Na een half uur met haar gepraat te hebben, had ik haar al in mijn hart gesloten. Gea heette ze en ze was diezelfde week in een door haar gekocht huisje bij ons in de straat getrokken. Ze werd vergezeld door twee honden, een grote zwarte kruising, Yasmine en een jonge border-collie, Daisy.Gea had net een scheiding achter de rug en was van Zeist naar Friesland getrokken, om een nieuwe start te maken. Zij was vast van plan om haar leven voortaan positief te gaan leiden, op haar manier. Haar wat chaotische performance had te maken met het feit dat ze stijf dyslectisch was. Af en toe leidde dat tot vermakelijke misverstanden, want dan zei ze heel andere dingen, dan ze in feite bedoelde.
Ondanks de "handicap" dyslectie had Gea door zelfstudie tot aan de Universiteit van Utrecht aan toe zichzelf opgewerkt tot een leerkracht aan het HBO. Ze gaf humanistiek en ze was relatie-therapeute. Dat vertelde ze met pretlichtjes in de ogen, omdat ze zich realiseerde, dat ze zelf net was gescheiden.
Ikzelf was met name zwaar onder de indruk van haar bibliotheek, die zo omvangrijk was, dat de eeuwenoude vloeren van haar huisje in de Broerestraat er van kraakten.
In de bijna vier jaar, dat Gea in Bolsward woonde, ontstond er een innige vriendschap tussen ons. We hebben lief en leed met elkaar gedeeld en heb me af en toe kostelijk vermaakt om Gea. Om zichzelf en haar veestapel een beetje onafhankelijk te maken van het openbaar vervoer schafte zij een brommobiel aan en zo zag je Gea vaak rondtuffen in de omgeving van Bolsward, achterin haar honden en zo reed ze behoorlijk wat kilometers door het Friese land. Ik vermoed dat het te maken had met de dyslectie, maar richtinggevoel had ze niet. Ze is ook menigmaal terecht gekomen op de A7 met haar brommobiel en dan haalde ze haar schouders op, trapte het gaspedaal zowat door de vloer heen en reed dan stug op de vluchtstrook door tot de volgende afslag. Voor zover ik me kan herinneren, is dat slechts één keer uitgedraaid op een fikse prent.
Gea had een groot hart, een veel te groot hart om lang alleen te kunnen of te willen blijven. Dus er kwamen vrienden. En die gingen ook weer. Ze had ingeschreven op een datingsite en in de zomer van 2006 maakte ze kennis met Gerrit. Een ingenieur uit Zwolle en dat bleek een blijver. Op 18 januari 2007 trouwden ze in het stadhuis van Bolsward, tijdens een vliegende storm. Samen met Gerrit kocht Gea een huis in Zwolle en zo vertrok ze uit mijn directe omgeving. We bleven gelukkig wel bevriend, hoewel de frequentie dat we elkaar ontmoetten wat afnam, maar dat is normaal. In 2011 werd Gerrit projectleider bij een bouwproject op de Tweede Maasvlakte en zochten zij woonruimte in Zuid-Holland of Zeeland. Tijdens die zoektocht werd Gea ziek. Keelkanker.
Het was een bijzonder agressieve vorm van keelkanker en de vooruitzichten waren niet goed. Gea en Gerrit zijn echter vechters en na doorzoeken vonden zij een behandeltraject met goede kansen in het UMCG te Groningen. Gea heeft in de periode meermalen de poorten van de Hel gepasseerd, door de in mijn ogen, vreselijke behandelingen en ik had diepe bewondering voor haar doorzettingsvermogen. Maar met resultaat. Na een half jaar was zij vrij van kankercellen en zij verhuisden naar Zierikzee. In de zomer van 2013 kwam de kanker terug, in haar longen en weer ging Gea de strijd aan, hoewel zij wist, dat zij uiteindelijk de strijd zou verliezen. Eind december 2013 waren de uitzaaiingen door de kuren met succes verdreven en in maart 2014 gingen Gea en Gerrit op een lange vakantie naar Zuid-Europa met hun camper. Tegen het einde van de reis kreeg Gea weer pijntjes en ze vertrouwde het niet helemaal. In mei kwamen ze een aantal dagen met de camper naar Bolsward en Gea vertelde dat ze dezelfde week weer een mri-scan liet maken, omdat ze het niet helemaal vertrouwde. Ze had teveel pijn in de omgeving van haar borstkas. Terecht bleek later. De kanker was in volle hevigheid in haar longen teruggekeerd en alleen pijnbestrijding bleek nog een optie.
 |
| Gea in haar woonkamer 's ochtends op 4 juni 2014 in Zierikzee. |
Ik heb haar op 3 en 4 juni jongstleden nog bezocht in Zierikzee. De foto is gemaakt op 4 juni. Vorige week woensdag op 25 juni 2014 blies zij in het bijzijn van haar dierbaren de laatste adem uit. Op dezelfde datum waar op elf jaar terug onze vriend Huub Effern het tijdige met het eeuwige verwisselde. Opdat zij rusten in vrede.
Lotje (voorjaar 2002 - 2 juli 2014)
Lotje is geboren in Griekenland voorjaar van 2002 en uiteindelijk door een vrachtwagenchauffeur in Nederland afgeleverd bij de stichting "Redt een hond". Daar wierp zij een nest jongen en nadat de jongen groot genoeg waren om naar een nieuwe baas of bazin te gaan, was het ook de buurt aan moeder. Wij waren de gelukkigen. We vielen onmiddellijk voor de asymmetrie van haar oren. Een oor stond en het andere hing. |
| Lotje (2002-2014) en kater Hannes (1994-2009) |
Lotje moest niets van mannen, en dus ook mij, hebben. Het waarom kunnen we alleen maar naar gissen. Van haar leven in Griekenland weten we niets. Alleen dat ze een zwerver was en van straat is opgepikt door een Nederlandse vrachtwagenchauffeur. Na een maand of vier vertrouwde ze me net genoeg om haar in goed fatsoen te kunnen uitlaten. Lotje had een speciale gebruiksaanwijzing. Als ze aangelijnd liep, deed ze haar behoefte niet, alleen los. Dan is het wel makkelijk, als ze onmiddellijk komt, wanneer je haar roept. Nooit een probleem geweest en dat, terwijl mijn kennis van de Griekse taal beperkt blijft tot woorden als tzatziki, giros, bifteci, soufflaki en hoppa!!!!
Als het leven een rekensom is, dan is het leven van Lotje heel goedkoop geweest. Behalve de aanschaf, voer en de bezoeken voor onderhoud aan de dierenarts heeft zij eigenlijk nooit veel gekost. Een heel gezonde hond.
Qua karakter is het altijd een heel afstandelijke hond geweest. Zij bepaalde de uitingen van genegenheid. Die bleven beperkt tot drie of vier keer per week even een neus tegen je been, als blijk van verstandhouding. Dan mocht je haar wel even aaien. Voor de rest bleef ze op afstand.
Een jaar of twee geleden liep ik langs de passantensteiger van Bolsward, waar een "huur"jacht van een metertje of vijftig lengte lag afgemeerd. Op het achterdek zat een Zwitsers stel, dat enthousiast opsprong toen ze Lotje, die achter me aan sukkelde, in de gaten kregen. "Ach.... ein Picard" zwijmelden ze enthousiast. Waarop ik mijn pas inhield en nadere informatie ging inwinnen. Zij riepen iets naar binnen en er kwam een hond te voorschijn. Groter en zwaarder dan Lotje, het was een reu, maar ontegenzeggelijk een zelfde type. Lotje bleek een Picardische herdershond te zijn. Een oeroud ras, dat in de vroege middeleeuwen al bestond en waaruit later o.a. de Bouvier Flandres is ontstaan. Raskenmerken..... ach, google zelf maar. De karaktereigenschappen komen overeen met het gedrag van Lotje in ieder geval. Op afstand, niet echt een sociaal type.
De laatste tijd werd ze steeds humeuriger en dat uitte zich o.a. een twee maanden terug in het bijten van de jongste kleinzoon. Ze ging steeds langzamer lopen, kreeg steeds meer last van huidproblemen en begon op het laatst te hinken. Afgelopen woensdag, 2 juli, besloten wij naar de dierenarts te gaan, om te kijken wat er aan de hand was en te investeren in het herstel van Lotje. Ze bleek botkanker te hebben met uitzaaiingen naar de lever. Volgens de dierenarts leed ze veel pijn en ze adviseerde euthanasie.
Dan staat een goede baas maar één ding te doen en er restte mij niets anders dan haar te laten in slapen. Na de injectie om haar te laten slapen legde ze rustig haar kop neer. Daarna kreeg ze de riem om de poot en de laatste injectie, ze trilde even en het was over.
Ik heb dit nu al zo'n vijf keer meegemaakt met een hond en even zo veel keer met katten en het went nooit, maar het is het beste wat je voor je huisdier kunt doen.
Lotje was een goede hond, rust zacht.
donderdag 13 maart 2014
Een desembrood bakken, vernieuwd recept.....
Hee Kamps, dit had je al eens gepubliceerd. Yep... maar nu zijn we 15 maanden verder en heb ik wat dingen "bij"geleerd. Dus, het zelfde verhaal als toen, maar nét wat anders....
Nee, ik ben niet bekeerd tot het "geitenwollen sokken volk", maar me meer bewust van wat ik eet. Voortschrijdende inzicht noemen ze dat. Je bent per slot van rekening wat je eet, luidt een oud gezegde. Dus ik houd zo veel mogelijk rekening met de volgende zaken: ik eet wat minder vlees, wat meer vette vis, zo weinig mogelijk uit pakjes, we maken zo veel mogelijk zelf en, wat in dit verband ook heel praktisch is, mijn lief koestert een volkstuintje. Ik zeg met nadruk mijn lief, want ik ben niet zo van de vieze handen. Slauerhoff, bekend dichter/schrijver en scheepsarts uit het begin van de vorige eeuw verwoordde het al, "De natuur is zo overweldigend, daar hoort een terras bij en een goed glas". En zo denk ik er ook over.
Wat meer in mijn genen zit, is het bakkersvak. Men heeft ooit pogingen ondernomen om wijlen mijn oude heer iets bij te brengen op de ambachtsschool. In zijn nalatenschap waren nog enige boeken uit de jaren dertig van de vorige eeuw over de opleiding tot bakker. Ik herinner me uit mijn kindertijd, dat vader in de decembermaand vaak bij Bakker Winkel in Velsen-Noord een bijbaantje had en 's nachts meewerkte in de productie van speculaas, kruid- en pepernoten en banketletters voor Sinterklaas en daarna voor de Kerst en Oud- en Nieuw diverse lekkernijen fabriekte.
In de keuken heb ik zo mijn specialiteiten en één van die specialiteiten is, dat het mij redelijk vaak lukt om een goed gelukt brood te produceren en meestal doe ik dat gewoon met fabrieksgist, hetzij vers als blokje, hetzij gedroogd in een zakje. Maar gist is een fabrieksmatig geproduceerd goedje, vol met hulpstoffen met een E er voor. Het zorgt er in principe voor dat de gluten in het volkorenmeel naar boven worden gedreven en hun werkzame stoffen (suiker) omzetten in alcohol, dat heet gisten en daar gaat het deeg van rijzen.
Dat fabrieksgist heeft men in de 17e eeuw uitgevonden en in 1825 wist men het in blokjes te persen (daarvoor was het vloeibaar) en Louis Pasteur heeft in 1860 een manier gevonden om het langer te bewaren en te drogen. Maar hoe bakte men vroeger dan brood? Ik bedoel eigenlijk, hoe zorgde men er vroeger dan voor dat een brood ging rijzen en luchtig werd?
Men maakte desem of zuurdesem. Ingrediënten: meel en water in gelijke delen mengen. Dit liet men een dag rusten en de tweede dag roerde men het 's ochtends en 's avonds goed om. De derde dag deed men er weer wat meel en water bij en roerde het twee keer per dag om, ook zo de vierde, vijfde en zesde dag. Vanaf de derde dag gaat het "werken" oftewel gisten, dat zie je doordat er zich belletjes aan de oppervlakte van het papje gaan vormen en het gaat licht zurig ruiken. De zesde dag is het vol van activiteit. De zesde dag is het klaar en kan men het gebruiken om een brood te gaan bakken.
Dodelijk simpel, om een brood te bakken heb je meel, geen bloem, nodig, water en een snufje zout. O ja, een oven is ook wel handig.......
Het verschil tussen bloem en meel. Als je meel zeeft, dan zeef je de zemelen er uit en dan heb je gebuild meel. Bij bloem is het vliesje ook van de korrel gehaald. Het nadeel van bloem is, dat er bijna geen vezels meer in zitten en in die vezels zitten nu net de gluten. Gluten heb je nodig om te fermenteren (= gisten). Dus voor het moederdeeg moet je meel hebben. Oftewel, volkoren-meel, rogge of spelt-meel. Een goede supermarkt zou dat moeten verkopen, anders moet je naar een bakker of natuurvoeding winkel gaan. Ook zijn er diverse molenaars die hun meel aan huis verkopen. Spelt-meel wordt tegenwoordig ook in de wat grotere supermarkt aangeboden. Zuurdesem van spelt-meel heeft als bijkomend voordeel dat het heel goed wordt verdragen door mensen met een gluten-intolerantie.
Tot zover de inleiding, een wat omslachtige manier om te vertellen, dat ik graag wil weten wat er in mijn voedsel zit en dat ik bereid ben om daar knap ver in te gaan. Maar zeg nou zelf, 't is toch één van de wonderen van de natuur, dat je een brood bakt van 3 simpele ingrediënten, water, meel en een snufje zout?
Bij de eerste foto ziet u mijn eerste poging om een zuurdesem brood te maken uit december 2012. Zoals u zult constateren, een niet geheel gelukt brood. Dit is zuiver en alleen te wijten aan het feit, dat ik me niet consequent aan het recept heb gehouden. Destijds ben ik 's avonds laat aan het bereiden van het brood begonnen en wilde het hoe dan ook af hebben. Weinig slaap gehad toen, resultaat: amper gerezen en de gaten waren groot genoeg voor een mol met obesitas.
 |
| "O jee jongens", zei mijn moeder altijd, "de bakker heeft z'n wijf weer door het brood heen gejaagd". |
Het door mij gehanteerde recept
Ingrediënten
moederdeeg:
tarwemeel ófSpelt-meel óf
tarwebloem óf
een combinatie van meelsoorten
Water
Water
Dag 1:
Men mengt 100 gram meel en/of bloem en 100 cc water in een beslagkom. Roer het papje, totdat het een egaal mengsel is, waar geen water op staat. Daarna dekt men het geheel af met een vochtige theedoek en zet het weg op een plek waar het plusminus 16 tot 18 graden is.
 |
| Men dekt het moeder- of startersdeeg met een warme, vochtige doek af. |
Dag 2:
Roer het mengsel 's ochtends en 's avonds een keer om, vochtige doek er op en weer wegzetten op dezelfde plek. Aan het mengsel is nog niets te zien.
Dag 3:
Het mengsel begint nu licht te werken, er vormen zich zo hier en daar kleine belletjes en het ruikt licht fris zurig. Voeg 50 gram meel en 50 cc water toe aan het mengsel en roer het goed door, vochtige doek er weer op en wegzetten. Ook 's avonds nog een keer roeren.
Het mengsel begint nu licht te werken, er vormen zich zo hier en daar kleine belletjes en het ruikt licht fris zurig. Voeg 50 gram meel en 50 cc water toe aan het mengsel en roer het goed door, vochtige doek er weer op en wegzetten. Ook 's avonds nog een keer roeren.
Dag 4:
Het mengsel is nu duidelijk aan het bellen blazen. Voeg weer 50 gram meel en 50 cc water toe en roer het geheel. Vochtige doek er weer overheen en wegzetten. 's Avonds nog een keer roeren.
Dag 5:
Zelfde als dag 4. Het gaat nu wat zuriger ruiken. Pas op, dat het niet te zuur ruikt, want dan staat het te warm en kun je het weg gooien. Je kan de geur beïnvloeden door er iets meer meel, dan water bij te doen. Zorg er echter wel voor, dat het een papje blijft en geen deeg wordt.
Dag 6:
Zelfde als dag 4.
Dag7:
Het moederdeeg is klaar om er brood van te bakken.
 |
| Dag 7: het moederdeeg is klaar. |
Brood bakken:
Voor een brood van 1200 gram:640 gram volkorenmeel (of een mengsel van verschillende meelsoorten)
160 gram moederdeeg
350 cc water
1,5 theelepel zout
Meng het meel en zout in een diepe schaal. Daarna giet je er het moederdeeg in kleine beetjes op en meng het, zachtjes roerend met een houten lepel, door het meel. Vervolgens voeg je tweederde van het water toe en ga je het mengsel kneden totdat er een soepel deeg ontstaat. Dit ga je verder kneden op een met bloem bestoven blad of aanrecht. Is het te droog, dan gebruik je naar inzicht het overgebleven water, het beste resultaat om te zien is, dat het licht glanst, maar toch niet klef en nat is. Het deeg blijven kneden totdat het elastisch is, zeker een minuut of twintig. Daarna weer in de schaal doen en de befaamde warme, vochtige doek er over heen en 1 à 2 uur laten rijzen in een omgeving op kamertemperatuur.
Na deze eerste rijzing, kneed je het nogmaals. Niet met een Jantje van Leiden er van af maken, maar zeker een kwartier kneden. Weer die vochtige, warme doek er over heen, de kom in bijvoorbeeld een kinderdeken vouwen en vervolgens een hele nacht (minimaal 6, liever acht uur) laten staan.
De volgende morgen haal je het deeg uit de mengkom en drukt het voorzichtig plat, niet kneden. Je vouwt van de plak deeg een envelop (dus vier keer) en deponeert dit in een ingevet bakblik. Dan gaat de doek er weer over en laat je het nog een uur rijzen in de oven. Ik zet na een kwartier de oven aan op 40!!! graden en laat hem een half uur op die temperatuur staan. Na het uur haal je het blik met deeg uit de oven en verwarmt de oven voor op 200 graden (hete lucht) of 220 graden (elektrisch).
Het deeg van te voren insnijden met een scherp mes, anders slaat het dicht en dat heeft negatieve gevolgen voor het rijzen tijdens de eerste bakperiode. Vervolgens gaat de bakvorm de oven weer in en bak je het brood 45 minuten. Het brood ongeveer elk kwartier even met water besprenkelen, bijvoorbeeld met een plantenspuit, voor een mooie glanzende korst.
 |
| 1/3 biologisch tarwebloem, 1/3 biologisch tarwemeel, 1/3 biologisch speltmeel |
 |
| Vanuit een andere hoek |
 |
| Geslacht en klaar voor consumptie. |
Valkuilen
Broodbakken is een proces, wat je gaandeweg onder de knie krijgt. Mijn tip: houd je exact aan de hoeveelheden met de ingrediënten. Ongeveer en gemakzucht werkt niet bij broodbakken en leidt onherroepelijk tot frustraties en niet te vreten brood.Rijst niet?
Te weinig water of te weinig desem, of te veel zout.Veel gaten in het brood?
Slecht gekneed of te veel desem in het deeg.Met de broodbak machine
't Was een paar keer uitproberen, maar uiteindelijk is het me gelukt om met de broodbak machine een goed desembrood te produceren. Ik ben in het bezit van een apparaat van het merk Princess type Silver 1935 (niet meer te koop) met twee deeghaken (zie foto hieronder). |
| Princess broodbak machine |
Broodmachines zijn over het algemeen tussen de twee en de ruim drieënhalf uur bezig om van water, meel, zout en gist een brood te brouwen. 't Hangt van het soort brood af, wat je van plan bent te maken. Volkoren broden hebben een langere kneed- en rijs-tijd nodig dan een brood gemaakt van alleen maar tarwebloem. Maar ook drieënhalf uur is veel te kort voor een desembrood. Een desembrood heeft minstens zes uur nodig om te rijzen.
Tijd dus, om de gebruiksaanwijzing van de broodbak machine eens echt te gaan lezen. Verdomd, ik had hem nog, niet weggegooid met de verpakking, ik kom van geluk nog eens onder de tram zeggen ze dan in Rotterdam.
Het ding kent 10 programma's, 9 voorgeprogrammeerd en nummer 10 mag je zelf invullen met de knoppen "cycle" en "time". De eerste "cycle" is het voorverwarmen en dat kan minimaal 1 minuut en maximaal 30 minuten. Ik deed 30 minuten, want desembrood bereiden is –nogmaals – de tijd nemen. De tweede cycle is het kneden en toen kwam ik in de problemen want volgens het recept moet dat twee keer....... en dat wil het kreng natuurlijk niet.
Als de berg niet naar Mohammed komt, dan moet Mohammed naar de berg toe of...... Als het niet gaat zoals het moet..... dan moet het maar zoals het gaat he? Ik ben zo gek op spreekwoorden, het liefst een beetje verhaspeld. Zwelg ik in.
Terug naar het onderwerp. Een van de voorgeprogrammeerde onderdelen is het "dough, quick", oftewel verkort programma kneden. Dat eerst maar gedaan, je moet wat..... toch?
In het bakblik gaat in de volgende volgorde voor een brood van ongeveer 1200 gram:
350 cc water
160 gram (zuur)desem of moederdeeg (is het zelfde)
640 gram meel vermengd met ongeveer 1,5 theelepel zout
Goede rekenaars hebben gezien dat de hoeveelheid zuurdesem 20 procent is van de totale hoeveelheid meel (rekensommetje is: 800 gram meel en 400 gram water; 640 gram meel en 160 gram zuurdesem is 800 gram, of: 5 x 160 gram = 800 gram). Maar Kamps, je zegt 1200 gram en 800 gram en 350 cc water is bij elkaar 1150 gram heb ik altijd geleerd...... Juist, en toch wordt dat brood 1200 gram. Want: het rijst en daar komt lucht bij, die lucht zit in het brood opgesloten en weegt dus en..... in zuurdesem zit water.
Terug naar het voorprogrammeren van de machine. Het deeg is nu eenmaal plusminus een half uur gekneed. Je gaat weer naar programma 10 en stelt in:
Cycle 1 (Preheat): 30 minuten
Cycle 2 (Kneading of kneden): 15 minuten
Cycle 3 (Rising 1): 120 minuten
Cycle 4 (Rising 2): 120 minuten
Cycle 5 (Rising 3): 120 minuten
Cycle 6 (Baking of bakken): 60 minuten
Cycle 7 (Keep warm): Off
Daarna druk je op start/reset om de boel op te slaan en weer op start/reset om het programma te starten.
Wie kan tellen ziet dat het ding pak 'm beet 7 uur en 3 kwartier aan de slag gaat. Moet voldoende zijn met onderstaand resultaat als uitkomst:
We hebben inmiddels geproefd en ik verzeker u.... Dit wordt een blijvertje.
Onnodig om te vermelden dat experimenteren snel tot teleurstellingen leidt. Hou je aan het recept en alles komt goed.
Abonneren op:
Posts (Atom)